Grace Kelly (actrice)

Samenvatting

Van augustus 1950 tot maart 1956 speelde Grace Kelly in in totaal elf speelfilms, nadat zij al acteerervaring had opgedaan in het theater. Haar eerste successen vierde ze in 1952 aan de zijde van Gary Cooper in de western Twelve O”Clock at Noon en in 1953 met Clark Gable in Mogambo, waarvoor ze een jaar later de Golden Globe voor Beste Bijrol-actrice kreeg. De karakterrol van Georgie Elgin in het filmdrama A Country Girl leverde haar in 1955 een Oscar op voor Beste Actrice in een Hoofdrol. Op het hoogtepunt van haar carrière had ze ook hoofdrollen in drie door Alfred Hitchcock geregisseerde speelfilms, waarvan de thriller The Window to the Courtyard uit 1954 met James Stewart een van de belangrijkste uit de filmgeschiedenis is. Tussen 1948 en 1954 was zij ook te zien in meer dan 40 televisieproducties.

In 1956 beëindigde Grace Kelly haar werk als filmactrice met de musicalfilm The Upper Ten Thousand en trouwde met prins Rainier III van Monaco, die zij een jaar eerder op het filmfestival van Cannes had ontmoet. Hun kinderen Caroline, Albert en Stéphanie werden geboren. In het kader van haar plichten als moeder des vaderlands wijdde zij zich aan representatieve en liefdadige taken. Twee maanden voor haar 53ste verjaardag overleed prinses Gracia Patricia aan de gevolgen van een auto-ongeluk in de buurt van Monaco, in het bijzijn van haar jongste dochter Stéphanie.

Grace Kelly stond bekend om haar stijlvolle verschijning en zette wereldwijd modetrends. Haar aanwezigheid in het vorstendom hielp Monaco aan een nieuwe reputatie en economische bloei. Het American Film Institute plaatste haar op de 13e plaats van de 25 grootste vrouwelijke Amerikaanse filmsterren aller tijden.

Oorsprong

Grace Patricia Kelly was het derde van vier kinderen, geboren uit John Brendan Kelly sr. (1889-1960), bekend als Jack, en zijn in Duitsland geboren vrouw Margaret Katherine Majer (1898-1990), aan het Hahnemann Medical College in de Germantown sectie van Philadelphia. Op 1 december vond het doopsel plaats in de St. Bridget”s Roman Catholic Church in de East Falls wijk. De ouders besloten tot de voornaam Grace ter nagedachtenis aan een tante met dezelfde naam die op jonge leeftijd was overleden. Grace Kelly zelf gaf later een extra verklaring door te verwijzen naar het in de VS populaire kinderrijmpje A Week of Birthdays van Mother Goose, volgens hetwelk alle kinderen die op een dinsdag geboren worden “full of grace” zijn.

De voorvaderen van Jack Kelly waren van Ierse afkomst; zijn vader John Henry Kelly emigreerde in het midden van de 19e eeuw van County Mayo in Ierland naar Rutland in de Amerikaanse staat Vermont. Jack Kelly werkte zich op van metselaar tot ondernemer als de op één na jongste van tien kinderen en behaalde in de jaren 1920 een miljoenenomzet met zijn bedrijf Kelly for Brickwork. Hij was ook een succesvol roeier vanaf zijn tienerjaren. Na verschillende nationale titels won hij in totaal drie gouden medailles op de Olympische Zomerspelen van 1920 en 1924. Zijn politieke carrière bereikte een hoogtepunt in 1935 als de Democratische kandidaat bij de verkiezing voor burgemeester van Philadelphia. Ondanks de Republikeinse dominantie in de jaren daarvoor, faalde hij nipt. Evenzo werd Kelly de toegang tot de elitekringen van de Philadelphia samenleving ontzegd. Zijn bezittingen en uitstekende atletische prestaties konden het klassenverschil, dat in die tijd hoofdzakelijk gebaseerd was op een verschillende afkomst en denominatie, niet opheffen.

Margaret Majer”s vader Carl Majer woonde in Schloss Helmsdorf in Immenstaad aan het Bodenmeer voordat hij naar Philadelphia emigreerde en in 1896 trouwde met Margaretha Berg, geboren in Heppenheim op 10 juli 1870. Jack Kelly ontmoette Margaret Majer in 1914 bij een zwemclub waarvoor zij in die tijd succesvol deelnam. In het begin van de jaren twintig studeerde zij af aan de Temple University met een graad in lichamelijke opvoeding en was zij de eerste vrouwelijke docent lichamelijke opvoeding aan de Universiteit van Pennsylvania. Ze heeft ook een tijd voor de camera gestaan als model. Nadat zij zich tot het katholicisme had bekeerd, werd zij op 30 januari 1924 de vrouw van Jack Kelly.

Grace”s oudere broer John Brendan Kelly Jr (1927-1985), bekend als Kell, volgde zijn vader op als roeier. Hij nam deel aan vier Olympische Zomerspelen in 1948, 1952, 1956 en 1960, en won een bronzen medaille in 1956. Ook de zussen Margaret Katherine Kelly (1925-1991), Peggy genaamd, en Elizabeth Anne Kelly (1933-2009), Lizanne genaamd, deden hun ouders na en behoorden tijdens hun schooljaren tot de beste atleten.

Twee ooms van Grace waren bekende kunstenaars. Toneel- en filmacteur Walter C. Kelly (1873-1939) maakte vooral naam in het amusementstheater dat bekend staat als de vaudeville. George Kelly (1887-1974) publiceerde satirische komedies als The Torch-Bearers en The Show-off en kreeg in 1926 de Pulitzerprijs voor het drama Craig”s Wife.

Kinderjaren en jeugd

In 1927, kort na de geboorte van hun zoon, verhuisde het gezin naar een herenhuis met 17 kamers aan Henry Avenue (40° 1′ 5.7″ N, 75° 11′ 21″ W40.0182388889-75.1891611111) gebouwd door Kelly”s bouwbedrijf. Hoewel Grace Kelly slechts enkele dagen na Zwarte Donderdag werd geboren – het was het begin van de ernstige economische crisis in de Verenigde Staten die bekend staat als de Grote Depressie – raakte de sociale neergang van veel van haar landgenoten de Kelly”s nauwelijks. Jack had zijn fortuin conservatief geïnvesteerd en zowel de villa in East Falls als het vakantiehuis in Ocean City vrij van hypotheken gehouden. Naast een tennisbaan waren er nog andere faciliteiten voor actieve vrijetijdsbesteding op het terrein aanwezig. Bedienden zorgden voor het huishouden en de tuin, de kinderen droegen waardige kleren.

Grace werd streng opgevoed door haar ouders. Discipline, ambitie en vastberadenheid golden als deugden in het sportgekke gezin, waaraan zelfs de gevoelige en introverte op een na jongste dochter zich moest onderwerpen. Haar moeder noemde de kinderen “Pruisische generaals” vanwege hun in Duitsland geboren ouders. Hun principiële trouw kwam tot uiting in hun afstandelijkheid en uitte zich soms in een kil gevoel tegenover hun kinderen. In haar vroege jeugd was Grace vatbaar voor ziektes en toonde ze weinig belangstelling voor haar vaders ambities, hoewel ze naarmate ze ouder werd goed presteerde in sporten als tennis, zwemmen en hockey en ook balletlessen nam. Pas in latere jaren ontwikkelde Grace ambitie in haar persoonlijke en professionele leven, gebaseerd op een voortdurende behoefte om de goedkeuring van haar vader te krijgen.

Wegens bijziendheid moest zij vanaf haar twaalfde jaar een bril dragen. Haar verlegenheid werd aanvankelijk door de mensen om haar heen verkeerd geïnterpreteerd als arrogantie, hoewel haar ware karakter blijk gaf van wilskracht gekoppeld aan diplomatieke vaardigheden. In de strijd met haar broers en zussen over de hiërarchie in het gezin, trok Grace zich terug in een fantasiewereld en begon haar artistieke neigingen uit te leven, eerst in huiselijk poppenspel en in het schrijven van poëtische verzen.

Van 1934 tot 1943 ging Grace naar Ravenhill, een door nonnen geleide school, waar ze haar acteertalent toonde in het jaarlijkse kerstspel. Daarna ging ze naar de staatsschool Stevens High School in Germantown. Als tiener ontwikkelde zij in die tijd een intieme vriendschap met Harper Davis, twee jaar ouder dan zij, die met haar broer naar een naburige school ging en in 1946 ernstig ziek werd. Grace studeerde in mei 1947 af aan de middelbare school; haar foto in het jaarboek draagt het profetische bijschrift: “Zij zal zeer waarschijnlijk een toneel- of schermster worden. (Duits: “Ze heeft de meeste kans om een toneel- of schermster te worden.”)

Acteeropleiding en theater

Na de middelbare school solliciteerde Grace Kelly bij de gerenommeerde toneelfaculteit van het Bennington College in Vermont, maar werd niet toegelaten vanwege strengere toelatingseisen. Daarna zocht zij toelating tot de gerenommeerde acteerschool American Academy of Dramatic Arts in New York City. Haar relatie met George Kelly hielp haar om een auditie datum te krijgen ondanks de verlopen inschrijftermijn. Met een fragment uit het werk De fakkeldragers van haar oom overtuigde zij de secretaris van de raad van bestuur Emile Diestel, die vooral haar toneelaanwezigheid en haar flair voor drama benadrukte. Anderzijds vormde de nasale manier van spreken als gevolg van steeds terugkerende sinusitis uit haar kindertijd een belemmering voor haar carrière-aspiraties. Vanaf dat moment werkte zij aan de verbetering van haar uitspraak met behulp van intensieve stemoefeningen als onderdeel van haar opleiding. Kelly nam haar intrek in het alleen voor vrouwen bestemde Barbizon Hotel for Women in New York (40° 45′ 55.2″ N, 73° 57′ 58.7″ W40.7653472222-73.966291666667), dat werd gekenmerkt door conservatieve gedragsregels, en waar in latere jaren ook Candice Bergen en Liza Minnelli woonden.

In 1948 regelde een medestudent een afspraak voor haar met een fotograaf die covers maakte voor het tijdschrift Redbook. Voor haar eerste baan als model kreeg Kelly een honorarium van 7,50 dollar per uur, dat al snel steeg tot 25 dollar en haar minder afhankelijk maakte van de steun van haar ouders om haar studie te betalen. Later stond ze op de omslagen van andere tijdschriften, zoals Cosmopolitan en Ladies” Home Journal. Het imago van een “preppy girl next door” leverde haar reclame-optredens op voor huishoudelijke en consumptiegoederen zoals schrijfmachines, wasmiddelen, sigaretten en bier, maar voldeed anderzijds niet aan de toenmalige normen voor een carrière als mannequin in de haute couture. Na een jaar werd Kelly een van de best betaalde modellen in New York City, met een weekloon van ongeveer 400 dollar.

Via het agentschap van theateragente Edith Van Cleve, die Grace Kelly al sinds het begin van de jaren 1950 zakelijk vertegenwoordigde, kreeg de filmindustrie in Hollywood weet van de jonge actrice. Schermtests met regisseur Gregory Ratoff leverden haar aanvankelijk geen rol op in de latere film Taxi, maar in de daaropvolgende jaren wekte zij de belangstelling van andere filmmakers. Ze verscheen voor het eerst voor de camera in augustus 1950 met een kleine rol in het filmdrama Fourteen Hours, geregisseerd door Henry Hathaway, nadat haar optreden in het Broadway toneelstuk The Father indruk had gemaakt op producer Sol C. Siegel. Kelly speelde Louise Ann Fuller, een jonge vrouw die in het kantoor van een advocaat verblijft en een scheiding van haar man overweegt, geconfronteerd met zenuwslopende gebeurtenissen in het flatgebouw aan de overkant van de straat. De cameo leverde haar een honorarium van 500 dollar op en duurde iets meer dan twee minuten in de commercieel onsuccesvolle productie, waarvan de opnamen twee dagen duurden. Op de set van de 20th Century Fox studio in Los Angeles ontmoette ze Gary Cooper, die een paar maanden later haar filmpartner zou worden. In de zomer van 1951 overbrugde Kelly de wachttijd onder meer in het Elitch Gardens Repertory Theatre in Denver. In het gezelschap daar ontmoette zij de in Ierland geboren acteur Gene Lyons en had een relatie met hem die ongeveer anderhalf jaar duurde, totdat zijn alcoholproblemen een einde maakten aan de affaire. Lyons werd in het begin van de jaren zeventig populair door de hoofdrol in de Amerikaanse misdaadserie The Chief als commissaris Dennis Randall.

In juni 1951 tekende het waarnemend agentschap MCA Kelly. Het bedrijf had al Marlon Brando gecontracteerd, een van Van Cleve”s vroegere klanten. MCA agent Jay Kanter nam contact op met producer Stanley Kramer, die voortdurend op zoek was naar jonge acteurs vanwege de vele lopende projecten. Kramer en scenarioschrijver Carl Foreman waren tegelijkertijd bezig met de voorbereidingen voor de film Twelve Noon en moesten de tweede vrouwelijke hoofdrol casten naast Katy Jurado. Na een auditie bij regisseur Fred Zinnemann werd Kelly aangenomen, ondanks haar onervarenheid en aanvankelijke bezorgdheid over het leeftijdsverschil met hoofdrolspeler Gary Cooper. In de klassieke western vertolkte Kelly de pasgetrouwde vrouw van maarschalk Will Kane, Amy Fowler Kane. Frank Miller, die Kane jaren geleden voor moord had veroordeeld, keert na zijn gratie terug naar het kleine stadje Hadleyville. Verlaten door de dorpelingen, moet Kane het alleen opnemen tegen Miller en zijn drie metgezellen. Amy, een Quaker, wijst geweld af uit religieuze overtuiging en verlaat haar man na een ruzie. Als het eerste schot wordt afgevuurd, springt ze angstig uit de vertrekkende trein. Aan het eind van de krachtmeting overwint zij haar pacifistische principes, schiet een van de bandieten neer en redt zo het leven van haar in het nauw gedreven echtgenoot. De opnames in Californië in de herfst van 1951 duurden iets minder dan vijf weken. Kelly bracht 22 opnamedagen door op de set en ontving een weekloon van 750 US dollar. Zij was zelfkritisch over het resultaat van haar werk tijdens de repetitievoorstelling, hoewel Zinnemann haar gereserveerde acteerstijl opzettelijk had aangepast aan de rol van de Quaker-bruid. Achteraf bezien betekende de veelgeprezen film, die vier Oscars won, Kelly”s doorbraak als filmactrice, ondanks haar onderkoelde voorkomen op het witte doek.

Eind 1951 keerde Kelly terug naar New York City en nam acteerlessen bij Sanford Meisner om haar techniek te verfijnen. Daarnaast volgden met korte tussenpozen verdere optredens op televisie en in het theater, voordat een nieuw aanbod haar toekomstplannen in de herfst van 1952 doorkruiste. Na het succes van de avonturenfilm King Solomon”s Diamonds planden de filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer en regisseur John Ford een remake van het filmdrama Jungle in the Storm uit 1932 onder de titel Mogambo. Clark Gable was opnieuw voorzien voor de mannelijke hoofdrol, dit keer naast Ava Gardner. In hun zoektocht naar een andere actrice stuitten MGM-bestuurslid Dore Schary en producent Sam Zimbalist op de screentest van Taxi. De directieleden onderhandelden met MCA over een contract voor zeven jaar dat Kelly verplichtte in drie films per jaar te spelen en dat de mogelijkheid van distributie naar andere studio”s inhield. Alvorens te tekenen, moest MGM enkele concessies doen. Kelly stond erop, in afwijking van de gewoonte van die tijd, dat zij een jaar vrij mocht nemen van het filmen en haar woonplaats in New York City mocht behouden. Anderzijds weerhield het vooruitzicht om met Gable en Ford te werken, evenals de exotische locaties in Afrika, haar ervan te onderhandelen over het aanvankelijk onaantrekkelijke weekloon van 750 dollar in vergelijking met een voltijdse baan als mannequin. Het filmen in Oeganda, Tanganyika en Kenia werd voltooid in februari 1953. Voor de binnenopnamen reisde het team naar Europa en werkte tot eind 1953 in de Britse studio”s in Borehamwood. Kelly speelde Linda Nordley, de broze echtgenote van een antropoloog (Donald Sinden) die voor zijn onderzoek een beroep doet op Victor Marswell (Clark Gable), een jager op groot wild. Op weg naar het afgelegen gebied van de berggorilla”s worden zij vergezeld door de pittige Ellinor Kelly (Ava Gardner), die eerder was gestrand op Marswells dierenjachtstation. Er ontwikkelt zich een driehoeksverhouding tussen Marswell en de twee vrouwen, die gekenmerkt wordt door geheimzinnigheid en jaloezie. Op het einde blijft Linda haar man trouw, terwijl Marswell en Kelly samenkomen. Net als Zinnemann was Ford zuinig met regisseren en liet hij de acteurs grotendeels aan hun lot over met zijn ongepolijste stijl. Kelly en Gable, die op het punt stond te scheiden van zijn vierde vrouw en ook kampte met lichamelijke kwalen, gingen vaak hun eigen weg als ze in Afrika waren. Of de flirt uitmondde in een romance wordt betwist door zowel hedendaagse getuigen als biografen. De film werd goed ontvangen door het publiek en bracht na de eerste release een respectabele vijf miljoen US dollar op. Kelly kreeg een Golden Globe en een Oscarnominatie voor beste bijrol.

De filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer leende haar herhaaldelijk uit aan andere filmstudio”s, zoals Warner Bros. en Paramount Pictures, voor maximaal 50.000 US dollar per film. Ze ontving de Oscar voor Beste Actrice in een Hoofdrol voor A Country Girl op 30 maart 1955. In de film Drama van George Seaton speelde zij de vrouw van een alcoholist. In datzelfde jaar verscheen zij opnieuw in de bioscopen in Green Fire (1954) van Andrew Marton.

Alfred Hitchcock bracht Grace Kelly drie keer voor de camera in slechts twee jaar. Hun samenwerking begon in 1954 met A Call for Murder. Het plot speelt zich bijna uitsluitend in één kamer af. Regisseur en cinematograaf experimenteerden met nieuwe 3D opnamemogelijkheden. De regisseur waardeerde Kelly”s kwaliteiten en vond haar de ideale casting voor zijn vrouwelijke hoofdrol. Kelly toonde verlangen, toewijding en passie achter een koele façade, kwam altijd stijlvol en elegant over en werd de ideaaltypische Hitchcock-heldin van de jaren 1950. In 1954 werkten Hitchcock en Kelly opnieuw samen voor de klassieker The Window to the Courtyard. Hier speelde Grace Kelly de elegante minnares van Jeff (James Stewart), een fotojournalist die aan een rolstoel is gekluisterd vanwege zijn gipsen been. De prestatie van de actrice werd zeer geprezen door de critici. Over the Roofs of Nice was haar laatste werk met Alfred Hitchcock. Daar speelde ze in 1955 de miljonairster Frances Stevens, die de enige, schijnbaar ongeïnteresseerde meesterdief John Robie (Cary Grant) lustig aan de haak slaat. Aangezien Kelly na haar huwelijk niet als actrice werkte, engageerde Hitchcock actrices als Vera Miles, Kim Novak, Eva Marie Saint of Tippi Hedren, die qua type op haar leken, voor zijn volgende films.

De romantische komedie The Swan werd in 1956 in de VS gemaakt en geregisseerd door Charles Vidor. Kelly speelde een prinses in wie de kroonprins (Alec Guinness), die uitgekozen is voor het huwelijk, blijkbaar niet geïnteresseerd is. Ook de musicalfilm The Upper Ten Thousand had succes bij het publiek. Grace Kelly speelde de mooie rijke Daisy Cord, die eerst haar ware gevoelens moet ontdekken, kalm, humoristisch en met gevoel voor diepgang. In de Cole Porter musical zong zij samen met Bing Crosby het duet True Love. Het werd ook uitgebracht als single en leverde hen beiden een gouden plaat op.

Huwelijk met Prins Rainier III.

Grace Kelly ontmoette prins Rainier III van Monaco op 6 mei 1955 in de marge van het filmfestival van Cannes. Uitgeput na zes films in anderhalf jaar, had ze met tegenzin een uitnodiging van de organisatoren van het festival aanvaard om de Oscarwinnende film A Country Girl te vertonen als vertegenwoordigster van de Verenigde Staten. Ter gelegenheid van het bezoek organiseerde het Franse tijdschrift Paris Match onder auspiciën van filmredacteur Pierre Galante – destijds echtgenoot van actrice Olivia de Havilland, die ook in Cannes was – een ontmoeting tussen de prins en de Hollywoodster in het paleis van de prins in Monaco als coverstory. De eerste bijeenkomst vond plaats onder moeilijke omstandigheden: Een landelijke stroomstoring als gevolg van een staking beïnvloedde de voorbereidingen van het evenement, evenals een verkeersongeval op de heenweg en de bijna uur durende vertraging van de prins als gevolg van andere verplichtingen. Ondanks alle tegenslagen ontstond er volgens waarnemers een wederzijdse sympathie tijdens de daaropvolgende rondleiding door de privé-dierentuin en de paleistuinen, die werd begeleid door fotografen. Terwijl Kelly de prins na het bezoek “zo charmant” noemde, kondigde Rainier van zijn kant aan dat hij in januari 1956 naar Manhattan zou komen voor het liefdadigheidsbal A Night in Monte Carlo. In de maanden die volgden, bleven de twee regelmatig met elkaar corresponderen en begon Rainier zijn plannen verder uit te werken. De vrijgezel reisde op 15 december 1955 na de opnamen van The Swan naar Philadelphia en betuigde op eerste kerstdag zijn respect aan de Kellys. Het formele huwelijksaanzoek volgde drie dagen later na een privé-diner in het Waldorf-Astoria Hotel in New York. Rond dezelfde tijd beëindigde Kelly een losse relatie met modeontwerper Oleg Cassini. Op 5 januari 1956 werd de verloving met prins Rainier officieel aangekondigd tijdens een persconferentie bij de Kelly”s thuis. De bruidsschat, die na lange onderhandelingen tot stand is gekomen, bedroeg twee miljoen US dollar en werd voor de helft betaald door Kelly en voor de andere helft door haar vader.

Kelly keerde half januari 1956 terug naar Hollywood om de musicalfilm The Upper Ten Thousand te regisseren. In haar laatste publieke optreden voor haar vertrek uit de Verenigde Staten, overhandigde zij Ernest Borgnine de prijs voor Beste Acteur in een Hoofdrol tijdens de Academy Awards op 21 maart 1956. In ruil voor het vrijstellen van Kelly van verplichtingen voor de geplande filmkomedie Why Did I Say Yes, kreeg de MGM studio de exclusieve filmrechten voor het huwelijk. De documentaire The Wedding in Monaco werd kort na het evenement in de Amerikaanse bioscopen uitgebracht. Bovendien dekte de filmstudio de kosten van de bruidsjurk, gemaakt door kostuumontwerpster Helen Rose van Brussels Rosaline kant en kostte bijna 8.000 US dollar.Op 4 april 1956 ging Kelly in New York aan boord van het passagiersschip Constitution. Naast familieleden en vrienden vergezelden meer dan 100 journalisten de toekomstige moeder van het land op de acht dagen durende zeereis naar Monaco. Bij aankomst in de Herculesbaai voor de kust van het Prinsdom, werd Kelly opgewacht door Rainier op zijn jacht Deo Juvante II en later aan land verwelkomd door zo”n 20.000 plaatselijke bewoners en toeristen. Op de ochtend van 18 april vond in de troonzaal van het paleis de burgerlijke plechtigheid plaats in aanwezigheid van ongeveer 100 genodigden, onder wie hoogwaardigheidsbekleders en vertegenwoordigers van 25 landen. De half uur durende ceremonie werd door een televisieploeg in heel Europa uitgezonden. Na een receptie voor de 3000 Monegaskische burgers in het Hof van Eer van het Paleis, werden de festiviteiten ”s avonds afgesloten met een gala en een balletvoorstelling in het Operahuis. Een dag na het burgerlijk huwelijk zijn Grace en Rainier op 19 april rond 10.00 uur door bisschop Gilles Barthe in de kathedraal van Monaco in het huwelijk getreden. Onder de 600 gasten bevonden zich de voormalige Egyptische koning Faruq, Aga Khan III, Aristoteles Onassis met dochter Christina, de Amerikaanse actrices Gloria Swanson en Ava Gardner, en de Britse acteur David Niven. Een van de zes bruidsmeisjes was Kelly”s oude vriendin Rita Gam. Zowel de Europese aristocratie als hooggeplaatste politici bleven echter weg van het evenement. Meer dan 30 miljoen televisiekijkers in negen landen zagen hoe de Amerikaanse filmactrice Grace Kelly prinses Gracia Patricia van Monaco werd. Op dezelfde dag vertrok het pasgetrouwde stel voor een zeven weken durende huwelijksreis naar de Middellandse Zee aan boord van het prinselijke jacht.

Prinses van Monaco

Op 23 januari 1957 is Prinses Gracia Patricia bevallen van haar dochter Caroline Louise Marguerite. Overeenkomstig het bilaterale verdrag met Frankrijk van 1918 over de protectoraatsverhouding tussen beide staten, bleef de soevereiniteit van Monaco gewaarborgd door het veiligstellen van de erfopvolging. Vijf maanden later werd de Prinses opnieuw zwanger en op 14 maart 1958 beviel zij van haar zoon Albert Alexandre Louis Pierre, die zijn zuster verdrong als erfgenaam. Volgens het toenmalige constitutionele recht van Monaco volgde, tot de geboorte van een mannelijke nakomeling, het oudste kind de Prins het eerst op. Gracia Patricia nam de opvoeding van haar kinderen grotendeels in eigen hand en richtte in het paleis een kleuterschool in, naar het voorbeeld van de vrouw van de Amerikaanse president Jacqueline Kennedy. Terwijl Caroline de meeste van haar vaders karaktereigenschappen erfde in haar wispelturigheid en wilskracht, was Albert, net als zijn moeder, kalm en vastberaden. De vroege kinderjaren van de toekomstige troonopvolger stonden reeds in het teken van het vooruitzicht om later Rainiers plaats als staatshoofd in te nemen.

Ondanks de geboorte van de kinderen was het leven in het paleis de eerste jaren moeilijk voor de Prinses. De nieuwe rol als echtgenote na het einde van haar carrière als actrice leidde tot een verlies aan oriëntatie, die zelfs nauwelijks kon worden gecompenseerd door taken als de modernisering van het ziekenhuis, het bejaardentehuis alsmede de paleisvertrekken en het vakantieverblijf Roc Agel. Bovendien was zij aanvankelijk niet opgewassen tegen de dwang om de hoofse etiquette en het gezag van Rainier in acht te nemen. In zijn rol als vorst was de prins niet gewend compromissen te sluiten en hij maakte geen uitzondering, zelfs niet bij onenigheden met zijn vrouw. Aangezien Gracia Patricia de Franse taal slecht verstond en sprak, hield zij zich op de achtergrond bij evenementen zoals audiënties en recepties. Waarnemers interpreteerden dit gedrag als hooghartig en bruusk. Daarbij kwamen nog financiële en politieke problemen die het voortbestaan van het prinsdom vanaf het begin van de jaren vijftig bedreigden. De belangrijke inkomsten uit de casino”s daalden door de toenemende concurrentie aan de Franse Rivièra. Conflicten met de Monegaskische Nationale Raad en met de reder Aristoteles Onassis zorgden voor onzekerheid. De Griekse zakenman verwierf in 1955 door de aankoop van aandelen een meerderheidsaandeel in de Société des bains de mer (SBM), het hotel- en casinoconcern in staatseigendom, en redde later de grootste bank van het land van het faillissement. Met de controle over SBM als machtigste organisatie van Monaco gaf Onassis de aanzet tot de economische opleving van het vorstendom, maar aan de andere kant maakte hij onophoudelijk ruzie met Rainier, die bang was macht te verliezen, over strategisch belangrijke beslissingen. Pas in 1966 slaagde de prins erin Onassis weer uit de macht te zetten door het kapitaal van SBM te verhogen, zodat hij de toekomst van Monaco naar zijn hand kon zetten. Eerder had hij gedreigd Onassis” bezittingen te nationaliseren. Niettemin wekte de omvang van de renovatieprogramma”s soms wrevel bij zijn echtgenote, die de transformatie van het vorstendom uit esthetisch oogpunt met argusogen volgde.

In de zomer van 1960 werd John B. Kelly ziek van maagkanker en overleed kort daarna. De dood van haar vader en twee miskramen brachten Gracia Patricia in een depressie, die Rainier overhaalde om zijn vrouw een tijdelijke terugkeer in de filmbusiness toe te staan. Nadat zij vier jaar eerder al een gastrol had gespeeld in de productie Glück und Liebe in Monaco onder regie van Hermann Leitner, plande Alfred Hitchcock voor de zomer van 1962 een filmproject met de titel Marnie. Het script over een kleptomane wier pathologisch gedrag tegelijk gepaard gaat met een angst voor intimiteit en voortkomt uit vormende ervaringen in haar kindertijd werd echter als gevoelig beschouwd. De officiële aankondiging over de aanstaande comeback van de prinses liet ook onbeantwoorde vragen onbeantwoord en riep weerstand op bij de plaatselijke pers. Zelfs latere verduidelijkingen veranderden niets aan het feit dat de Monegaskische bevolking van mening was dat handelen fundamenteel onverenigbaar was met de plichten van een moeder van het land. Onder druk van de publieke opinie werd Gracia Patricia gedwongen van haar plannen af te zien. Ontslag maakte nu eindelijk plaats voor het besef dat haar steeds terugkerende hoop op voortzetting van haar loopbaan ongegrond was.

Tegelijkertijd kreeg Rainier te maken met een nieuwe crisis in de vorm van een belastinggeschil met het buurland. Talrijke Franse bedrijven hadden hun hoofdkwartier naar het belastingparadijs Monaco overgebracht. President Charles de Gaulle eiste uiteindelijk de invoering van inkomsten- en vennootschapsbelasting en stationeerde douanebeambten aan de landsgrenzen. Aangezien Monaco economisch afhankelijk was van het toerisme en wat de bevoorrading betreft van Frankrijk, heeft de Prins de aanval op de belastingvrijstelling en het dreigende verlies van autonomie afgewend met een compromis.

In het midden van de jaren zestig begon het inzicht in de onveranderlijkheid van haar omstandigheden het te winnen van de twijfel. In 1963 was Gracia Patricia vloeiend Frans gaan spreken en had zij meer zelfvertrouwen gekregen in de omgang met haar onderdanen en bedienden. Zij was ook gewend geraakt aan het hofceremonieel en de zuidelijke mentaliteit van de Monegaskische bevolking. Hoewel haar charisma niet langer een filmpubliek bereikte, was zij van centraal belang voor de economische ontwikkeling van het prinsdom. Aangezien Monaco geen rijkdommen had zoals minerale hulpbronnen of een belangrijke zeehaven, moest de aantrekkingskracht op toeristen en investeerders op een andere manier worden overgebracht. Door de aanwezigheid van de prinses had het land, dat gebukt ging onder de naoorlogse periode, een grote mate van bekendheid gekregen. Mensen uit de hele wereld brachten er hun vakantie door, bank- en vastgoedtransacties droegen hun steentje bij tot een stijging van de inkomsten van het Prinsdom. Tegen het einde van de jaren zestig was het toerisme vertienvoudigd ten opzichte van ongeveer 77.000 bezoekers per jaar vóór het huwelijk. De afhankelijkheid van gokken werd van 95% in 1954 teruggebracht tot minder dan 4%. Het cultiveren van Gracia Patricia”s vriendschappen met voormalige show business collega”s deden de rest. Filmsterren kwamen naar Monte-Carlo en trokken de internationale jetset, de rijken en beroemdheden van over de hele wereld naar Monaco. Het sociale leven bereikte zijn hoogtepunt met het jaarlijkse Rode Kruis-bal en leverde de organisatie in de loop der jaren vele donaties op.

Op 1 februari 1965 werd het derde kind Stéphanie Marie Elisabeth geboren. De geboorte van de tweede dochter hielp de Prinses om vroegere en toekomstige crisissen te boven te komen. Van de drie kinderen was Stéphanie met haar koppigheid de grootste uitdaging vanuit opvoedkundig oogpunt. Gracia Patricia bekende later dat haar toegeeflijkheid de opstandige aard van het jongste kind in de hand werkte. In 1967 zorgde de derde miskraam tijdens een bezoek aan de Wereldtentoonstelling in Montreal voor een nieuwe slag van het lot, nadat Rainiers vader Pierre de Polignac al in november 1964 was overleden.

Het prinselijk paar vierde het 25-jarig regeringsjubileum van Rainier op 8 mei 1974. Het zilveren troonsjubileum wordt beschouwd als een keerpunt in de relatie van de Monegasken met hun moeder der natie. Gracia Patricia, die kort tevoren afstand had gedaan van haar Amerikaanse staatsburgerschap, droeg voor het eerst het nationale kostuum en leek toegankelijker dan bij vorige gelegenheden. Door talrijke liefdadigheidsevenementen ten bate van Monaco had zij de afgelopen jaren het volk voor zich gewonnen. In haar humanitaire werk heeft zij zich ook laten inspireren door de Britse koninklijke familie. Zij zette onder meer programma”s op voor gezondheidszorg en een vrijwilligersdienst voor bejaardenzorg in bejaardentehuizen, en intensiveerde haar werkzaamheden als voorzitster van het Rode Kruis, waarvan zij sinds 1958 voorzitter was. Bovendien legde zij de grondslag voor de opwaardering van Monaco als locatie voor culturele creativiteit door de oprichting van een symfonieorkest en een balletschool.

In 1966 vierde Monte-Carlo zijn honderdjarig bestaan met een opvoering van het ballet Romeo en Julia met medewerking van Rudolf Nureyev en Margot Fonteyn. Op 16 november 1970 sprak Gracia Patricia de inleidende woorden tijdens een benefietconcert dat gegeven werd door Frank Sinatra in de Royal Festival Hall in Londen. Ze had een langdurige vriendschap met Josephine Baker. In 1969 kreeg de Amerikaans-Franse danseres, zangeres en actrice, nadat zij haar fortuin had verloren, met de steun van het prinselijk paar een nieuw onderkomen aan de Franse Rivièra, en haar terugkeer op het toneel werd mogelijk gemaakt door de oprichting van een fonds. Baker vond haar laatste rustplaats in het Cimetière de Monaco in april 1975.

In de nazomer van 1974 betrok Prinses Caroline een appartement in Parijs om het Franse baccalauréat te volgen aan een openbare school en vervolgens, net als haar vader, te gaan studeren aan de École libre des sciences politiques. Zich zorgen makend over de permissieve berichtgeving van de paparazzi, volgde Gracia Patricia naar de Parijse flat aan de Avenue Foch in de herfst van 1974 met dochter Stéphanie. De Franse hoofdstad zou jarenlang de tweede woonplaats van de prinses worden, want prinses Stéphanie ging er later ook naar school aan een instituut. Nadat zij haar studies had stopgezet en naar Monaco was teruggekeerd, ontmoette Caroline in de zomer van 1976 de financiële makelaar Philippe Junot, die in opspraak was geraakt als playboy. Vanwege zijn dubieuze achtergrond heeft het prinselijk paar enige tijd gesproken over een officieel huwelijksverbod. Niettemin trouwde Caroline op 28 juni 1978 met de 17 jaar oudere zakenman. Het huwelijk werd twee jaar later gescheiden en in 1992 door de rooms-katholieke kerk nietig verklaard. De prinses gaf achteraf toe dat de beperking van haar verlangen naar vrijheid en haar verslaving aan controle mede verantwoordelijk waren voor het wispelturige gedrag van haar oudste dochter.

Op 29 juli 1981 werd Gracia Patricia uitgenodigd voor het huwelijk van de Britse troonopvolger Prins Charles en Diana Spencer in St Paul”s Cathedral en voerde zij de koninklijke stoet aan die vertrok vanaf Buckingham Palace. Rainier moest afzeggen wegens ziekte en werd vervangen door Prins Albert. De Prinses had de Prinses van Wales vier maanden eerder ontmoet tijdens hun eerste publieke optreden kort na hun verloving op een gala in Londen. Op 31 maart 1982 werd zij voor haar acteerprestaties geëerd op het Annenberg Institute for Communication Studies van de Universiteit van Pennsylvania in aanwezigheid van vroegere filmpartners als James Stewart en Stewart Granger.

In het begin van de jaren tachtig kampte Gracia Patricia steeds meer met gezondheidsproblemen. Wegens menopauzale klachten nam zij hoge doses hormonen en kwam daardoor in gewicht aan. De uiterlijke veranderingen werden door sommige biografen toegeschreven aan overmatig alcoholgebruik, hoewel deze geruchten slechts indirect zijn en nauwelijks worden gestaafd door verklaringen van mensen uit haar naaste omgeving. In augustus 1982 leed zij ook aan bronchitis en migraineaanvallen na een cruise naar Noorwegen.

In 1976 bood Jay Kanter, Kelly”s voormalige agent en toenmalig hoofd van de studio- en productieafdeling, de prinses een vacante post aan in het bestuur van de Amerikaanse filmstudio 20th Century Fox. Als eerste vrouw in de raad van bestuur reisde zij verscheidene malen per jaar naar New York en Los Angeles en zorgde zij onder meer voor aandeelhouderszaken en de goedkeuring van de begroting. Na vijf jaar eindigde haar mandaat met de gedeeltelijke verkoop van de studio aan News Corp, het mediabedrijf dat gecontroleerd wordt door Rupert Murdoch. Kanter probeerde ook Gracia Patricia over te halen om een comeback te maken in het filmdrama At the Turning Point van Herbert Ross uit 1976. Zij zou de rol vertolken van Deedee Rodgers, een voormalige balletdanseres die haar carrière heeft opgegeven ten gunste van het privé-leven en worstelt met haar lot. Ondanks of vanwege voor de hand liggende parallellen met haar eigen biografie, toonde de prinses interesse. Zes jaar eerder had zij geweigerd deel te nemen aan de historische film Nicholas and Alexandra omdat het script haar niet beviel. Andere projecten liepen om uiteenlopende redenen in het beginstadium spaak of waren, zoals de minirol in de anti-drugsfilm Mohn ist auch eine Blume uit 1966, van weinig betekenis. Het nieuwe project mislukte ditmaal niet alleen door de bezwaren van Rainier, maar ook door haar persoonlijk besef dat zij zich volledig moest wijden aan familieaangelegenheden, met name aan het privé-leven van haar dochter Caroline. Shirley MacLaine speelde later de rol van Deedee Rodgers.

Na de teleurstellingen van haar pogingen om terug te keren naar haar acteerwortels, kreeg de Prinses in datzelfde jaar een nieuwe kans voor artistieke activiteit aangeboden. Na bemiddeling door haar vriendin en latere biografe Gwen Robyns, aanvaardde Gracia Patricia een engagement op het Edinburgh International Festival ter gelegenheid van de tweehonderdste verjaardag van de Verenigde Staten. In september 1976 gaf zij vier poëzievoordrachten voor een publiek van ongeveer 200 toehoorders, samen met de acteurs Richard Kiley en Richard Pasco, en won de prijs van de BBC voor een van de beste poëtische optredens van het jaar voor haar voordracht van het werk Wild Peaches van de Amerikaanse dichteres Elinor Wylie. In 1977 voerde zij scènes op uit de komedie What You Will en een selectie van Shakespeare”s sonnetten in de geboorteplaats van William Shakespeare in de Holy Trinity Church. In de daaropvolgende jaren zette zij de reeks voorstellingen met wisselende programma”s voort op andere festivals in Europa en de Verenigde Staten, onder meer in St James”s Palace voor de Britse koningin-moeder in 1978 en in het Engels Theater in Wenen in 1980.

Op het einde van de jaren 1970 ontdekte Gracia Patricia een nieuwe passie als natuurliefhebber en begon collages te maken van gedroogde en geperste bloemen. Haar arrangementen werden in hetzelfde jaar tentoongesteld in de galerie Drouant in Parijs en dienden in 1978 als proefserie voor bedovertrekken voor een Amerikaanse textielfabrikant. Hoewel de Prinses het honorarium aan haar stichting naliet, bekritiseerden kranten als The Village Voice de commerciële marketing en noemden het bloemen persen “de meest deprimerende kunstvorm die ooit door het menselijk ras is uitgevonden”. In 1980 publiceerde zij samen met Gwen Robyns een verzameling van haar creaties onder de titel My Book of Flowers en promootte het boek tijdens een daaropvolgende promotietournee door de Verenigde Staten.

In 1976 ontmoette de Prinses de Oostenrijkse regisseur Robert Dornhelm, die een documentaire film onder de titel De kinderen van de theaterstraat had gemaakt over de Vaganova Ballet Academie in het voormalige Leningrad. Dornhelm was op zoek naar een bekende persoonlijkheid als verteller en vond in Gracia Patricia de ideale cast, niet in de laatste plaats vanwege de jarenlange samenwerking tussen de balletscholen van Monaco en Rusland. De film kreeg het jaar daarop goede kritieken en een Oscarnominatie voor beste documentaire, maar was commercieel slechts matig succesvol. Dornhelm en de Prinses bleven daarna goede vrienden en werkten samen aan verdere projecten. In 1981 werd de jaarlijkse bloembindwedstrijd die in mei in Monaco werd gehouden, gebruikt als decor voor een filmkomedie en de hoeksteen voor de voortzetting van Gracia Patricia”s filmcarrière. De Franse romanschrijfster Jacqueline Monsigny bedacht een plot waarin een astrofysicus, gespeeld door Edward Meeks, door een reeks misverstanden een wetenschappelijke conferentie mist en in plaats daarvan bij de bloembindwedstrijd belandt. De 33 minuten durende korte film Rearranged werd in een ruwe versie vertoond aan een selecte groep mensen en heeft nooit de bioscopen gehaald. Voordat het werk het jaar daarop met extra scènes kon worden uitgebreid tot een uur, overleed de prinses. Als gevolg daarvan mislukte ook de geplande verfilming van de roman A Search for the King, in 1950 gepubliceerd door Gore Vidal en geregisseerd door Dornhelm en met Gracia Patricia in de hoofdrol. Het originele filmnegatief van Rearranged werd op instigatie van Rainier in de kluizen van het paleis bewaard. In 2007 werd het Engelstalige fragment gerestaureerd door de Archives Audiovisuelles de Monaco, ondertiteld in het Frans en sindsdien slechts één keer vertoond in de Garden Club in Monaco. Korte fragmenten werden ook getoond in de ARD-documentaire Die Grimaldis – Adel verpflichtet, uitgezonden in 2010.

Ongeluk en overlijden

In de ochtend van 13 september 1982 zijn Gracia Patricia en haar dochter Stéphanie, op weg naar huis van de zomerresidentie Roc Agel, in hun tien jaar oude Rover 3500 op de Route de La Turbie bij de ingang van Cap-d”Ail in een haarspeldbocht om onverklaarbare redenen van de weg geraakt en 40 meter naar beneden gestort op een helling (43° 43′ 35″ N, 7° 24′ 10″ E43.7263897.402778). Dit gebied was ook de locatie van de autoachtervolging in de Hitchcock-film Over the Roofs of Nice, waarin Grace Kelly in een saffierblauwe Sunbeam Alpine Mark III cabriolet reed.

Samen met haar dochter werd de prinses naar het naar haar genoemde ziekenhuis, Centre Hospitalier Princesse Grace, gebracht. Medisch onderzoek bracht aanvankelijk een gebroken sleutelbeen, een gebroken been en kneuzingen aan de ribbenkast aan het licht, naast snijwonden. Prinses Stéphanie liep een hersenschudding en een gebroken wervel op. Na een operatie van enkele uren, viel de prinses in een coma. Verdere diagnostische ophelderingen met een computertomograaf buiten het ziekenhuis brachten twee hersenletsels aan het licht. De artsen concludeerden dat de kleinste van de twee bloedingen in het gebied van de temporale kwab het gevolg was van een lichte beroerte die kort voor het ongeval had plaatsgevonden en het bewustzijn had beperkt, terwijl het grote niet-operabele letsel pas bij de botsing met de helling ontstond. Op de avond van de volgende dag bezweek Prinses Gracia Patricia op 52-jarige leeftijd aan haar zware verwondingen, nadat de naaste familieleden toestemming hadden gegeven om de apparatuur voor levensinstandhouding uit te schakelen.

Drie dagen lang konden de Monegasken afscheid nemen van hun moeder der natie bij de open kist in de kapel van het paleis, voordat Gracia Patricia op 18 september 1982 in aanwezigheid van ongeveer 800 uitgenodigde rouwenden – waaronder haar broers en zussen, vroegere collega”s uit de filmwereld en vertegenwoordigers van de meeste adellijke huizen – werd begraven in de kathedraal Notre-Dame-Immaculée. Ongeveer 100 miljoen kijkers volgden de wereldwijde televisie-uitzending van de begrafenisdienst.

Over de precieze toedracht van het ongeval zijn verschillende speculaties ontstaan, waaronder de vaak geciteerde theorie dat prinses Stéphanie, die toen nog minderjarig was, aan het stuur van de auto zou hebben gezeten. Deze bewering werd door haar herhaaldelijk ontkend en door anderen weerlegd. Zij baseerde zich op de verklaringen van eigenaars en vermeende ooggetuigen die zich ten tijde van het ongeval in de onmiddellijke omgeving bevonden en meldden dat de prinses via de bestuurderszijde van het zwaar beschadigde voertuig was uitgestapt. Ook andere door de pers verspreide speculaties over de omstandigheden van de dood, zoals een eerdere ruzie tussen moeder en dochter, zelfmoordintenties van de prinses, politiek gemotiveerde betrokkenheid van de Zuid-Franse maffia of behandelingsfouten van de artsen, konden niet worden bewezen.

Stichtingen

Prinses Gracia Patricia stond bekend om haar vele filantropische en liefdadige activiteiten. Zij zette een aantal liefdadigheidsevenementen op en was voorzitter van verschillende organisaties, waarvan de steun na haar dood door haar kinderen werd voortgezet.

In 1958 nam zij het voorzitterschap van het Monegaskische Rode Kruis over van prins Rainier. Zij ontwikkelde preventieve programma”s voor aanstaande moeders en was betrokken bij de planning van de bouw van dagverblijven voor kinderen en weeshuizen. Het jaarlijkse gala dat in de Sporting Club Monte Carlo werd gehouden, trok sinds 1948 vele beroemdheden aan en zorgde ervoor dat de instelling over financiële middelen beschikte.

De Fondation Princesse Grace de Monaco werd in 1964 opgericht met het doel een fonds op te richten ten behoeve van plaatselijke ambachtslieden om de verkoop van regionale producten mogelijk te maken. Later breidde de stichting haar activiteiten uit tot sociaal welzijn en culturele activiteiten. De hernoeming van de internationale balletschool tot Académie de danse classique Princesse Grace was bedoeld om Monte Carlo tot een van de toonaangevende balletcentra in Europa te maken. In 1982 nam Prinses Caroline het voorzitterschap van de Board of Trustees over en richtte zij zich op de zorg voor gehandicapte kinderen. In 1982 werd de Princess Grace Foundation-USA opgericht als tegenhanger in de Verenigde Staten, gevestigd in New York. Ongeveer 500 kunstenaars op het gebied van theater, dans en film hebben sindsdien subsidies voor opleiding en partnerschappen ontvangen voor een bedrag van ongeveer vijf miljoen US dollar.

Als Erevoorzitster van de Monegaskische afdeling van La Leche Liga was Prinses Gracia Patricia een pleitbezorgster van natuurlijke zuigelingenvoeding door middel van borstvoeding. In 1971 sprak zij op de Algemene Vergadering van Chicago over de voordelen voor de lichamelijke en emotionele ontwikkeling van het kind. Begin augustus 1976 trad zij, vergezeld van haar man en twee kinderen, Caroline en Albert, op als spreker tijdens het 41e Wereldcongres over de Eucharistie in haar geboortestad Philadelphia, waar zij wees op het belang van christelijke waarden voor de ontwikkeling van de samenleving en de opvoeding van kinderen.

Mode, kunst en muziek

Grace Kelly werd gedurende haar hele leven wereldwijd beschouwd als een stijlicoon en een rolmodel voor de vrouwen van haar generatie. Naar aanleiding van de berichtgeving over het bezoek van het prinselijk paar aan de Verenigde Staten in de herfst van 1956, waarbij de prinses zou hebben geprobeerd haar zwangerschap voor de fotografen te verbergen met behulp van haar handtas, heeft de Franse lederwarenfabrikant Hermès het model in kwestie naar Grace Kelly genoemd. Zij droeg reeds handtassen van hetzelfde ontwerp tijdens haar filmcarrière en voor haar verloving met Prins Rainier. De Kelly Bag verscheen in zijn oorspronkelijke vorm reeds in de jaren 1930 onder de Franse naam petit sac haut à courroies (Duits: kleine tas met riemen, ook sac à dépêches pour dames) en werd een klassieker op handtassengebied. De producten zijn momenteel in de winkels verkrijgbaar als standaardmodellen vanaf 4000 euro. Op veilingen brengen exemplaren van krokodillenleer uit het begin van de jaren 1960 prijzen op tussen 3000 en 6000 US dollar. Kelly was ook de naamgever van een speciale manier om een hoofddoek te dragen, waarbij de uiteinden van de sjaal onder de kin worden gekruist en in de nek worden geknoopt. Dit wordt vandaag de dag nog steeds de Kelly-stijl genoemd, omdat zij de sjaals vaak in deze vorm droeg, zowel in haar films als later in haar rol als prinses.

In 1984 maakte de Amerikaanse popartkunstenaar Andy Warhol een zeefdrukportret in beperkte oplage van Grace Kelly voor het Institute of Contemporary Art in Philadelphia. Ook andere Pop-artiesten hebben verschillende voorstellingen van de voormalige actrice, zoals het portret in zijaanzicht van James Gill. De Vlaamse schilder Peter Engels maakte ter gelegenheid van haar 80ste verjaardag een “vintage portret”, dat op 9 mei 2009 door Prins Albert II werd geveild. Voor promotiedoeleinden gebruikte een Franse champagneproducent een foto van Kelly in een zwarte avondjurk en handschoenen achter een sprankelend wijnglas op een reclameposter uit 1988.

De Duitse punkrockband Die Ärzte bracht op hun EP-single Zu schön, um wahr zu sein! uit 1983 een nummer uit met de titel Grace Kelly, dat gaat over een fictieve affaire met een bandlid. Andere artiesten zoals de Amerikaanse rockbanken Piebald (Grace Kelly With Wings, 1999) en Eels (Grace Kelly Blues, 2000) en de Britse muzikant Mika (Grace Kelly, 2007) creëerden ook een muzikaal gedenkteken voor Kelly. Haar naam werd ook genoemd in de popsongs We Didn”t Start the Fire (1989) van Billy Joel en Vogue (1990) van Madonna. Prinses Stéphanie droeg het lied Words upon the Wind (1991) van het tweede album Winds of Chance op aan haar moeder.

In 2011 lanceerde de papierwarenfabrikant Montblanc de exclusieve juwelen-, horloge- en papierwarencollectie Princess Grace de Monaco – Een eerbetoon aan gratie en elegantie. Het bedrijf steunde tegelijkertijd de Princess Grace Foundation met een donatie van een miljoen US dollar. De presentatie van de collectie vond plaats op 8 september 2011 in aanwezigheid van de Prins en Prinses Caroline.

Film biografieën

In januari 2012 nam de Franse regisseur Olivier Dahan de productie van de biopic Grace of Monaco op zich. De inhoud van het project beperkt zich tot de staatscrisis van 1962, die het gevolg was van een belastinggeschil tussen het prinsdom en Frankrijk. De Amerikaans-Australische actrice Nicole Kidman en de Britse acteur Tim Roth namen de twee hoofdrollen op zich. De film opende het 67e Internationale Filmfestival van Cannes buiten competitie op 14 mei 2014. Het Prinselijk Huis distantieerde zich bij voorbaat van de classificatie als filmbiografie en noemde de productie een “nodeloos verheerlijkt” verhaal en “pure fictie”.

Begin oktober 2011 kondigde filmproducent Jan Mojto op de MIPCOM-programmabeurs in Cannes een nieuwe verfilming van het levensverhaal van Grace Kelly aan. Voor de internationale productie is een budget van twaalf miljoen euro beschikbaar. De regisseur wordt de Oostenrijker Robert Dornhelm, die van 1977 tot 1982 artistiek met de prinses heeft samengewerkt. De nadruk ligt op Kelly”s acteercarrière van de late jaren 1940 tot het midden van de jaren 1950.

ZDF-Historie documentaire serie, F 2021: Grace Kelly – Het ware verhaal.

Verdere onderscheidingen

Op 18 juni 1984 gaf prins Rainier III de Roseraie Princesse Grace in de wijk Fontvieille (43° 43′ 38″ N, 7° 25′ 9,2″ E43.7272227.4192222) in gebruik aan het publiek. De rozentuin, die is aangelegd ter herinnering aan de voorliefde van zijn vrouw voor bloemen en die zo”n 150 verschillende soorten bevat, is een van de vele monumenten in Monaco die de naam van de prinses dragen. Het levensgrote bronzen beeld werd in 1983 gemaakt door de Nederlandse beeldhouwer Kees Verkade. Een ander standbeeld, geschonken door de Belgische gemeenschap in Monaco in 2004, van de kunstenaars Livia Canestraro en Stephaan Depuydt, staat in een kleine tuin bij het Grimaldi Forum.

In 1993 gaven de Verenigde Staten en Monaco gelijktijdig een herdenkingspostzegel uit, ontworpen door de Poolse graveur Czesław Słania op basis van een publiciteitsfoto uit de film A Country Girl. Aangezien het volgens de federale wet van de VS verboden was buitenlandse staatshoofden op postzegels af te beelden, werd in de VS de naam Grace Kelly afgedrukt en in Monaco de titel Prinses Grace. Kelly was de eerste actrice wier beeltenis op een Amerikaanse postzegel verscheen.

Van 1 april tot 21 mei 2006 presenteerde het Philadelphia Museum of Art een tentoonstelling ter herdenking van de 50e verjaardag van het huwelijk van het prinselijk paar. Onder de naam Fit for a Princess: Grace Kelly”s Wedding Dress omvatte de hometown-collectie de trouwjurk van de prinses en andere accessoires.

Ter gelegenheid van de 25e verjaardag van haar dood werd op 12 juli 2007 de eerste Monaco herdenkingsmunt van 2 euro uitgegeven, waarop het portret van de prinses was afgebeeld. Met een oplage van slechts 20.001 stuks heeft deze munt een van de kleinste oplagen van alle 2-euro herdenkingsmunten. Door zijn zeldzaamheid steeg de verzamelwaarde in korte tijd voortdurend en bereikte begin 2014 piekwaarden tot 2.000 euro.

Sinds 2007 leidt het Parcours Princesse Grace meer dan 25 etappes naar plaatsen in Monaco die een rol hebben gespeeld in het leven van de prinses en die bepalend zijn geweest voor de ontwikkeling van het Prinsdom.

In dezelfde periode opende Prins Albert II een omvangrijke tentoonstelling onder de titel Les années Grace Kelly – Princesse de Monaco, als eerbetoon aan zijn moeder. Van 12 juli tot 23 september 2007 werden in het Grimaldi Forum Monaco voor het eerst persoonlijke voorwerpen en geschreven documenten uit de archieven van het Prinselijk Paleis tentoongesteld. In de daaropvolgende jaren was het evenement te gast in verschillende steden over de hele wereld, waaronder Sotheby”s in New York, het stadhuis in Parijs, het gebouw van de Ekaterina Cultural Foundation in Moskou, Palazzo Ruspoli in Rome en het cultureel centrum Fundação Armando Alvares Penteado in São Paulo. Charlène van Monaco was eregast bij de opening van de tentoonstelling Grace Kelly: stijlicoon in de Bendigo Art Gallery in Australië in het voorjaar van 2012. Onlangs nog bracht prins Albert begin juni 2014 een bezoek aan Nederland voor de voortzetting van de tentoonstellingsreeks in Paleis Het Loo.

Sinds eind oktober 2012 staat er een zogenaamde Historical Marker voor het voormalige huis van de Kellys aan Henry Avenue in Philadelphia, die verwijst naar de historische betekenis van de locatie. In september 2016 werd het huis gekocht door prins Albert nadat de vorige eigenaar was overleden.

Films

Televisie

Bronnen

  1. Grace Kelly
  2. Grace Kelly (actrice)
Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.