Richard Serra

Samenvatting

Richard Serra (geboren op 2 november 1938) is een Amerikaanse kunstenaar die bekend staat om zijn grootschalige sculpturen die hij maakt voor locatiespecifieke landschappen, steden en architectonische omgevingen. Serra”s sculpturen vallen op door hun materiële kwaliteit en hun onderzoek naar de relatie tussen de toeschouwer, het werk en de locatie. Sinds het midden van de jaren zestig probeert Serra de definitie van beeldhouwkunst te radicaliseren en uit te breiden, van zijn eerste experimenten met rubber, neon en lood, tot zijn grootschalige stalen werken.

Serra werd geboren in San Francisco, Californië als zoon van Tony en Gladys Serra – de tweede van drie zonen. Van jongs af aan werd hij door zijn moeder aangemoedigd om te tekenen. De jonge Serra had een klein notitieboekje bij zich voor zijn schetsen en zijn moeder stelde haar zoon voor als “Richard de kunstenaar”. Zijn vader werkte als pijpfitter op een scheepswerf in de buurt van San Francisco. Serra herinnert zich een bezoek aan de scheepswerf om een boot te water te zien gaan toen hij vier jaar oud was. Hij zag hoe het schip veranderde van een enorm gewicht in een drijvend bouwwerk en merkt op dat: “Al het ruwe materiaal dat ik nodig had, zat in de reserve van deze herinnering.”

Serra studeerde Engelse literatuur aan de Universiteit van Californië, Berkeley in 1957, alvorens over te stappen naar de Universiteit van Californië, Santa Barbara, waar hij in 1961 afstudeerde met een BA in Engelse literatuur. In Santa Barbara ontmoette Serra de muurschilders Rico Lebrun en Howard Warshaw. Beiden zaten op de kunstafdeling en namen Serra onder hun hoede. In deze periode werkte Serra in staalfabrieken om in zijn levensonderhoud te voorzien.

Serra studeerde schilderkunst aan Yale University en behaalde zowel een BA in kunstgeschiedenis als een MFA in 1964. Andere alumni van Yale waren onder meer Chuck Close, Rackstraw Downs, Nancy Graves, Brice Marden en Robert Mangold. Op Yale ontmoette Serra bezoekende kunstenaars van de New York School, zoals Philip Guston, Robert Rauschenberg, Ad Reinhardt, en Frank Stella. Serra gaf een cursus kleurentheorie tijdens zijn laatste jaar aan Yale en werd na zijn afstuderen gevraagd om te helpen bij de drukproef van Josef Albers” opmerkelijke kleurentheorieboek “Interaction of Color”.

In 1964 kreeg Serra een eenjarige reisbeurs van Yale en ging hij naar Parijs, waar hij de componist Philip Glass ontmoette, die een medewerker en een langdurige vriend werd. In Parijs bracht Serra tijd door met schetsen in het atelier van Constantine Brancusi, gedeeltelijk gereconstrueerd in het Musée national d”art moderne aan de avenue President Wilson, waardoor Serra het werk van Brancusi kon bestuderen en later zijn eigen sculpturale conclusies kon trekken. Een exacte replica van Brancusi”s atelier bevindt zich nu tegenover het Centre Pompidou. Het jaar daarop verbleef Serra in Florence, Italië, in het kader van een Fulbright-beurs. In 1966, nog steeds in Italië, maakte Serra een reis naar het Prado Museum in Spanje en zag daar het schilderij van Diego Velazquez, “Las Meninas”. De kunstenaar realiseerde zich dat hij de vaardigheid van dat schilderij niet zou kunnen overtreffen en nam het besluit om zich van het schilderen af te keren.

Terwijl hij nog in Europa was, begon Serra te experimenteren met niet-traditioneel beeldhouwmateriaal. Hij had zijn eerste eenpersoonstentoonstelling “Animal Habitats” in Galleria Salita, Rome. Daar werden assemblages van levende en opgezette dieren tentoongesteld, die als vroeg werk van de Arte Povera-beweging zouden worden beschouwd.

Vroeg werk

Serra keerde terug uit Europa en verhuisde in 1966 naar New York City. Hij zette zijn constructies voort met experimentele materialen als rubber, latex, glasvezel, neon en lood. Zijn Belt Pieces werden gemaakt met stroken rubber en aan de muur gehangen met de zwaartekracht als vormmiddel. Serra combineerde neon met doorlopende stroken rubber in zijn sculptuur Belts (1966-67) die refereert aan de seriële abstractie in Jackson Pollocks Mural (1963). Rond die tijd schreef Serra Verb List (1967) een lijst van overgankelijke werkwoorden (d.w.z. cast, roll, tear, prop, etc.) die hij gebruikte als richtlijnen voor zijn sculpturen. To Lift (1967), en Thirty-Five Feet of Lead Rolled Up (1968), Splash Piece (1968), en Casting (1969), waren enkele van de op actie gebaseerde werken die hun oorsprong vonden in de werkwoordenlijst. Serra gebruikte lood in veel van zijn constructies vanwege het aanpassingsvermogen ervan. Lood is kneedbaar genoeg om te worden gerold, gevouwen, gescheurd en gesmolten. In To Lift (with Thirty-five Feet of Lead Rolled Up) (1968) rolde Serra, met de hulp van Philip Glass, een blad lood af en rolde het zo strak op als ze konden.

In 1968 werd Serra opgenomen in de groepstentoonstelling “Nine at Castelli” in het Castelli Warehouse in New York waar hij Prop (1968), Scatter Piece (1968) toonde, en Splashing (1968) maakte door gesmolten lood tegen de hoek van de vloer en de muur te gooien. In 1969 werd zijn werk Casting opgenomen in de tentoonstelling Anti-Illusion: Procedures

“To prop” is een ander overgankelijk werkwoord uit Serra”s “Verb List” dat de kunstenaar gebruikt voor een reeks assemblages van loden platen en palen die afhankelijk zijn van leunen en de zwaartekracht als kracht om overeind te blijven. Serra”s vroege Prop Pieces, zoals Prop (1968), steunden voornamelijk op de muur. Serra wilde afstand nemen van de muur om wat hij als een picturale conventie beschouwde te verwijderen. In 1969 stak hij vier loden platen als een kaartenhuis op de vloer. De sculptuur One Ton Prop: House of Cards (1969) woog 1 ton en de vier platen waren zelfdragend.

Een ander scharniermoment voor Serra deed zich voor in 1969, toen hij van de kunstenaar Jasper Johns de opdracht kreeg een Splash Piece te maken in Johns studio. Terwijl Serra de loden platen verhitte om tegen de muur te spatten, nam hij een van de grotere platen en zette die in de hoek waar hij op zichzelf stond. Serra”s breuk in de ruimte volgde kort daarna met de sculptuur Strike: To Roberta and Rudy (1969-71). Serra klemde een stalen plaat van 8 bij 24 voet in een hoek en verdeelde de ruimte in twee gelijke ruimtes. Het werk nodigde de toeschouwer uit om rond de sculptuur heen te lopen, waardoor de waarneming van de ruimte verschoof naarmate de toeschouwer liep.

Serra onderkende voor het eerst de mogelijkheden van het werken op grote schaal met zijn Skullcracker Series, gemaakt tijdens de tentoonstelling “Art and Technology,” in het L.A. County Museum of Art in 1969. Tien weken lang bouwde hij op de Kaiser Steelyard een aantal kortstondige, gestapelde stalen stukken. Met behulp van een kraan om de principes van tegengewicht en zwaartekracht te onderzoeken, waren de stapels wel 30 tot 40 voet hoog en wogen ze tussen de 60 en 70 ton. Ze werden aan het eind van elke dag door de staalarbeiders neergehaald. De schaal van de stapels stelde Serra in staat om zijn werk buiten de grenzen van galeries en musea te bekijken.

Landschapswerken

In 1970 ontving Serra een Guggenheim Fellowship en reisde naar Japan. Zijn eerste buitenbeelden, To Encircle Base Plate (Hexagram) (1970) en Sugi Tree (1970), werden beide geïnstalleerd in Ueno Park als onderdeel van de “Tokyo Biennale”.

Toen Serra in Japan was, besteedde hij de meeste tijd aan het bestuderen van de Zen tuinen en tempels van de Myoshin-ji in Kyoto. De inrichting van de tuinen toonde het landschap als een totaal veld dat alleen te voet kan worden ervaren. De tuinen veranderden Serra”s manier van kijken naar ruimte in relatie tot tijd. Na zijn terugkeer in de VS bouwde hij zijn eerste werk in de open lucht: To Encircle Base Plate Hexagram, Right Angles Inverted (1970). Hier bracht Serra twee halfronde stalen flenzen, die een ring vormden met een diameter van 26 voet, aan in het oppervlak van 183rd Street in de Bronx. De ene halve cirkel was 1 inch breed en de tweede 8 inch. Het werk was vanuit twee perspectieven zichtbaar: ofwel als de toeschouwer er rechtstreeks op afkwam, ofwel van bovenaf op een trap die over de straat uitkeek.

In de jaren zeventig bleef Serra buitenspecifieke sculpturen maken voor stedelijke gebieden en landschappen. Serra was geïnteresseerd in de topologie van het landschap en hoe men zich daartoe verhoudt door middel van beweging, ruimte en tijd. Zijn eerste landschapswerk maakte Serra eind 1970, toen hij van de kunstmecenassen Joseph en Emily Rauh Pulitzer de opdracht kreeg een beeldhouwwerk te maken op hun landgoed buiten St. Louis, Missouri. Pulitzer Stuk: Stepped Elevation (1970-71) was Serra”s eerste grootschalige landschapswerk. Drie platen van 5 voet hoog en 40 tot 50 voet lang werden over ongeveer 3 acres geplaatst. De plaatsing van de platen werd bepaald door de val van het landschap. Elke plaat werd ver genoeg in de grond gestoken tot hij een hoogte van 2 meter had. Serra”s bedoeling was dat de platen zouden fungeren als sneden in het landschap die als surrogaathorizon fungeerden als toeschouwers ertussen liepen.

Shift (1970-72), Serra”s tweede poging in het landschap, werd gebouwd in een veld dat eigendom was van de verzamelaar Roger Davidson in King City, Ontario. Het beeldhouwwerk bestaat uit zes rechtlijnige betonnen secties die langs het glooiende landschap zijn geplaatst. In 2013 werd Shift aangewezen als erfgoedlocatie onder de Ontario Heritage Act. Shift is, net als Pulitzer Piece, gebaseerd op de daling van de hoogte van het land over een bepaalde afstand. De bovenranden van de platen fungeren als een horizon die in specifieke hoogte-intervallen wordt geplaatst terwijl je over het hele veld loopt.

Serra”s daaropvolgende landschappelijke werken bleven de topografie van het land onderzoeken en hoe de sculptuur zich tot deze topografie verhoudt door middel van beweging, meditatie en perceptie van de toeschouwer. Tot de meest opvallende landschapswerken behoren Porten i Slugten (Afangar) (Stations, Stops on the Road, To Stop and Look: Voorwaarts en Achterwaarts, Om alles in zich op te nemen) (Snake Eyes and Box Cars (en East-West

In 1988 werd Serra uitgenodigd door de Nationale Galerie van IJsland om een werk te bouwen. Serra koos Videy Island als de locatie voor Afangar (Stations, Stops on the Road, To Stop and Look: Forward and Back, To Take It All In) (1990). Het beeldhouwwerk bestaat uit negen paar basaltzuilen (een materiaal dat inheems is in IJsland) en is geplaatst langs de periferie van Vesturey, het noordwestelijke deel van het eiland. Alle negen locaties hebben dezelfde hoogte, in die zin dat de stenen van elk paar zich op een hoogte van respectievelijk 9 en 10 meter bevinden. Elk stel stenen is aan de bovenkant waterpas. Alle stenen op de hoger gelegen locaties meten 3 meter; alle stenen op de lager gelegen locaties meten 4 meter. Door de verschillen in topografie liggen de stenen in een set soms dichter bij elkaar, soms verder uit elkaar. Het stijgen en dalen van Videy Island en het omringende landschap is te zien tegen de vaste maat van de staande stenen. De stenen zijn zichtbaar langs de horizon van het eiland en oriënteren de kijker tegen de stijging en daling van het omringende landschap.

Te Tuhirangi Contour (2000-2) bevindt zich op uitgestrekte open weiden op de Gibbs Farm in Kaipara, Nieuw-Zeeland. De sculptuur is 20 voet hoog en overspant 844 voet als een continue contour die de glooiende heuvels, uitzetting en inkrimping van het landschap volgt. De hoogte van het beeld staat loodrecht op de daling van het land.

Oost-West

Stedelijke werken

In het landschap vestigen de sculpturale elementen de aandacht van de toeschouwer op de topologie van het land als wandeldomein. Serra”s site-specifieke Urban sculpturen richten de aandacht van de kijker op de sculptuur zelf. Hun locaties, die vaak toegankelijker zijn voor het publiek dan de landschappelijke werken, nodigen de toeschouwer uit om er naar binnen te lopen, er doorheen te lopen en eromheen te bewegen. Door de beperkingen van de stedelijke architectuur weerspiegelen sculpturen zoals Sight Point (T.W.U. (Exchange) of 7 (2011) op een pier in Doha, Qatar, de verticaliteit van de hen omringende architectuur. Buitensculpturen zoals St. John”s Rotary Arc (Tilted Arc (Clara-Clara (Berlin Junction (zijn allemaal gebogen vormen of bogen die open en dicht gaan, afhankelijk van de richting die de toeschouwer neemt als hij er omheen loopt.

Sight Point (1972-75) was Serra”s eerste verticale stedelijke werk en een voortzetting van de balans- en tegenwichtprincipes van zijn eerdere Prop Sight Point staat buiten het Stedelijk Museum, Amsterdam, Nederland, en bestaat uit drie verticale stalen platen van 10 voet breed en 40 voet hoog die onder een hoek naar binnen leunen en een driehoekige ruimte op de grond vormen met drie openingen waar men doorheen kan lopen. Eenmaal binnen kan de toeschouwer omhoog kijken en de hemel zien, omlijst door de driehoekige vorm die door de overhellende platen wordt gevormd.

Een andere verticale sculptuur, Terminal (1977), werd ontworpen voor “Documenta VI” in 1977. Het werd permanent geïnstalleerd op een verkeerseiland tussen de autosporen voor een treinstation in Bochum, Duitsland. Serra koos voor deze locatie omdat ze zich in de nabijheid van een druk bereden gebied bevond. Exchange (1996), geplaatst op een rotonde boven op een snelwegtunnel, bestaat uit zeven trapeziumvormige platen. De sculptuur is 60 voet hoog en kan door automobilisten worden gezien wanneer zij de stad Luxemburg binnenrijden en verlaten.

In 1980 installeerde Serra, met steun van het Public Art Fund, twee sculpturen in New York City. T.W.U. (1980) en St. John”s Rotary Arc (1980) werden elk geplaatst op plaatsen waar verkeer en mensen samenkwamen. T.W.U., een verticaal beeldhouwwerk bestaande uit drie verticale platen van elk 2 meter hoog, werd geplaatst bij een metro-ingang in de buurt van West Broadway tussen Leonard en Franklin Streets. De sculptuur is nu permanent geïnstalleerd buiten de Deichterhallen in Hamburg, Duitsland. St. John”s Rotary Arc, een van Serra”s vroegste gebogen sculpturen, was 12 voet hoog en overspande 180 voet. Van 1980 tot 1988 stond het beeldhouwwerk op de rotonde bij de in- en uitgang van de Holland Tunnel.

Het jaar daarop, in 1981, werd een tweede site-specifieke gebogen sculptuur, Tilted Arc (1981), geïnstalleerd in New York City”s Federal Plaza. In opdracht van de U.S. General Services Administration”s Art-in-Architecture Program na een strenge selectieprocedure, besloeg de boog van de sculptuur 120 voet en was 12 voet hoog. Het beeldhouwwerk was een boog die kantelde en wegleunde van zijn basis. Het was aan beide uiteinden in het plein verankerd, zodat het midden van het beeld omhoog stond. Serra”s bedoeling met het beeld was om de aandacht van de voetgangers te vestigen op het beeld als ze het plein overstaken. De gekantelde boog stuitte op verzet van de arbeiders in het federale gebouw. Er volgde een acht jaar durende campagne om het beeld te verwijderen en uiteindelijk werd Tilted Arc op 15 maart 1989 verwijderd. In zijn verdediging voor het behoud van het beeldhouwwerk verklaarde Serra: “Het werk verwijderen is het werk vernietigen”, waarmee hij pleitte voor een mantra van kunst omwille van de kunst en plaatsgebonden kunstwerken. Het geval van de gekantelde boog blijft de spanning benadrukken rond de aard van openbare kunst en het beoogde publiek. De 67 voet hoge COR-TEN stalen Vortex werd in 2002 buiten het Modern Art Museum van Fort Worth geïnstalleerd.

Galerij werken

Serra heeft talrijke tentoonstellingen gehad in galeries en musea. Zijn plaatsgebonden installaties in galeries worden soms gebruikt om ideeën te testen. Serra”s eerste Amerikaanse solotentoonstelling was in het Leo Castelli Warehouse, New York in 1969. Daar exposeerde hij tien lead Prop Pieces, een Scatter Piece: Cutting Device: Base Plate Measure (1969), en een Splash Piece: Splashing with Four Molds (To Eva Hesse) (1969).

Na zijn procesmatige werken aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig begon Serra uitsluitend gewalst of gesmeed staal te gebruiken voor zijn beeldhouwwerk. Berlin Block (for Charlie Chaplin) (1977) was Serra”s eerste gesmede sculptuur. Het beeldhouwwerk werd gemaakt voor het plein voor de Neue Nationalgalerie in Berlijn, ontworpen door Ludwig Mies van der Rohe, en weegt 70 ton. Andere gesmede sculpturen zijn Elevation for Mies (Philibert et Marguerite) (Weight and Measure (Santa Fe Depot) (en Equal (2015) in het Museum of Modern Art, New York.

Serra”s bekendste serie beeldhouwwerken met gewalste staalplaten zijn de Torqued Ellipses. In 1991 bezocht Serra Borromini”s kerk San Carlo alle Quattro Fontane in Rome en dacht dat de ovalen van de koepel en de vloer niet op elkaar aansloten. Hij dacht een sculptuur te maken in deze gedraaide vorm. Serra maakte modellen van deze waargenomen vorm in zijn atelier door twee ellipsvormige stukken hout te zagen en er een deuvel tussen te spijkeren. Vervolgens draaide hij de ellipsen zo dat ze in een rechte hoek ten opzichte van elkaar stonden en wikkelde een vel lood om de vorm. Na het maken van een mal van de modellen werkte Serra samen met een ingenieur om de sculpturen te fabriceren. In totaal zijn er zeven Torqued Ellipses en vier Double Torqued Ellipses (een ellips binnen een ellips) gedateerd tussen 1996-2004. Elke sculptuur heeft een andere graad of torsie en meet tot 13 voet hoog. De sculpturen hebben allemaal een opening, zodat er doorheen en omheen gelopen kan worden. Three Torqued Ellipses zijn permanent te zien in Dia Beacon, New York.

In 2005 werd “The Matter of Time”, een in opdracht gemaakte installatie, geopend in het Guggenheim Museum in Bilbao, Spanje. The Matter of Time” bestaat uit acht sculpturen over een periode van tien jaar (1994-2005) en belicht de evolutie van Serra”s sculpturale vormen. Serra koos ervoor om vijf sculpturen op te nemen die afgeleid zijn van de oorspronkelijke getorste ellips: een enkele, een dubbele ellips, en drie getorste spiralen. De getorste spiralen volgden na de dubbele getorste ellipsen toen Serra besloot een dubbele ellips te verbinden tot één gewonden vorm die kan worden betreden en doorwandeld. De overige sculpturen in “The Matter of Time” zijn één gesloten (en Slang: uit drie delen bestaand) geheel, elk bestaande uit twee identieke kegelvormige secties omgekeerd ten opzichte van elkaar en een totale spanwijdte van 104 voet. De sculpturen zijn door Serra met opzet georganiseerd. De richting waarin de toeschouwer zich door de ruimte beweegt creëert een sensatie van verschillende schaal en proportie, en een bewustzijn van het verstrijken van de tijd.

In 2008 nam Serra deel aan Monumenta, een jaarlijkse tentoonstelling in het Grand Palais van Parijs met één kunstenaar. Voor Monumenta installeerde Serra één enkele sculptuur, Promenade (2008), bestaande uit vijf platen, elk 55 voet hoog en 13 voet breed, die op een afstand van 100 voet van elkaar in het spelonkachtige interieur van het Grand Palais werden geplaatst. In totaal strekte de sculptuur zich uit over een lengte van 665 meter. De platen waren niet in een lijn geplaatst, maar stonden naast elkaar op de centrale as van het Grand Palais. Ze kantelden naar links of naar rechts, leunden naar elkaar toe of van elkaar af, en naar de toeschouwer als die er omheen liep.

De sculptuur Equal (2014), in de collectie van The Museum of Modern Art, New York, bestaat uit acht gesmede blokken. Elk blok meet 5 bij 5 ½ bij 6 voet en weegt 40 ton. De blokken zijn in paren gestapeld en op hun langere of kortere zijden geplaatst, zodat elke stapel 11 voet hoog meet. Wanneer de toeschouwer tussen de vier stapels loopt, wordt hij zich bewust van zijn eigen gevoel van gewicht, evenwicht en zwaartekracht in relatie tot de sculpturen.

Tekeningen

Tekenen is een integraal onderdeel van Serra”s praktijk. Serra maakt tekeningen op grote vellen doek of handgeschept papier. Het zijn horizontale of verticale composities, constructies van overlappende vellen of lijntekeningen. Zijn tekeningen zijn voornamelijk gemaakt met verfstift, lithografisch krijt of houtskool en zijn altijd zwart. Serra experimenteert met verschillende technieken en gereedschappen om het medium te manipuleren en toe te passen. Hij duwt de conventies van het tekenen vaak in de richting van een tactiele, fenomenologische ervaring van beweging, tijd en ruimte. De kunstenaar heeft gezegd dat zijn tekenpraktijk te maken heeft met “herhaling, wetende dat er geen mogelijkheid is om te herhalen, wetende dat het elke keer iets anders oplevert”.

Na zijn doorbraak in de ruimte met sculpturen als Strike: To Roberta and Rudy (1969-71), raakte Serra ook geïnteresseerd in het herdefiniëren van de architectonische ruimte met tekeningen. In 1974 begon Serra met het maken van zijn Installation Drawings – grootschalige site-specifieke vellen canvas die volledig bedekt zijn met verfstick en aan de muur worden geniet. De Installation Drawings bedekken de muur, of muren, van een bepaalde ruimte. Shafrazi en Zadikians waren twee van Serra”s eerste Installation Drawings. Beide werden in 1974 tentoongesteld in de Leo Castelli Gallery in New York en waren in totaal ongeveer 2,5 meter hoog en 1,5 meter breed. Serra bleef gedurende zijn hele carrière Installatie Tekeningen maken. Andere opmerkelijke series tekeningen zijn: Diptychs (Rounds (Greenpoint Rounds (Horizontal Reversals (Orchard Street (2018).

Nationale en internationale overzichtstentoonstellingen van Serra”s tekeningen zijn onder meer Richard Serra: Tekeningen

Afdrukken

Serra begon met het maken van prints in 1972. In nauwe samenwerking met Gemini G.E.L. in Los Angeles ontwikkelde Serra onconventionele druktechnieken. Hij heeft meer dan 200 gedrukte werken gemaakt en net als zijn sculpturen en tekeningen, weerspiegelen zijn prenten een interesse in proces, schaal en experimenteren met materiaal.

Tot zijn vroege litho”s uit 1972 behoren de prenten Circuit; Balance; Eight by Eight; of 183rd & Webster Avenue, elk getiteld naar een beeld dat rond dezelfde tijd is gemaakt. In 1981 produceerde Serra zijn eerste serie litho”s, bestaande uit zeven edities, getiteld: Sketch

Nadat hij de lithografie tot het uiterste had gedreven, begon Serra met zeefdruk te werken om een uniek oppervlak in zijn prenten te produceren. Hij deed dit door eerst een laag inkt op het papier aan te brengen. Vervolgens bracht hij een laag verf aan door de tweede zeef, waardoor een verzadigd en gestructureerd oppervlak ontstond.

Serra bleef werken aan zijn zeefdruktechniek en combineerde die soms met etsen en aquatint. Prentenseries zijn onder meer: Videy Afanger (Tussen de Torus en de Bol (Elevational Weight (en (2019).

Films en videowerken

Van 1968-1979 maakte Serra een verzameling films en video”s. Hoewel hij tegelijkertijd met beeldhouwkunst en film begon te werken, onderkende Serra de verschillende materiële capaciteiten van beide en breidde hij sculpturale problemen niet uit naar zijn films en video”s. Serra werkte samen met verschillende kunstenaars, waaronder Joan Jonas, Nancy Holt en Robert Fiore, aan zijn films en video”s. Zijn eerste films, Hand Catching Lead (1968), Hands Scraping (handenparen verplaatsen loodschaafsel; en gebonden handen maken zich los.

Een latere film Railroad Turnbridge (1976) toont het omringende landschap van de Willamette River in Portland, Oregon, terwijl de brug draait. Steelmill

Overzichtstentoonstellingen en vertoningen van zijn films vonden plaats in het Kunstmuseum Basel, Zwitserland in 2017; Anthology Film Archives, New York, 17-23 oktober 2019; en Harvard Film Archive, 27 januari-februari 9, 2020. In 2019 schonk Serra zijn volledige film- en videowerken aan The Museum of Modern Art in New York.

Serra”s eerste solotentoonstelling was in 1968 in Galleria Salita in Rome, Italië. Zijn eerste solotentoonstelling in de VS was in het Leo Castelli Warehouse, New York in 1969. Zijn eerste museale solotentoonstelling vond plaats in het Pasadena Art Museum in Californië in 1970.

De eerste retrospectieve van zijn werk werd gehouden in The Museum of Modern Art, New York in 1986. Een tweede retrospectieve werd gehouden in The Museum of Modern Art, New York in 2007.

De eerste overzichtstentoonstelling van zijn tekeningen werd gehouden in het Stedelijk Museum, Amsterdam in 1977 en reisde naar de Kunsthalle Tübingen in 1978. Een tweede retrospectieve van tekeningen werd gepresenteerd in The Metropolitan Museum of Art, New York; het San Francisco Museum of Modern Art; en The Menil Collection, Houston van 2011 tot 2012. Een overzicht van het werk van de kunstenaar in film en video was te zien in het Kunstmuseum Basel, in 2017

Serra had solotentoonstellingen in de Staatliche Kunsthalle Baden-Baden, 1978; Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam, 1980; Musée National d”Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Parijs, 1983-1984; Museum Haus Lange, Krefeld, 1985; The Museum of Modern Art, New York, 1986 en 2007; Louisiana Museum, Humlebæk, 1986; Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte, Münster, 1987; Städtische Galerie im Lenbachhaus, München, 1987; Stedelijk Van Abbemuseum, Eindhoven, 1988; Bonnefantenmuseum, Maastricht, 1990; Kunsthaus Zürich, 1990; CAPC Musée d”Art Contemporain, Bordeaux, 1990; Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid, 1992; Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf, 1992; Dia Center for the Arts, New York, 1997; The Museum of Contemporary Art, Los Angeles, 1998-1999; Centro de Arte Hélio Oiticica, Rio de Janeiro, 1997-1998; Trajan”s Market, Rome, 1999-2000; Pulitzer Foundation for the Arts, St. Louis, 2003; en Museo Archeologico Nazionale di Napoli, Napels, 2004; en Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam, in 2017.

Serra”s werk is opgenomen in vele musea en openbare collecties over de hele wereld.  Geselecteerde museumcollecties zijn onder meer The Museum of Modern Art, New York; The Whitney Museum of American Art, New York; Art Gallery of Ontario, Toronto; Art Institute of Chicago; Bonnefantenmuseum, Maastrict, Nederland; Centre Cultural Fundació La Caixa, Barcelona; Centre Georges Pompidou, Musée National d”Art Moderne, Parijs; Modern Art Museum of Fort Worth, Texas; Dia Art Foundation, New York; Guggenheim Museum Bilbao en New York; Hamburger Kunsthalle, Hamburg, Duitsland; Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Smithsonian Institution, Washington, DC; Moderna Museet, Stockholm.

Tot de geselecteerde openbare collecties behoren de stad Bochum, Duitsland; de stad Chicago, Public Art Collection; de stad Goslar, Duitsland; de stad Hamburg, Duitsland; de stad St. Louis, Missouri; de stad Tokio, Japan; de stad Berlijn, Duitsland; de stad Parijs, Frankrijk; de collectie van de stad Reykjavic, IJsland.

Serra heeft vele opmerkelijke prijzen en onderscheidingen ontvangen, waaronder een Fulbright Grant (République Française, Ministère de la Culture et de la Communication Chevalier de l”Ordre des Arts et des Lettres (een Leone d”Oro voor levenswerk, Biënnale van Venetië, Italië (Orden pour le Mérite für Wissenschaften und Künste, Bondsrepubliek Duitsland (The National Arts Award: Lifetime Achievement Award (Hermitage Museum Foundation”s Award for Lifetime Contributions to the World of Art (Landesmuseum Wiesbaden Alexej-von-Jawlensky-Preis (en een J. Paul Getty Medal (2018).

Richard Serra verhuisde in 1966 naar New York City. In 1970 kocht hij een huis in Cape Breton, Nova Scotia en bracht daar de zomers door met werken. Serra trouwde in 1981 met kunsthistorica Clara Weyergraf. Sinds begin jaren 2010 brengen Serra en Weyergraf-Serra hun tijd door tussen New York City en het North Fork, Long Island.

Alle uitsluitend door Richard Serra tenzij anders aangegeven.

Prop van een ton (House of Cards), 1969

Strike: Op Roberta en Rudy, 1969-71

Shift, 1970-72

Berlin Block (Voor Charlie Chaplin), 1977

Gekantelde boog, 1981

Richard Serra: getorste ellipsen bij Dia Beacon

De Kwestie van Tijd, 1994-2005

Oost-West

Gelijk, 2015

Hand vangen van lood, 1968

Spoorweg draaibrug, 1976

Bronnen

  1. Richard Serra
  2. Richard Serra
Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.