Κάθριν Χέπμπορν

Σύνοψη

Η Katharine Houghton Hepburn (Hartford, 12 Μαΐου 1907 – Fenwick, 29 Ιουνίου 2003) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός. Η καριέρα της Hepburn στο Χόλιγουντ διήρκεσε περισσότερα από 60 χρόνια. Ήταν γνωστή για την επίμονη ανεξαρτησία της, την πνευματώδη προσωπικότητά της και την ευθύτητά της, καλλιεργώντας μια προσωπικότητα στην οθόνη που ταίριαζε με αυτή τη δημόσια εικόνα, γεγονός που την έκανε να υποδύεται τακτικά εκλεπτυσμένες, ισχυρογνώμονες γυναίκες. Η δουλειά της ήταν σε διάφορα είδη, από την κωμωδία μέχρι το λογοτεχνικό δράμα, γεγονός που της χάρισε πολλές επιτυχίες, όπως τέσσερα βραβεία Όσκαρ (όλα για την καλύτερη ηθοποιό – περισσότερα από κάθε άλλη ερμηνεύτρια), ένα Emmy και υποψηφιότητες για ένα Grammy και δύο βραβεία Tony, καθιστώντας την μία από τις λίγες ερμηνεύτριες που έχουν λάβει υποψηφιότητες και για τα τέσσερα μεγάλα βραβεία ψυχαγωγίας. Το 1999, η Hepburn ψηφίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως η μεγαλύτερη γυναίκα σταρ του κλασικού κινηματογράφου όλων των εποχών.

Μεγαλωμένη στο Κονέκτικατ από πλούσιους, προοδευτικούς γονείς, η Hepburn άρχισε να παίζει θέατρο ενώ σπούδαζε στο Bryn Mawr College. Μετά από τέσσερα χρόνια στο θέατρο, οι ευνοϊκές κριτικές για τη δουλειά της στο Μπρόντγουεϊ την έφεραν στην προσοχή του Χόλιγουντ. Τα πρώτα της χρόνια στον κινηματογράφο σημαδεύτηκαν από επιτυχίες, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία “Morning of Glory” (1933), αλλά ακολούθησε μια σειρά εμπορικών αποτυχιών που κορυφώθηκαν με την αποτυχημένη ταινία “Taken Away” (1938). Η Hepburn σχεδίασε τη δική της επιστροφή, εξαγοράζοντας το συμβόλαιό της με την RKO Radio Pictures και αποκτώντας τα δικαιώματα της ταινίας “Nuptials of Scandal”, την οποία πούλησε με τον όρο να πρωταγωνιστήσει σε αυτήν. Η παραγωγή σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και του χάρισε μια τρίτη υποψηφιότητα για Όσκαρ. Τη δεκαετία του 1940, προσελήφθη από την Metro-Goldwyn-Mayer, όπου η καριέρα της επικεντρώθηκε σε μια συμμαχία με τον Spencer Tracy που διήρκεσε 26 χρόνια και εννέα ταινίες, και επεκτάθηκε σε μια σχέση εκτός οθόνης.

Η Χέπμπορν προκάλεσε τον εαυτό της στην καριέρα της εμφανιζόμενη σε θεατρικές παραστάσεις του Σαίξπηρ και σε μια σειρά από λογοτεχνικούς ρόλους. Βρήκε τη θέση της παίζοντας μεσήλικες γεροντοκόρες, όπως στην ταινία “Μια περιπέτεια στην Αφρική” (1951), στο πλευρό του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, μια περσόνα που αγκάλιασε το κοινό.  Η Χέπμπορν κέρδισε άλλα τρία Όσκαρ για τη δουλειά της στις ταινίες “Μάντεψε ποιος έρχεται για δείπνο” (1967), “Το λιοντάρι του χειμώνα” (1968) και “Σε μια χρυσή λίμνη” (1981). Ο Henry Fonda κέρδισε το μοναδικό του Όσκαρ Α” Ανδρικού Ρόλου δουλεύοντας με την Hepburn στο “On Golden Pond”, όπως και ο James Stewart στο “The Philadelphia Story” και ο Bogart στο “The African Queen”. Τη δεκαετία του 1970, άρχισε να εμφανίζεται σε τηλεταινίες, οι οποίες αργότερα έγιναν το κύριο αντικείμενό του. Έκανε την τελευταία του εμφάνιση στην οθόνη σε ηλικία 87 ετών. Μετά από μια περίοδο αδράνειας και προβλημάτων υγείας, η Hepburn πέθανε το 2003 σε ηλικία 96 ετών.

Η Χέπμπορν απέφευγε τη δημοσιότητα του Χόλιγουντ και αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τις προσδοκίες της κοινωνίας για τις γυναίκες, φορώντας παντελόνια πριν αυτά εμφανιστούν στη γυναικεία μόδα. Παντρεύτηκε για λίγο ως νεαρή γυναίκα, αλλά στη συνέχεια έζησε ανεξάρτητα. Με τον αντισυμβατικό τρόπο ζωής της και τους ανεξάρτητους χαρακτήρες που ζωντάνευε στην οθόνη, η Hepburn ενσάρκωσε τη “σύγχρονη γυναίκα” στην Αμερική του 20ού αιώνα και έμεινε στην ιστορία ως μια σημαντική πολιτιστική προσωπικότητα.

Η Katharine Houghton Hepburn γεννήθηκε στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, στις 12 Μαΐου 1907, ως το δεύτερο από έξι παιδιά. Οι γονείς της ήταν ο Thomas Norval Hepburn (1879-1962), ουρολόγος στο νοσοκομείο Hartford, και η Katharine Martha Houghton Hepburn (1878-1951), φεμινίστρια ακτιβίστρια. Ως παιδί, η μητέρα της Hepburn συμμετείχε σε διάφορες διαδηλώσεις υπέρ της “γυναικείας ψήφου”. Και οι δύο γονείς αγωνίστηκαν για την κοινωνική αλλαγή στις ΗΠΑ: ο Τόμας Χέπμπορν βοήθησε στην ίδρυση της Ένωσης Κοινωνικής Υγιεινής της Νέας Αγγλίας, η οποία ενημέρωνε το κοινό για τις αφροδίσια νοσήματα, ενώ η Κάθριν Μάρθα ήταν επικεφαλής της Ένωσης για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών του Κονέκτικατ και αργότερα έκανε εκστρατεία για τον έλεγχο των γεννήσεων μαζί με τη Μάργκαρετ Σάνγκερ. Τα παιδιά του Hepburn ανατράφηκαν ώστε να ασκούν τις ελευθερίες της έκφρασης και ενθαρρύνθηκαν να σκέφτονται και να συζητούν για οποιοδήποτε θέμα επιθυμούσαν. Οι γονείς τους επικρίθηκαν από την κοινότητα για τις προοδευτικές τους απόψεις, γεγονός που ενθάρρυνε την Hepburn να αγωνιστεί ενάντια στα εμπόδια που αντιμετώπιζε. Η Hepburn δήλωσε ότι συνειδητοποίησε από νεαρή ηλικία ότι ήταν προϊόν “δύο πολύ αξιόλογων γονέων” και χαρακτήρισε τον εαυτό της “εξαιρετικά τυχερό” που η ανατροφή της αποτέλεσε τη βάση για την επιτυχία της. Παρέμεινε κοντά στην οικογένειά της καθ” όλη τη διάρκεια της ζωής της.

Η νεαρή Χέπμπορν ήταν ένα κορίτσι που θεωρούνταν πολύ αρρενωπό, που της άρεσε να τη φωνάζουν Τζίμι και να έχει τα μαλλιά της πολύ κοντά. Ο Thomas Hepburn ήθελε τα παιδιά του να χρησιμοποιούν το μυαλό και το σώμα τους στο έπακρο και τα δίδαξε να κολυμπούν, να τρέχουν, να βουτούν, να ιππεύουν, να παλεύουν, να παίζουν γκολφ και τένις. Το γκολφ έγινε πάθος της Hepburn- έκανε καθημερινά μαθήματα και έγινε πολύ ικανή, φτάνοντας μέχρι τον ημιτελικό του πρωταθλήματος γκολφ γυναικών του Κονέκτικατ. Λάτρευε το κολύμπι στις εκβολές του Λονγκ Άιλαντ και έκανε κρύα μπάνια κάθε πρωί, πιστεύοντας ότι “όσο πιο πικρό είναι το φάρμακο, τόσο καλύτερο είναι για σένα”. Η Χέπμπορν ήταν λάτρης των ταινιών από μικρή ηλικία και συνήθιζε να παρακολουθεί μια ταινία κάθε Σάββατο βράδυ. Έστηνε θεατρικές παραστάσεις και έδινε παραστάσεις για τους γείτονές της με τις φίλες και τα αδέλφια της, πουλώντας το εισιτήριο για 50 σεντς, προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για τους Ναβάχο.

Τον Μάρτιο του 1921, η 13χρονη Χέπμπορν και ο 15χρονος αδελφός της, Τομ, επισκέπτονταν τη Νέα Υόρκη και έμεναν με μια φίλη της μητέρας τους στο Γκρίνουιτς Βίλατζ κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα. Στις 30 Μαρτίου, η Hepburn ανακάλυψε το πτώμα του αγαπημένου της μεγαλύτερου αδελφού νεκρό από προφανή αυτοκτονία. Είχε δέσει μια κουρτίνα γύρω από ένα δοκάρι και κρεμάστηκε. Η οικογένεια Hepburn αρνήθηκε την αυτοκτονία και ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος του Tom οφείλεται σε ένα πείραμα που πήγε στραβά. Το περιστατικό άφησε τον έφηβο Hepburn νευρικό, κυκλοθυμικό, πολύ οξύθυμο και δύσπιστο απέναντι στους ανθρώπους. Απέφευγε τα άλλα παιδιά, εγκατέλειψε το σχολείο της Οξφόρδης και πήρε ιδιαίτερα μαθήματα. Για πολλά χρόνια, χρησιμοποιούσε τα γενέθλια του Τομ (8 Νοεμβρίου) ως δικά της. Μόλις το 1991, στην αυτοβιογραφία της με τίτλο “Εγώ: Ιστορίες της ζωής μου”, η Χέπμπορν αποκάλυψε την πραγματική ημερομηνία γέννησής της.

Το 1924, η Hepburn έγινε δεκτή στο Bryn Mawr College. Αρχικά συμφώνησε να φοιτήσει στο ίδρυμα για να ικανοποιήσει τη μητέρα της, η οποία είχε σπουδάσει εκεί, αλλά τελικά βρήκε την εμπειρία ανταμείβοντας. Ήταν η πρώτη φορά που φοιτούσε σε σχολείο μετά από πολλά χρόνια, γεγονός που την έκανε να αισθάνεται αμήχανα και άβολα με τους συμμαθητές της. Πάλεψε με τις σχολικές απαιτήσεις της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και κάποτε αποβλήθηκε επειδή κάπνιζε στο δωμάτιό της. Η Χέπμπορν ένιωθε έλξη για την υποκριτική, αλλά οι ρόλοι στα θεατρικά έργα του κολεγίου απευθύνονταν σε όσους είχαν καλούς βαθμούς. Μόλις η απόδοσή της βελτιώθηκε, άρχισε να δίνει τακτικά παραστάσεις. Η Hepburn έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση “Η γυναίκα στο φεγγάρι” στην τελευταία της χρονιά και η θετική ανταπόκριση που έλαβε εδραίωσε τα σχέδιά της να ακολουθήσει θεατρική καριέρα. Αποφοίτησε με πτυχίο ιστορίας και φιλοσοφίας τον Ιούνιο του 1928.

Ξεκινώντας από το θέατρο (1928-1932)

Η Hepburn εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο αποφασισμένη να γίνει ηθοποιός. Την επομένη της αποφοίτησής της, ταξίδεψε στη Βαλτιμόρη για να συναντήσει τον Edwin H. Knopf, ο οποίος είχε μια επιτυχημένη θεατρική εταιρεία. Εντυπωσιασμένος από τη δύναμη της θέλησής της, ο Knopf έβαλε την Hepburn στην τρέχουσα παραγωγή του, “Η Τσαρίνα” (“The Czarina”). Έλαβε καλές κριτικές για τον μικρό της ρόλο και η Printed Word χαρακτήρισε την ερμηνεία της ως “συναρπαστική”. Πήρε το ρόλο στο σόου της επόμενης εβδομάδας, αλλά η δεύτερη εμφάνισή της δεν είχε τόσο καλή υποδοχή. Δέχτηκε κριτική για την τσιριχτή φωνή της και έτσι έφυγε από τη Βαλτιμόρη για να σπουδάσει με έναν καθηγητή φωνητικής στη Νέα Υόρκη.

Η Knopf αποφάσισε να παράγει το “A Romance in Venice” στη Νέα Υόρκη και έβαλε την Hepburn ως αντικαταστάτρια της πρωταγωνίστριας. Μια εβδομάδα πριν από την έναρξη των παραστάσεων, η πρωταγωνίστρια απολύθηκε και η Katharine την αντικατέστησε, γεγονός που της έδωσε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο μόλις τέσσερις εβδομάδες μετά την έναρξη της θεατρικής της καριέρας. Στην πρεμιέρα, η Hepburn έφτασε αργά, μπέρδεψε τις ατάκες της, σκόνταψε και μίλησε πολύ γρήγορα για να την καταλάβουν. Απολύθηκε αμέσως και η αρχική πρωταγωνίστρια επαναπροσλήφθηκε. Απτόητη, η Hepburn ένωσε τις δυνάμεις της με τον παραγωγό Arthur Hopkins και δέχτηκε το ρόλο μιας μαθήτριας στην ταινία These Days. Η πρεμιέρα της στο Μπρόντγουεϊ έγινε στις 12 Νοεμβρίου 1928 στο Cort Theatre, αλλά οι κριτικές της παράστασης ήταν κακές και έκλεισε μετά από οκτώ βραδιές. Ο Hopkins προσέλαβε αμέσως την Hepburn ως αντικαταστάτρια πρωταγωνίστρια στο έργο “Holiday” του Philip Barry. Στις αρχές Δεκεμβρίου, μετά από μόλις δύο εβδομάδες, παραιτήθηκε για να παντρευτεί τον Ludlow Ogden Smith, έναν γνωστό της από το κολέγιο. Η Χέπμπορν σχεδίαζε να αφήσει πίσω της το θέατρο, αλλά άρχισε να της λείπει η δουλειά και γρήγορα ξαναπήρε τον ρόλο της αναπληρώτριας στο “Holiday”, τον οποίο κράτησε για έξι μήνες.

Το 1929, η Hepburn απέρριψε έναν ρόλο στο Guild Theatre για να παίξει την πρωταγωνίστρια στο “A Passing Shadow”. Ένιωθε ότι ο ρόλος ήταν τέλειος, αλλά και πάλι απολύθηκε. Επέστρεψε στη συντεχνία και ανέλαβε έναν ρόλο αναπληρωματικού μέλους στο έργο “Ένας μήνας στην εξοχή” με τον ελάχιστο μισθό. Την άνοιξη του 1930, η Hepburn εντάχθηκε στη θεατρική ομάδα Berkshire Playhouse στο Stockbridge της Μασαχουσέτης. Έφυγε από την παραγωγή στα μέσα της καλοκαιρινής σεζόν και συνέχισε τις σπουδές της με έναν καθηγητή θεάτρου. Στις αρχές του 1931, πήρε μέρος στην παράσταση του Μπρόντγουεϊ Art and Mrs. Bottle. Απορρίφθηκε από το ρόλο αφού δεν άρεσε στον σεναριογράφο, λέγοντας: “Φαίνεται τρομακτική, οι τρόποι της είναι απαράδεκτοι και δεν έχει ταλέντο”, αλλά η Hepburn προσλήφθηκε ξανά όταν δεν βρέθηκε άλλη ηθοποιός. Έγινε μια μικρή επιτυχία μετά από μερικές παραστάσεις.

Η Hepburn εμφανίστηκε σε διάφορα θεατρικά έργα στο Ivoryton του Κονέκτικατ και απέδειξε ότι ήξερε πώς να πετύχει. Το καλοκαίρι του 1931, ο Φίλιπ Μπάρι της ζήτησε να εμφανιστεί στο νέο του θεατρικό έργο, “Το Βασίλειο των Ζώων”, στο πλευρό του Λέσλι Χάουαρντ. Ξεκίνησαν τις πρόβες τον Νοέμβριο. Η Χέπμπορν ήταν σίγουρη ότι ο ρόλος θα την έκανε σταρ, αλλά στον Χάουαρντ δεν άρεσε η υποκριτική της φόρμα, με αποτέλεσμα να απολυθεί. Όταν ρώτησε τον Μπάρι γιατί την απέλυσε, εκείνος της απάντησε: “Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήσουν πολύ καλή”. Αυτό αναστάτωσε την σίγουρη για τον εαυτό της Hepburn, παρόλο που συνέχισε να ψάχνει για δουλειά Πήρε έναν μικρό ρόλο στο επόμενο έργο της, αλλά όταν άρχισαν οι πρόβες, την κάλεσαν να παίξει την πρωταγωνίστρια στον ελληνικό μύθο “Ο σύζυγος του πολεμιστή”.

Το “The Warrior”s Husband” αποδείχθηκε η καλύτερη ερμηνεία της Hepburn μέχρι τότε. Ο βιογράφος Charles Higham αναφέρει ότι ο ρόλος ήταν ιδανικός για την ηθοποιό, καθώς απαιτούσε επιθετική ενέργεια και αθλητικότητα, και ότι συμμετείχε με ενθουσιασμό στην παραγωγή. Το έργο άνοιξε στις 11 Μαρτίου 1932 στο θέατρο Morosco του Broadway. Η εναρκτήρια σκηνή της Hepburn απαιτούσε να πηδήξει από μια στενή σκάλα με ένα ελάφι στον ώμο της, φορώντας μια κοντή ασημένια ρόμπα. Η παράσταση διήρκεσε τρεις μήνες και η Hepburn έλαβε θετικές κριτικές. Ο Richard Garland της εφημερίδας New York World-Telegram έγραψε: “Έχουν περάσει πολλές νύχτες από τότε που μια τόσο λαμπρή παράσταση φώτισε τη σκηνή του Μπρόντγουεϊ”.

Επιτυχία στο Χόλιγουντ (1932-1934)

Ένας ανιχνευτής από τον ατζέντη του Χόλιγουντ Leland Hayward είδε την ερμηνεία της Hepburn στην ταινία “Ο σύζυγος της πολεμίστριας” και της ζήτησε να περάσει από οντισιόν για το ρόλο της Sydney Fairfield στην ταινία “Θύματα διαζυγίου”, την επόμενη ταινία της RKO Pictures. Ο σκηνοθέτης Τζορτζ Κιούκορ εντυπωσιάστηκε από αυτό που είδε: “Ήταν αυτό το παράξενο πλάσμα”, θυμήθηκε, “δεν είχε καμία σχέση με ό,τι είχα ακούσει ποτέ”. Του άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο σήκωσε ένα ποτήρι: “Νομίζω ότι ήταν πολύ ταλαντούχα σε αυτή την ενέργεια”. Προσφέροντας τον ρόλο, η Hepburn ζήτησε 1.500 δολάρια την εβδομάδα, ένα μεγάλο ποσό για μια άγνωστη ηθοποιό. Ο Cukor ενθάρρυνε το στούντιο να δεχτεί τα αιτήματά του και υπέγραψε με την Hepburn ένα προσωρινό συμβόλαιο με εγγύηση τριών εβδομάδων. Το αφεντικό της RKO, David O. Selznick, εκτίμησε ότι πήρε ένα “τεράστιο ρίσκο” κλείνοντας την ηθοποιό.

Η Hepburn έφτασε στην Καλιφόρνια τον Ιούλιο του 1932, σε ηλικία 25 ετών. Πρωταγωνίστησε στο “A Bill of Divorcement” δίπλα στον John Barrymore, αλλά δεν έδειξε κανένα σημάδι εκφοβισμού. Αν και δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στη φύση της κινηματογραφικής υποκριτικής, η Hepburn γοητεύτηκε από τη βιομηχανία από την αρχή. Η παραγωγή είχε επιτυχία και η Hepburn έλαβε θετικές κριτικές. Η Mordaunt Hall των New York Times χαρακτήρισε την ερμηνεία της “εξαιρετικά καλή … Η ερμηνεία του χαρακτήρα της δεσποινίδας Hepburn είναι από τις καλύτερες που έχουμε δει στην οθόνη”. Ένας κριτικός του “Variety” δήλωσε: “Το αποκορύφωμα εδώ είναι η συντριπτική εντύπωση που προκαλεί η Katharine Hepburn στην πρώτη της κινηματογραφική αποστολή. Έχει κάτι ζωτικό που την ξεχωρίζει από τον γαλαξία των ταινιών”. Με αφορμή την ταινία “A Bill of Divorcement”, η RKO υπέγραψε μαζί της μακροχρόνιο συμβόλαιο. Ο Τζορτζ Κιούκορ έγινε φίλος και συνάδελφος για όλη του τη ζωή – μαζί με την Χέπμπορν γύρισαν δέκα ταινίες.

Η δεύτερη ταινία της Hepburn ήταν το “Έτσι αγαπούν οι γυναίκες” (1933), η ιστορία μιας αεροπόρου και της σχέσης της με έναν παντρεμένο άνδρα. Η παραγωγή δεν είχε εμπορική επιτυχία, αλλά οι κριτικές για την Hepburn ήταν καλές. Η Regina Crewe έγραψε στην Journal-American ότι αν και οι μανιερισμοί της ήταν εκνευριστικοί, “προκαλούν την προσοχή και γοητεύουν το κοινό. Είναι μια ξεχωριστή, συγκεκριμένη και θετική προσωπικότητα”. Η τρίτη ταινία της Χέπμπορν την επιβεβαίωσε ως σημαντική ηθοποιό στο Χόλιγουντ. Για τον ρόλο της επίδοξης ηθοποιού Eva Lovelace – ένας ρόλος που αρχικά προοριζόταν για την Constance Bennett – στην ταινία “Morning of Glory”, κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού. Είχε δει το σενάριο στο γραφείο του παραγωγού Pandro S. Berman και, πεπεισμένη ότι ήταν γεννημένη για το ρόλο, επέμενε να γίνει δικός της. Η Χέπμπορν επέλεξε να μην παραστεί στην τελετή απονομής των βραβείων -όπως δεν θα έκανε κατά τη διάρκεια της καριέρας της- αλλά ήταν ενθουσιασμένη με τη νίκη της. Η επιτυχία της συνεχίστηκε με το ρόλο της Jo στην ταινία Οι τέσσερις αδελφές (1933). Η παραγωγή σημείωσε επιτυχία, μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της κινηματογραφικής βιομηχανίας μέχρι σήμερα, και η Hepburn κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Το “Little Women” ήταν ένα από τα προσωπικά αγαπημένα έργα της Hepburn και ήταν περήφανη για την ερμηνεία της, λέγοντας αργότερα: “Αψηφώ οποιονδήποτε να είναι τόσο καλός όσο το “Little Women”.

Μέχρι τα τέλη του 1933, η Hepburn ήταν μια αξιοσέβαστη ηθοποιός του κινηματογράφου, αλλά επιθυμούσε να αποδείξει την αξία της στο Μπρόντγουεϊ. Ο Jed Harris, ένας από τους πιο επιτυχημένους θεατρικούς παραγωγούς της δεκαετίας του 1920, βίωνε μια πτώση στην καριέρα του. Ζήτησε από την Hepburn να εμφανιστεί στο έργο “The Lake”, το οποίο δέχτηκε να κάνει με χαμηλό μισθό. Πριν την απολύσουν, η RKO της ζήτησε να γυρίσει την ταινία “Mystique” (1934). Ο ρόλος της Hepburn στην ταινία ήταν η Trigger Hicks, μια λαϊκή κοπέλα από τα βουνά. Παρόλο που τα πήγε καλά στο box office, το “Spitfire” θεωρείται ευρέως ως μία από τις χειρότερες ταινίες της Hepburn, λαμβάνοντας κακές κριτικές για την προσπάθειά της. Η Χέπμπορν διατηρούσε μια φωτογραφία της ως Χικς στην κρεβατοκάμαρά της καθ” όλη τη διάρκεια της ζωής της για “

Το έργο “Η λίμνη” διαφημίστηκε στην Ουάσιγκτον, όπου υπήρξε μεγάλη προπώληση. Η κακή σκηνοθεσία του Χάρις διέβρωσε την αυτοπεποίθηση της Χέπμπορν, με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί με την ερμηνεία της. Παρόλα αυτά, ο Harris μετέφερε το έργο στη Νέα Υόρκη χωρίς περαιτέρω πρόβες. Το έργο άνοιξε στο θέατρο Al Hirschfeld στις 26 Δεκεμβρίου 1933 και η Hepburn δέχτηκε σκληρή κριτική από τους ειδικούς κριτικούς. Η Ντόροθι Πάρκερ αστειεύτηκε: “Διατρέχει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων, από το Α έως το Β”. Ήδη δεσμευμένη με συμβόλαιο δέκα εβδομάδων, έπρεπε να υπομείνει την αμηχανία της ραγδαίας πτώσης των εισπρακτικών πωλήσεων. Ο Harris αποφάσισε να πάει την παράσταση στο Σικάγο, λέγοντας στην Hepburn: “Αγαπητή μου, το μόνο ενδιαφέρον που έχω για σένα είναι τα χρήματα που μπορώ να βγάλω στο πλευρό σου”. Η Χέπμπορν δεν ήθελε να συνεχίσει σε μια αποτυχημένη παράσταση, οπότε πλήρωσε στον Χάρις 14.000 δολάρια, το μεγαλύτερο μέρος των οικονομιών της, για να τερματίσει την παραγωγή. Αργότερα αναφέρθηκε στον Harris ως “μακράν το πιο διαβολικό άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ” και είπε ότι αυτή η εμπειρία ήταν σημαντική για να της μάθει να αναλαμβάνει την ευθύνη για την καριέρα της.

Αναποδιές στην καριέρα (1934-1938)

Μετά την αποτυχία των ταινιών “Spitfire” και “The Lake”, η RKO έβαλε την Hepburn στο “Gypsy Blood” (1934), βασισμένο σε ένα βικτοριανό μυθιστόρημα του J. M. Barrie, σε μια προσπάθεια να επαναλάβει την επιτυχία του “Little Women”. Δεν υπήρξε τέτοια επανάληψη και η παραγωγή απέτυχε εμπορικά. Το ρομαντικό δράμα “Ruined Hearts” (1935), με τον Charles Boyer, είχε επίσης κακή υποδοχή και έχασε χρήματα. Μετά από τρεις ξεχασμένες ταινίες, η επιτυχία επέστρεψε στην Hepburn με το “The Woman Who Knew How to Love” (1935), την ιστορία της απελπισμένης προσπάθειας μιας κοπέλας να ανέβει κοινωνικά. Η Hepburn λάτρεψε το βιβλίο και χάρηκε πολύ με την προσφορά του ρόλου. Η ταινία σημείωσε επιτυχία και έγινε μια από τις αγαπημένες της Hepburn, χαρίζοντας στην ηθοποιό τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Όσκαρ. Η Hepburn έλαβε τις δεύτερες περισσότερες ψήφους, μετά τη νικήτρια Bette Davis.

Έχοντας την επιλογή της επόμενης μεγάλου μήκους ταινίας της, η Hepburn αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει στο νέο έργο του George Cukor, “Living in Doubt” (1935), το οποίο την έφερε για πρώτη φορά σε ζευγάρι με τον Cary Grant. Τα μαλλιά της κόπηκαν κοντά για το ρόλο, καθώς ο χαρακτήρας της μεταμφιέζεται σε αγόρι για μεγάλο μέρος της ταινίας. Η “Sylvia Scarlett” δεν άρεσε στους κριτικούς και η παραγωγή δεν ήταν δημοφιλής στο κοινό. Στη συνέχεια υποδύθηκε τη Μαρία Στιούαρτ της Σκωτίας στην ταινία του Τζον Φορντ “Mary Stuart, Queen of Scots” (1936), η οποία έτυχε εξίσου κακής υποδοχής. Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στο “Free Thou Woman!” (1936), ένα δράμα της βικτοριανής εποχής, όπου ο χαρακτήρας της Hepburn αψήφησε τις συμβάσεις αποκτώντας ένα παιδί εκτός γάμου. Το “Vanity Street” (1937) είχε επίσης ένα σκηνικό εποχής, αυτή τη φορά σε μια κωμωδία. Καμία από τις δύο ταινίες δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο κοινό, πράγμα που σήμαινε ότι είχε γυρίσει τέσσερις συνεχόμενες ταινίες χωρίς επιτυχία και χωρίς την αναμενόμενη οικονομική απόδοση.

Παράλληλα με μια σειρά από αντιδημοφιλείς ταινίες, προέκυψαν προβλήματα με τη στάση της Hepburn. Είχε μια δύσκολη σχέση με τον Τύπο, με τον οποίο συνήθιζε να είναι αγενής και προκλητική. Όταν ρωτήθηκε αν έχει παιδιά, απάντησε: “Ναι, έχω πέντε: δύο λευκά και τρία έγχρωμα”. Η Hepburn δεν έδινε συνεντεύξεις και αρνιόταν τα αιτήματα για αυτόγραφα, γεγονός που της χάρισε το παρατσούκλι “Katharine of Arrogance”. Το κοινό ήταν επίσης μπερδεμένο με την παιδαριώδη συμπεριφορά και τις επιλογές της στη μόδα, που την έκαναν ευρέως αντιδημοφιλή. Η Χέπμπορν ένιωσε ότι έπρεπε να φύγει από το Χόλιγουντ, οπότε επέστρεψε ανατολικά για να πρωταγωνιστήσει σε μια θεατρική διασκευή της “Τζέιν Έιρ”. Είχε μια επιτυχημένη περιοδεία, αλλά, αβέβαιη για το σενάριο και απρόθυμη να ρισκάρει την αποτυχία μετά την καταστροφή της “Λίμνης”, η Hepburn αποφάσισε να μην πάει την παράσταση στο Broadway. Στα τέλη του 1936, η Hepburn διεκδίκησε το ρόλο της Scarlett O”Hara στο “…Όσα παίρνει ο άνεμος”. Ο παραγωγός David O. Selznick αρνήθηκε να της προσφέρει το ρόλο, επειδή θεώρησε ότι δεν είχε σεξουαλικό απήχηση. Φέρεται να είπε στην Hepburn: “Δεν μπορώ να δω τον Rhett Butler να σε κυνηγάει για δώδεκα χρόνια”.

Η επόμενη ταινία μεγάλου μήκους της Hepburn, “Στο θέατρο της ζωής” (1937), τη συνέδεσε με την Ginger Rogers σε έναν ρόλο που αντικατόπτριζε τη δική της ζωή – αυτή μιας κοσμικής γυναίκας που προσπαθεί να γίνει ηθοποιός. Η Hepburn επαινέθηκε για τη δουλειά της στις πρώτες προβολές, γεγονός που της χάρισε υψηλότερες τιμές από τον Rogers. Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αλλά δεν ήταν η εισπρακτική επιτυχία που ήλπιζε η RKO. Οι ειδικοί της βιομηχανίας κατηγόρησαν την Hepburn για το μικρό κέρδος, αλλά το στούντιο συνέχισε τη δέσμευσή του να αναστήσει τη δημοτικότητά της. Έπαιξε στο “Levada da Breca” (1938), μια τρελή κωμωδία του Howard Hawks, όπου υποδυόταν μια πολυλογού κληρονόμο που χάνει μια λεοπάρδαλη από τη Βραζιλία ενώ προσπαθεί να φλερτάρει έναν παλαιοντολόγο (Cary Grant). Προσεγγίζει τη σωματική κωμωδία της ταινίας με αυτοπεποίθηση και παίρνει συμβουλές για τον ιδανικό συγχρονισμό των αστείων από τον συμπρωταγωνιστή της Γουόλτερ Κάτλετ. Η ταινία “Bringing Up Baby” γνώρισε την αναγνώριση των κριτικών, αλλά δεν σημείωσε επιτυχία στο box office. Με το είδος και τον Grant εξαιρετικά δημοφιλή εκείνη την εποχή, ο βιογράφος A. Ο Scott Berg πίστευε ότι η απόρριψη της Hepburn από τους θεατές έφταιγε.

Μετά την κυκλοφορία της ταινίας “Bringing Up Baby”, η Independent Theatre Owners of America συμπεριέλαβε την Hepburn σε έναν κατάλογο ηθοποιών που θεωρούνταν “δηλητήρια του box office”. Με τη φήμη της σε χαμηλό επίπεδο, η επόμενη ταινία που της προσέφερε η RKO ήταν το “Birds Without a Direction”, μια ταινία B. Η Hepburn το απέρριψε και προτίμησε να αγοράσει το δικό της συμβόλαιο για 75 000 δολάρια. Πολλοί ηθοποιοί φοβόντουσαν να εγκαταλείψουν τη σταθερότητα του συστήματος των στούντιο εκείνη την εποχή, αλλά ο προσωπικός πλούτος της Χέπμπορν σήμαινε ότι είχε την πολυτέλεια να είναι ανεξάρτητη. Υπέγραψε για την κινηματογραφική εκδοχή της ταινίας “Charming Bohemian” (1938) της Columbia Pictures, όπου για τρίτη φορά συνδυάστηκε με τον Grant για να υποδυθεί μια άλλη κοσμική κυρία, η οποία αυτή τη φορά βρίσκει την ευτυχία με τον αρραβωνιαστικό της αδελφής της. Η κωμωδία απέσπασε θετικές κριτικές, αλλά δεν κατάφερε να προσελκύσει μεγάλο κοινό, και το επόμενο σενάριο που προσφέρθηκε στην Hepburn είχε μισθό 10.000 δολάρια – λιγότερα από όσα είχε λάβει στην αρχή της κινηματογραφικής της καριέρας. Σκεπτόμενος αυτή την αλλαγή της τύχης, ο Andrew Britton έγραψε: “Κανένα άλλο αστέρι δεν αναδύθηκε πιο γρήγορα ή με πιο εκστατική αποδοχή. Κανένα άλλο αστέρι δεν έγινε επίσης τόσο γρήγορα και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αντιδημοφιλές”.

Ανάσταση (1939-1942)

Μετά την πτώση της καριέρας της, η Χέπμπορν έλαβε μέτρα για να δημιουργήσει το δικό της όχημα επιστροφής. Έφυγε από το Χόλιγουντ για να ασχοληθεί με ένα θεατρικό έργο και υπέγραψε για να πρωταγωνιστήσει στο νέο έργο του Φίλιπ Μπάρι, “The Philadelphia Story”. Το σενάριο προσαρμόστηκε ώστε να δείξει την ομοιότητα της ηθοποιού με τον χαρακτήρα της κοσμικής Τρέισι Λορντ, ενσωματώνοντας ένα μείγμα χιούμορ, επιθετικότητας, νευρικότητας και ευπάθειας. Ο Χάουαρντ Χιουζ, ο τότε σύντροφος της Χέπμπορν, θεώρησε ότι το έργο θα μπορούσε να αποτελέσει το εισιτήριο για την επιστροφή της στο χολιγουντιανό προσκήνιο και αγόρασε τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά του πριν καν κάνει το ντεμπούτο του στη σκηνή. Η “Ιστορία της Φιλαδέλφειας” περιόδευσε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες, λαμβάνοντας θετικές κριτικές, και στη συνέχεια έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη στο θέατρο Shubert στις 28 Μαρτίου 1939. Είχε μεγάλη επιτυχία από οικονομικής και κριτικής άποψης, με 417 παραστάσεις και στη συνέχεια μια επιτυχημένη δεύτερη περιοδεία.

Αρκετά μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο αναζήτησαν την Hepburn για την παραγωγή της κινηματογραφικής εκδοχής του θεατρικού έργου του Barry. Επέλεξε να πουλήσει τα δικαιώματα στην Metro-Goldwyn-Mayer (MGM), το νούμερο ένα στούντιο του Χόλιγουντ, με τον όρο να πρωταγωνιστήσει η ίδια. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, κατάφερε επίσης να προσελκύσει τον σκηνοθέτη George Cukor και επέλεξε τους James Stewart και Cary Grant (στους οποίους παραχώρησε το billing) ως συμπρωταγωνιστές. Πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, η Hepburn σημείωσε έξυπνα: “Δεν θέλω να κάνω μεγάλη είσοδο σε αυτή την ταινία. Θεατές … νομίζουν ότι είμαι πολύ λα-ντι-ντα ή κάτι τέτοιο. Πολλοί άνθρωποι θέλουν να με δουν να πέφτω με τα μούτρα”. Έτσι, η ταινία ξεκίνησε με τον Γκραντ να πιέζει την ηθοποιό. Ο Berg περιγράφει πώς δημιουργήθηκε ο χαρακτήρας για να κάνει το κοινό “να γελάσει αρκετά ώστε να τη συμπονέσει”, κάτι που η Hepburn θεωρούσε ζωτικής σημασίας για την “αναδημιουργία” της δημόσιας εικόνας της. Το “Nuptials of Scandal” ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του 1940, σπάζοντας σημαντικά ρεκόρ στο Radio City Music Hall. Η κριτική στο Time δήλωσε: “Γύρνα πίσω, Κέιτι, όλα συγχωρούνται”. Ο Herb Golden του Variety δήλωσε: “Είναι η ταινία της Katharine Hepburn … Η τέλεια σύλληψη όλων των κοσμικών κοριτσιών της Main Line: πολυτάλαντες αλλά γεμάτες προσωπικότητα, συγκεντρωμένες σε μία. Η ιστορία χωρίς αυτήν είναι σχεδόν αδιανόητη”. Η Χέπμπορν ήταν υποψήφια για το τρίτο της Όσκαρ Α” Γυναικείου Ρόλου και κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας της Ένωσης Κριτικών της Νέας Υόρκης, ενώ η Στιούαρτ κέρδισε το μοναδικό Όσκαρ Α” Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία της.

Η Hepburn ήταν επίσης υπεύθυνη για την ανάπτυξη του επόμενου έργου της, της ρομαντικής κωμωδίας “Η γυναίκα της ημέρας” με θέμα έναν πολιτικό αρθρογράφο και μια αθλητικογράφο, των οποίων η σχέση απειλείται από την εγωκεντρική ανεξαρτησία της. Η ιδέα για την ταινία της προτάθηκε το 1941 από τον Garson Kanin, ο οποίος θυμήθηκε πώς η Hepburn συνέβαλε στο σενάριο. Παρουσίασε το τελικό προϊόν στην MGM και απαίτησε 250.000 δολάρια – τα μισά για την ίδια και τα μισά για τους συγγραφείς. Με τους όρους της αποδεκτούς, η Hepburn εξασφάλισε επίσης τη συμμετοχή του σκηνοθέτη George Stevens και του συμπρωταγωνιστή Spencer Tracy, αμφότεροι της επιλογής της. Την πρώτη μέρα που η Hepburn και η Tracy βρέθηκαν μαζί στο πλατό, φέρεται να είπε στην Tracy: “Φοβάμαι ότι είμαι πολύ ψηλή για σένα”, και η Tracy απάντησε: “Μην ανησυχείτε, δεσποινίς Hepburn, σύντομα θα σας κόψω στο μέγεθός μου”. Ξεκίνησαν μια σχέση στην οθόνη και εκτός αυτής, η οποία διήρκεσε μέχρι το θάνατο του Tracy το 1967, με τους δύο να εμφανίζονται σε άλλες οκτώ ταινίες μαζί. Το Woman of the Year κυκλοφόρησε το 1942 και ήταν μια ακόμη επιτυχία. Οι κριτικοί επαίνεσαν τη χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών και, σύμφωνα με τον Higham, σημείωσαν την “αυξανόμενη ωριμότητα και το στίλβωμα” της Hepburn. Η εφημερίδα World-Telegram εξήρε τις δύο “λαμπρές ερμηνείες” και η Hepburn έλαβε την τέταρτη υποψηφιότητά της για Όσκαρ. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, η Katharine υπέγραψε συμβόλαιο με την MGM.

Επιβράδυνση (1942-1949)

Το 1942, η Hepburn επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ για να εμφανιστεί σε ένα άλλο έργο του Philip Barry, το Without Love, το οποίο είχε επίσης γραφτεί με γνώμονα την ηθοποιό. Οι κριτικοί δεν ενθουσιάστηκαν με την παραγωγή, αλλά με τη δημοτικότητα της Χέπμπορν σε άνοδο, το έργο έπαιξε για 16 εβδομάδες. Η MGM επιθυμούσε διακαώς να επανασυνδέσει την Tracy και την Hepburn για μια νέα ταινία και επέλεξε το “Sacred Fire” (1942). Μια ταινία μυστηρίου με προπαγανδιστικό μήνυμα για τους κινδύνους του φασισμού, η ταινία θεωρήθηκε από την Hepburn ως μια ευκαιρία να κάνει μια αξιόλογη πολιτική δήλωση. Η παραγωγή έλαβε κακές κριτικές, αλλά ήταν μια οικονομική επιτυχία, επιβεβαιώνοντας τη δημοτικότητα του ζευγαριού που δημιούργησαν η Τρέισι και η Χέπμπορν.

Από την ταινία “Η γυναίκα της ημέρας”, η Hepburn είχε δεσμευτεί σε μια ρομαντική σχέση με τον Tracy και αφοσιώθηκε στο να τον βοηθάει, καθώς ο τελευταίος υπέφερε από αλκοολισμό και αϋπνία. Ως αποτέλεσμα, η καριέρα της επιβραδύνθηκε και εργάστηκε λιγότερο στο υπόλοιπο της δεκαετίας απ” ό,τι στη δεκαετία του 1930 – κυρίως επειδή δεν εμφανίστηκε ξανά στη σκηνή μέχρι το 1950. Η μόνη της εμφάνιση το 1943 ήταν μια ειδική εμφάνιση στην πολεμική ταινία Uncle Sam”s Brides, παίζοντας τον εαυτό της. Ανέλαβε έναν άτυπο ρόλο το 1944, υποδυόμενη μια Κινέζα χωρική στο υψηλού προϋπολογισμού δράμα “The Dragon”s Strain”. Η Χέπμπορν ενθουσιάστηκε με την ταινία, αλλά έλαβε χλιαρή ανταπόκριση και χαρακτηρίστηκε ακατάλληλη για το ρόλο. Στη συνέχεια επανενώθηκε με τον Tracy για την κινηματογραφική εκδοχή του “Without Love” (1945), αφού απέρριψε έναν ρόλο στο “The Razor”s Edge” για να υποστηρίξει τον Tracy στην επιστροφή του στο Broadway. Η ταινία “Χωρίς αγάπη” έλαβε κακές κριτικές, αλλά η νέα ταινία του ζευγαριού ήταν μεγάλο γεγονός, καθώς ήταν εξαιρετικά δημοφιλής κατά την κυκλοφορία της και πούλησε ρεκόρ εισιτηρίων το Σαββατοκύριακο του Πάσχα 1945.

Η επόμενη ταινία της Hepburn ήταν το “Hidden Currents” (1946), ένα φιλμ νουάρ με τους Robert Taylor και Robert Mitchum, το οποίο είχε κακή υποδοχή. Μια τέταρτη ταινία με τον Τρέισι ήρθε το 1947: ένα δράμα που διαδραματίζεται στην Παλιά Δύση με τίτλο “Green Sea”. Ομοίως με το “Keeper of the Flame” και το “Without Love”, η χλιαρή ανταπόκριση των κριτικών δεν εμπόδισε την ταινία να αποτελέσει οικονομική επιτυχία τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Την ίδια χρονιά, η Hepburn υποδύθηκε την Clara Schumann στο “Love Sonata”. Εκπαιδεύτηκε εντατικά με έναν πιανίστα για τον ρόλο αυτό. Την εποχή που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο, η καριέρα της Χέπμπορν είχε επηρεαστεί σημαντικά από τη δημόσια αντίθεσή της στο αναπτυσσόμενο αντικομμουνιστικό κίνημα στο Χόλιγουντ. Καθώς θεωρήθηκε από ορισμένους ως επικίνδυνα προοδευτική, δεν της προσφέρθηκε δουλειά για εννέα μήνες, ενώ ο κόσμος φέρεται να πέταξε πράγματα στις οθόνες που έδειχναν το “Song of Love”. Ο επόμενος κινηματογραφικός της ρόλος ήρθε απροσδόκητα, καθώς συμφώνησε να αντικαταστήσει την Claudette Colbert λίγες ημέρες πριν από την έναρξη των γυρισμάτων του πολιτικού δράματος του Frank Capra “His Wife and the World” (1948). Ο Τρέισι είχε από καιρό προσληφθεί για τον ανδρικό ρόλο, οπότε η Χέπμπορν ήταν ήδη εξοικειωμένη με το σενάριο και προετοιμασμένη για την πέμπτη ταινία του ζευγαριού. Οι κριτικοί ανταποκρίθηκαν θετικά και η παραγωγή σημείωσε καλές εισπράξεις.

Η Τρέισι και η Χέπμπορν εμφανίστηκαν μαζί στην οθόνη για τρίτη συνεχή χρονιά στην ταινία “Adam”s Rib” του 1949. Όπως και το “Woman of the Year”, ήταν μια κωμωδία βασισμένη σε μια “μάχη των δύο φύλων” και γράφτηκε ειδικά για τους δύο από τους φίλους τους Garson Kanin και Ruth Gordon. Μια ιστορία παντρεμένων δικηγόρων που αντιμάχονται ο ένας τον άλλον στο δικαστήριο, η Hepburn την περιέγραψε ως “τέλεια για Αν και οι πολιτικές τους απόψεις προκαλούσαν ακόμα διάσπαρτες πικετοφορίες στους κινηματογράφους της χώρας, το “Adam”s Rib” ήταν μια επιτυχία, με ευνοϊκές κριτικές και η πιο κερδοφόρα ταινία του ζευγαριού μέχρι σήμερα. Ο Bosley Crowther, κριτικός των New York Times, εξήρε την ταινία και την “τέλεια συμβατότητα” των δύο μαζί.

Επαγγελματική επέκταση (1950-1952)

Τη δεκαετία του 1950 η Χέπμπορν αντιμετώπισε μια σειρά από επαγγελματικές προκλήσεις και πίεσε τον εαυτό της περισσότερο από κάθε άλλη φορά στη ζωή της, σε μια ηλικία που οι περισσότερες άλλες ηθοποιοί άρχισαν να υποχωρούν. Ο Berg περιέγραψε τη δεκαετία αυτή ως “την καρδιά της τεράστιας κληρονομιάς της” και “την περίοδο κατά την οποία πραγματικά ξεχώρισε”. Τον Ιανουάριο του 1950, η Hepburn επέστρεψε στη σκηνή, υποδυόμενη τη Rosalinda στο έργο του Σαίξπηρ How You Like It. Ήλπιζε να αποδείξει ότι μπορούσε να παίξει σε καθιερωμένο υλικό και είπε: “Είναι προτιμότερο να δοκιμάσεις κάτι δύσκολο και να αποτύχεις παρά να περιμένεις πάντα κάτι ασφαλές”. Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Cort Theatre της Νέας Υόρκης με μεγάλο κοινό, ενώ έγινε sold out μετά από 148 παραστάσεις. Στη συνέχεια η παραγωγή βγήκε σε περιοδεία. Οι κριτικές για την Hepburn ποικίλλουν, αλλά σημειώθηκε ως η μόνη πρωταγωνίστρια του Χόλιγουντ που ερμήνευε υλικό υψηλού επιπέδου στη σκηνή.

Το 1951, η Hepburn γύρισε την ταινία “Μια περιπέτεια στην Αφρική”, την πρώτη της ταινία σε Technicolor. Υποδύθηκε τη Rose Sayer, μια γεροντοκόρη ιεραπόστολο που ζούσε στη Γερμανική Ανατολική Αφρική στις αρχές του Α” Παγκοσμίου Πολέμου. Με συμπρωταγωνιστή τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, η ταινία “Η Βασίλισσα της Αφρικής” γυρίστηκε στο Βελγικό Κονγκό, μια ευκαιρία που η Χέπμπορν αγκάλιασε. Με την εμπειρία κάπως δύσκολη, η Hepburn αρρώστησε από δυσεντερία κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Αργότερα στη ζωή της, δημοσίευσε απομνημονεύματα σχετικά με την εμπειρία της. Η ταινία κυκλοφόρησε στα τέλη του 1951 με μεγάλη λαϊκή υποστήριξη και εγκωμιαστική κριτική και χάρισε στην Hepburn την πέμπτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α” Γυναικείου Ρόλου, ενώ παράλληλα χάρισε στον Bogart το μοναδικό του Όσκαρ Α” Ανδρικού Ρόλου. Στην πρώτη επιτυχημένη ταινία που γύρισε χωρίς τον Τρέισι από την ταινία “The Philadelphia Story” μια δεκαετία νωρίτερα, η Κάθριν απέδειξε ότι μπορούσε να πετύχει και χωρίς τον πρώην σύντροφό της, αποκαθιστώντας πλήρως τη δημοτικότητά της.

Η Hepburn συνέχισε να γυρίζει την αθλητική κωμωδία The Absolute Woman (1952), τη δεύτερη ταινία που γράφτηκε ειδικά για την Tracy και την Hepburn από τους Kanin και Gordon. Ήταν ενθουσιώδης αθλήτρια και η Kanin περιέγραψε αργότερα αυτό ως έμπνευσή της για την ταινία: “Καθώς παρακολουθούσα την Kate να παίζει τένις μια μέρα… μου ήρθε στο μυαλό ότι το κοινό της έχανε μια απόλαυση”. Η Χέπμπορν δέχτηκε πιέσεις για να εκτελέσει διάφορα αθλήματα υψηλών προδιαγραφών, πολλά από τα οποία δεν κατέληξαν στην ταινία. Το “Pat and Mike” ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς και αναγνωρισμένες από τους κριτικούς ταινίες της ομάδας, ενώ ήταν και η προσωπική αγαπημένη της Hepburn από τις εννέα ταινίες που γύρισε με τον Tracy. Η ερμηνεία της χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού σε κωμωδία ή μιούζικαλ.

Το καλοκαίρι του 1952, η Hepburn εμφανίστηκε στο West End του Λονδίνου για δέκα εβδομάδες στην παράσταση The Millionairess, σε σκηνοθεσία του George Bernard Shaw. Οι γονείς της της είχαν διαβάσει τον Σο όταν ήταν παιδί, γεγονός που έκανε το έργο μια ιδιαίτερη εμπειρία για την ηθοποιό. Δύο χρόνια εντατικής δουλειάς την εξάντλησαν, ωστόσο, και η φίλη της Constance Collier έγραψε ότι η Hepburn ήταν “στα πρόθυρα νευρικής κρίσης”. Η “Εκατομμυριούχος” γνώρισε μεγάλη επιτυχία και μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουεϊ. Τον Οκτώβριο του 1952 έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Shubert, όπου, παρά τη χλιαρή ανταπόκριση των κριτικών, ξεπούλησε τις δέκα εβδομάδες προβολής του. Στη συνέχεια η Hepburn προσπάθησε να μεταφέρει το έργο σε ταινία: το σενάριο γράφτηκε από τον Preston Sturges, με την Katharine να προσφέρεται να δουλέψει δωρεάν και να πληρώσει τον σκηνοθέτη, αλλά κανένα στούντιο δεν δέχτηκε το έργο. Αργότερα αναφέρθηκε σε αυτό ως τη μεγαλύτερη απογοήτευση της καριέρας της.

Old Maids and Shakespeare (1953-1962)

Το “Pat and Mike” ήταν η τελευταία ταινία που ολοκλήρωσε η Hepburn στο πλαίσιο του συμβολαίου της με την MGM, καθιστώντας την ελεύθερη να επιλέξει τα δικά της έργα. Πέρασε δύο χρόνια ξεκούρασης και ταξιδιών, πριν ασχοληθεί με το ρομαντικό δράμα “Όταν η καρδιά ανθίζει” (1955). Η ταινία γυρίστηκε στη Βενετία, με την Hepburn να υποδύεται μια μοναχική γεροντοκόρη που έχει μια παθιασμένη, γεμάτη έρωτα σχέση. Το περιέγραψε ως “έναν πολύ συναισθηματικό ρόλο” και το βρήκε συναρπαστικό να δουλεύει με τον Lean. Με δική της επιμονή, η Hepburn έπεσε σε ένα κανάλι με αποτέλεσμα να αναπτύξει μια χρόνια οφθαλμική λοίμωξη. Ο ρόλος της χάρισε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και αναφέρθηκε ως μια από τις καλύτερες δουλειές της. Ο Lean δήλωσε αργότερα ότι αυτή ήταν η αγαπημένη του ταινία από όσες γύρισε, και η Hepburn η αγαπημένη του ηθοποιός. Την επόμενη χρονιά, η Hepburn πέρασε έξι μήνες περιοδεύοντας στην Αυστραλία με τον θεατρικό θίασο Old Vic, παίζοντας την Πόρσια στον “Έμπορο της Βενετίας”, την Αικατερίνη στο “The Taming of the Shrew” και την Ιζαμπέλα στο “Measure for Measure”. Η περιοδεία ήταν επιτυχής και η Hepburn κέρδισε σημαντική αναγνώριση για την προσπάθειά της.

Η Hepburn έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ για δεύτερη συνεχή χρονιά για τη δουλειά της απέναντι στον Burt Lancaster στην ταινία “Tears from Heaven” (1956). Και πάλι, υποδύθηκε μια μοναχική γυναίκα με ερωτική σχέση και ήταν σαφές ότι η Hepburn είχε βρει μια θέση στο να υποδύεται “γεροντοκόρες που λιμοκτονούν από έρωτα”, κάτι που άρεσε τόσο στους κριτικούς όσο και στο κοινό. Η Χέπμπορν είπε για τους ρόλους αυτούς: “Με τη Lizzie Curry , τη Jane Hudson και τη Rosie Sayer – έπαιζα τον εαυτό μου. Δεν ήταν δύσκολο για μένα να υποδυθώ αυτές τις γυναίκες, επειδή είμαι η μόνη θεία”. Λιγότερη επιτυχία εκείνη τη χρονιά σημείωσε το “The Iron Skirt” (1956), μια διασκευή της κλασικής κωμωδίας “Ninotchka” με τον Bob Hope. Η Hepburn υποδύθηκε μια ψυχρή σοβιετική πιλότο, μια ερμηνεία που ο Bosley Crowther χαρακτήρισε “απαίσια”. Ήταν μια κριτική και εμπορική αποτυχία, και η Hepburn τη θεωρούσε τη χειρότερη ταινία στο βιογραφικό της.

Η Τρέισι και η Χέπμπορν ξαναβρέθηκαν στην οθόνη για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια στην ταινία “Electronic Love” (1957), μια κωμωδία με θέμα το γραφείο. Ο Berg σημειώνει ότι λειτούργησε ως ένα υβρίδιο των προηγούμενων επιτυχιών τους σε ρομαντικές κωμωδίες και της νέας προσωπικότητας της Hepburn ως γεροντοκόρη, αλλά είχε κακές εισπράξεις. Εκείνο το καλοκαίρι, η Hepburn επέστρεψε στη σκηνή με τον Σαίξπηρ. Εμφανιζόμενη στο Στράτφορντ του Κονέκτικατ, στο Αμερικανικό Θέατρο του Σαίξπηρ, επανέλαβε το ρόλο της Πόρσια στον “Έμπορο της Βενετίας” και έπαιξε τη Βεατρίκη στο “Πολύς κόσμος για το τίποτα”. Οι παραστάσεις έτυχαν θετικής υποδοχής.

Μετά από δύο χρόνια αποχής από την οθόνη, η Hepburn πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική μεταφορά του αμφιλεγόμενου θεατρικού έργου “Suddenly, Last Summer” (1959), σε σκηνοθεσία Tennessee Williams, με τους Elizabeth Taylor και Montgomery Clift. Η ταινία γυρίστηκε στο Λονδίνο και ήταν “μια εντελώς άθλια εμπειρία” για την Hepburn. Συγκρούστηκε με τον σκηνοθέτη Joseph L. Mankiewicz κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, με αποκορύφωμα να τον φτύσει με μεγάλη αηδία. Η ταινία είχε μεγάλη οικονομική επιτυχία και η ερμηνεία της ως ανατριχιαστική θεία Βάιολετ Βέναμπλ χάρισε στην Χέπμπορν την όγδοη υποψηφιότητά της για Όσκαρ. Ο Γουίλιαμς έμεινε ευχαριστημένος από την ερμηνεία, γράφοντας: “Η Κέιτ είναι η ηθοποιός των ονείρων ενός θεατρικού συγγραφέα. Κάνει τους διαλόγους να ακούγονται καλύτεροι από ό,τι είναι με μια απαράμιλλη ομορφιά και σαφήνεια στη διατύπωση”. Έγραψε το 1961 το έργο “Η νύχτα του ιγκουάνα” με την Hepburn στο μυαλό του, αλλά η ηθοποιός, αν και κολακευμένη, θεώρησε ότι το έργο ήταν λάθος για εκείνη και απέρριψε το ρόλο, ο οποίος πήγε στην Bette Davis.

Η Hepburn επέστρεψε στο Stratford το καλοκαίρι του 1960 για να υποδυθεί τη Viola στο “Kings Night” και την Κλεοπάτρα Φιλοπάτωρ στο “Antony and Cleopatra”. Η New York Post έγραψε για την Κλεοπάτρα της: “Η Χέπμπορν προσφέρει μια εξαιρετικά ευέλικτη ερμηνεία… μία ή δύο φορές χρησιμοποιώντας τους διάσημους μανιερισμούς της και πάντα συναρπαστικό να την παρακολουθείς”. Η ίδια η Hepburn ήταν περήφανη για το ρόλο της. Το ρεπερτόριό της ενισχύθηκε περαιτέρω όταν εμφανίστηκε στην κινηματογραφική εκδοχή του έργου του Eugene O”Neill “Long Journey Into Night” (1962) από τον Sidney Lumet. Ήταν μια παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού, και εμφανίστηκε στην ταινία για το ένα δέκατο του καθιερωμένου μισθού της. που παρήγαγε ποτέ αυτή η χώρα” και ο ρόλος της εθισμένης στη μορφίνη Mary Tyrone “ο πιο απαιτητικός γυναικείος ρόλος στην αμερικανική δραματουργία”, και θεώρησε ότι η ερμηνεία της ήταν η καλύτερη κινηματογραφική δουλειά της καριέρας της. Το “Long Day”s Journey Into Night” χάρισε στην Hepburn μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ των Καννών. Παραμένει μια από τις πιο αξιοσημείωτες ερμηνείες της.

Μεταγενέστερη επιτυχία (1963-1970)

Μετά την ολοκλήρωση του “Long Day”s Journey Into Night”, η Hepburn έκανε ένα διάλειμμα από την καριέρα της για να φροντίσει τον άρρωστο Spencer Tracy. Δεν ξανασυνεργάστηκε μέχρι το 1967 στο “Guess Who”s Coming To Dinner”, την ένατη ταινία της με τον Tracy. Η ταινία απεικόνιζε το θέμα των διαφυλετικών γάμων, με την ανιψιά της Hepburn, Katharine Houghton, να υποδύεται την κόρη της. Η Τρέισι πέθαινε εκείνη την εποχή, υποφέροντας από καρδιακές παθήσεις, και η Χούτον σχολίασε αργότερα ότι η θεία της ήταν “εξαιρετικά σφιγμένη” κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Η Τρέισι πέθανε 17 ημέρες μετά τα γυρίσματα της τελευταίας της σκηνής. Το “Guess Who”s Coming to Dinner” ήταν μια θριαμβευτική επιστροφή για την Hepburn και η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία της μέχρι σήμερα. Κέρδισε το δεύτερο Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού, 34 χρόνια μετά το πρώτο της βραβείο. Η Χέπμπορν ένιωσε ότι το βραβείο δεν ήταν μόνο για εκείνη, αλλά και για να τιμήσει την Τρέισι.

Η Hepburn επέστρεψε γρήγορα στην υποκριτική μετά το θάνατο του Tracy, επιλέγοντας να ασχοληθεί με τον εαυτό της ως φάρμακο κατά της θλίψης και του πένθους. και επέλεξε να υποδυθεί τη Λεονόρ της Ακουιτανίας στο The Lion in Winter (1968), το οποίο χαρακτήρισε “συναρπαστικό”. Διάβασε εκτενώς για να προετοιμαστεί για το ρόλο, στον οποίο πρωταγωνίστησε μαζί με τον Peter O”Toole. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο αβαείο Montmajor στη νότια Γαλλία, μια εμπειρία που της άρεσε παρά το γεγονός ότι ήταν – σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Anthony Harvey – “εξαιρετικά ευάλωτη” ανά πάσα στιγμή. Ο Τζον Ράσελ Τέιλορ των Times πρότεινε ότι η Λεονόρ ήταν “η παράσταση της … καριέρα” και απέδειξε ότι ήταν “μια αναπτυσσόμενη, εξελισσόμενη και ακόμα καταπληκτική ηθοποιός”. Η ταινία ήταν υποψήφια σε όλες τις μεγάλες κατηγορίες των Όσκαρ και, για δεύτερη συνεχή χρονιά, η Χέπμπορν κέρδισε το Όσκαρ Α” Γυναικείου Ρόλου (το οποίο μοιράστηκε με την Μπάρμπρα Στρέιζαντ για το “A Genius Girl”). Ο ρόλος αυτός, σε συνδυασμό με την ερμηνεία της στην ταινία “Guess Who”s Coming to Dinner”, της χάρισε επίσης το βραβείο καλύτερης ηθοποιού της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA). Η επόμενη εμφάνιση της Hepburn ήταν στην ταινία “Η τρελή της Chaillot” (1969), την οποία γύρισε στη Νίκαια αμέσως μετά την ολοκλήρωση της ταινίας “Το λιοντάρι του χειμώνα”. Η παραγωγή ήταν μια κριτική και οικονομική αποτυχία και οι κριτικοί έβαλαν στο στόχαστρο την Hepburn για την άστοχη ερμηνεία της.

Από τον Δεκέμβριο του 1969 έως τον Αύγουστο του 1970, η Hepburn πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ “Coco”, για τη ζωή της Coco Chanel. Η Hepburn παραδέχτηκε ότι πριν από την παράσταση δεν είχε παρακολουθήσει ποτέ θεατρικό μιούζικαλ. Δεν ήταν δυνατή τραγουδίστρια, αλλά βρήκε την προσφορά ακαταμάχητη και, όπως λέει ο Berg: “Ό,τι της έλειπε σε ευφωνία, το αναπλήρωνε σε θάρρος”. Η ηθοποιός έκανε μαθήματα τραγουδιού έξι φορές την εβδομάδα για την προετοιμασία της παράστασης. Είχε άγχος σε κάθε παράσταση και αναρωτιόταν “τι στο διάολο έκανα εκεί”. Οι κριτικές για την παραγωγή ήταν μέτριες, αλλά η ίδια η Χέπμπορν επαινέθηκε και η “Κοκό” ήταν δημοφιλής στο κοινό – με την προβολή της να παρατείνεται δύο φορές. Αργότερα είπε ότι το “Coco” ήταν η πρώτη φορά που αποδέχτηκε ότι το κοινό δεν ήταν εναντίον της, αλλά έδειχνε να την αγαπάει. Η δουλειά της της χάρισε μια υποψηφιότητα για Tony ως καλύτερη ηθοποιός σε μιούζικαλ.

Κινηματογράφος, τηλεόραση και θέατρο (1971-1983)

Η Χέπμπορν παρέμεινε ενεργή καθ” όλη τη δεκαετία του 1970, εστιάζοντας σε ρόλους που ο Άντριου Μπρίτον περιέγραψε ως “μια αδηφάγα μητέρα ή μια τρελή γριά που ζει στη μέση της νύχτας. Όταν ρωτήθηκε γιατί δέχτηκε το ρόλο, είπε ότι ήθελε να διευρύνει την γκάμα της και να δοκιμάσει τα πάντα όσο είχε ακόμα χρόνο. αλλά ο Κύκλος Κριτικών Κινηματογράφου του Κάνσας Σίτι βαθμολόγησε την ερμηνεία της Χέπμπορν ως την καλύτερη ερμηνεία ηθοποιού εκείνης της χρονιάς. Το 1971, υπέγραψε για να πρωταγωνιστήσει σε μια διασκευή του βιβλίου του Γκράχαμ Γκριν “Ταξίδια με τη θεία μου”, αλλά δεν ήταν ευχαριστημένη με τις πρώτες εκδοχές του σεναρίου και το ξαναέγραψε η ίδια. Οι αλλαγές της δεν άρεσαν στο στούντιο, οπότε η Hepburn εγκατέλειψε το έργο και αντικαταστάθηκε από τη Maggie Smith. Η επόμενη ταινία της, μια διασκευή του έργου του Edward Albee “Delicate Balance” (1973) σε σκηνοθεσία Tony Richardson, είχε μικρή κυκλοφορία και έλαβε κυρίως δυσμενείς κριτικές.

Το 1973, η Hepburn βγήκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση, πρωταγωνιστώντας σε μια παραγωγή του έργου του Tennessee Williams “Κρυστάλλινες χειροπέδες”. Η ίδια ήταν επιφυλακτική απέναντι στο μέσο, αλλά αποδείχθηκε ένα από τα κορυφαία τηλεοπτικά γεγονότα της χρονιάς, σημειώνοντας υψηλές βαθμολογίες στις μετρήσεις της Nielsen. Η Hepburn έλαβε υποψηφιότητα για Emmy για τον ρόλο της μελαγχολικής μητέρας του Νότου Amanda Wingfield, γεγονός που της άνοιξε το δρόμο για μελλοντική δουλειά στη μικρή οθόνη. Το επόμενο σχέδιό της ήταν η τηλεταινία Love Among Ruins (1975), ένα εδουαρδιανό δράμα του Λονδίνου με τον φίλο της Laurence Olivier. Η παραγωγή απέσπασε θετικές κριτικές και υψηλή τηλεθέαση και χάρισε στην Hepburn το μοναδικό της Emmy.

Η Hepburn έκανε τη μοναδική της εμφάνιση στα Όσκαρ το 1974, για να απονείμει το βραβείο Irving G. Thalberg Memorial Award στον Lawrence Weingarten. Χειροκροτήθηκε όρθια και αστειεύτηκε με το κοινό: “Χαίρομαι τόσο πολύ που δεν άκουσα κανέναν να φωνάζει “Καιρός ήταν””. Την επόμενη χρονιά, συνεργάστηκε με τον Τζον Γουέιν στο γουέστερν “Ruthless Punisher”, συνέχεια της βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας “Indomitable Bravery”. Επαναλαμβάνοντας τον χαρακτήρα της στο “The African Queen”, η Hepburn υποδύθηκε και πάλι μια βαθιά θρησκευόμενη γεροντοκόρη που συνεργάζεται με έναν μοναχικό άνδρα για να εκδικηθεί τον θάνατο ενός μέλους της οικογένειας. Η ταινία έλαβε μέτριες κριτικές. Το κάστινγκ ήταν αρκετό για να προσελκύσει αρκετό κόσμο στο box office, αλλά δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του στούντιο και είχε μόνο μέτρια επιτυχία.

Το 1976, η Hepburn επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ για τρεις μήνες με το έργο της Enid Bagnold “A Matter of Gravity”. Ο ρόλος της εκκεντρικής κυρίας Basil θεωρήθηκε ιδανική βιτρίνα για την ηθοποιό και το έργο ήταν δημοφιλές παρά τις κακές κριτικές. Αργότερα πραγματοποίησε μια επιτυχημένη εθνική περιοδεία. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας της στο Λος Άντζελες, η Hepburn έσπασε το ισχίο της, αλλά επέλεξε να συνεχίσει την περιοδεία της παίζοντας σε αναπηρικό καροτσάκι. Εκείνη τη χρονιά, ψηφίστηκε ως η αγαπημένη ηθοποιός του κινηματογράφου από τα People”s Choice Awards.

Το καλοκαίρι του 1976, η Hepburn πρωταγωνίστησε στην ταινία χαμηλού προϋπολογισμού “The Big Adventure”. Η ταινία απέτυχε να βρει διανομέα σε μεγάλο στούντιο και τελικά κυκλοφόρησε ανεξάρτητα το 1978. Λόγω της κακής διανομής της, προβλήθηκε σε σχετικά λίγους κινηματογράφους, με αποτέλεσμα να αποτελέσει μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της καριέρας της Χέπμπορν. Ο σεναριογράφος James Prideaux, ο οποίος είχε συνεργαστεί με την Hepburn, έγραψε αργότερα ότι η ταινία “πέθανε τη στιγμή της κυκλοφορίας της” και την χαρακτήρισε “χαμένη ταινία”. Η Hepburn ισχυρίστηκε ότι ο κύριος λόγος που αποφάσισε να συμμετάσχει στην παραγωγή ήταν η ευκαιρία να κάνει βόλτα με αερόστατο. Η καριέρα της συνεχίστηκε με την τηλεταινία “Η καρδιά δεν γερνάει” (1979), η οποία γυρίστηκε στην Ουαλία. Ήταν η τελευταία από τις δέκα ταινίες που γύρισε η Hepburn με τον George Cukor και της χάρισε την τρίτη υποψηφιότητα για Emmy. Στη δεκαετία του 1980, η Hepburn ανέπτυξε ένα αξιοσημείωτο τρέμουλο, το οποίο επηρέασε μόνιμα το κεφάλι της. Δεν εργάστηκε για δύο χρόνια, λέγοντας σε τηλεοπτική συνέντευξη: “Είχα τον καιρό μου – αφήστε τα παιδιά να παλέψουν και να ιδρώσουν”. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είδε την παράσταση του Broadway “On Golden Pond” (“Στη Χρυσή Λίμνη”) και εντυπωσιάστηκε από την απεικόνιση ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που αντιμετώπιζε τις δυσκολίες του γήρατος. Η Τζέιν Φόντα είχε αγοράσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα από τον πατέρα της, τον ηθοποιό Χένρι Φόντα, και η Χέπμπορν επεδίωξε να πρωταγωνιστήσει μαζί του στο ρόλο της ιδιόρρυθμης Έθελ Θάγιερ. Η ταινία “Σε μια χρυσή λίμνη” σημείωσε μεγάλη επιτυχία και ήταν η δεύτερη ταινία του 1981 με τα υψηλότερα έσοδα. Φάνηκε πόσο ενεργητική ήταν η 74χρονη Hepburn όταν βούτηξε πλήρως ντυμένη στη λίμνη Squam και έδωσε μια ζωηρή ερμηνεία στο τραγούδι. Η ταινία της χάρισε ένα δεύτερο BAFTA και ένα ρεκόρ, καθώς κέρδισε το τέταρτο βραβείο Όσκαρ. Ο Χένρι Φόντα κέρδισε το μοναδικό του Όσκαρ για τον ρόλο αυτό, και έγινε ο τρίτος σταρ του κινηματογράφου (μετά τον Τζέιμς Στιούαρτ και τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ) που κέρδισε το βραβείο παίζοντας δίπλα στην Χέπμπορν. Ο Homer Dickens, στο βιβλίο του για την Hepburn, σημειώνει ότι αυτό θεωρήθηκε ευρέως ως μια συναισθηματική νίκη, “ένας φόρος τιμής στη διαρκή καριέρα της”.

Η Hepburn επέστρεψε επίσης στη σκηνή το 1981. Έλαβε δεύτερη υποψηφιότητα για Tony καλύτερης ηθοποιού σε θεατρικό έργο για τον ρόλο της στο “The West Side Waltz” μιας εβδομηντάχρονης χήρας ενθουσιασμένης με τη ζωή. Το Variety σημείωσε ότι ο ρόλος ήταν “μια προφανής και απολύτως αποδεκτή εκδοχή της δικής της δημόσιας εικόνας Ο Walter Kerr των New York Times έγραψε για την Hepburn και την ερμηνεία της: “Ένα μυστηριώδες πράγμα που έχει μάθει να κάνει είναι να δίνει αδιόρθωτη ζωή ακόμη και σε άψυχες ατάκες”. Ήλπιζε να γυρίσει το έργο σε ταινία, αλλά κανείς δεν αγόρασε τα δικαιώματα. Η φήμη της Χέπμπορν ως μια από τις πιο αγαπημένες ηθοποιούς της Αμερικής είχε εδραιωθεί σε αυτό το σημείο, καθώς ανακηρύχθηκε η αγαπημένη ηθοποιός του κινηματογράφου σε δημοσκόπηση του περιοδικού People και κέρδισε ξανά το βραβείο δημοτικότητας People”s Choice.

Εστίαση στην τηλεόραση (1984-1994)

Το 1984, η Hepburn πρωταγωνίστησε στη μαύρη κωμωδία “Grace Quigley: A Game of Life and Death”, την ιστορία μιας ηλικιωμένης γυναίκας που στρατολογεί έναν δολοφόνο (Nick Nolte) για να τη δολοφονήσει. Η Χέπμπορν βρήκε χιούμορ στο νοσηρό θέμα, αλλά οι κριτικές ήταν αρνητικές και τα εισιτήρια ήταν χαμηλά. Το 1985 παρουσίασε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την καριέρα του Spencer Tracy. Οι περισσότεροι από τους ρόλους της Hepburn από αυτό το σημείο και μετά ήταν σε τηλεταινίες, οι οποίες δεν έλαβαν τον έπαινο των κριτικών όπως οι κινηματογραφικές της δουλειές, αλλά παρέμειναν δημοφιλείς στο κοινό. Με κάθε κυκλοφορία, η Hepburn δήλωνε ότι θα ήταν η τελευταία της εμφάνιση στην οθόνη, αν και συνέχισε να αναλαμβάνει νέους ρόλους. Έλαβε υποψηφιότητα για Emmy για το “Mrs Delafield”s Wedding” και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στην κωμωδία με το “Laura Lansing Slept Here”, το οποίο της επέτρεψε να παίξει με την ανιψιά της, Schuyler Grant.

Το 1991, η Hepburn κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία της, “Me: Stories of My Life”, η οποία ήταν πρώτη στις λίστες των μπεστ σέλερ για πάνω από ένα χρόνο. Επέστρεψε στην τηλεοπτική οθόνη το 1992 με την ταινία “The Man Upstairs”, με συμπρωταγωνιστή τον Ryan O”Neal, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Το 1994, συνεργάστηκε με τον Anthony Quinn στην ταινία “Traces of a Passion”, η οποία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στη ζωή της ίδιας της Hepburn, με πολλές αναφορές στην προσωπικότητα και την καριέρα της. Αυτοί οι μεταγενέστεροι ρόλοι περιγράφηκαν ως “μια μυθιστορηματική εκδοχή του τυπικά κυκλοθυμικού χαρακτήρα της Kate Hepburn” και οι κριτικοί σημείωσαν ότι η Hepburn υποδυόταν ουσιαστικά τον εαυτό της.

Η τελευταία εμφάνιση της Hepburn σε ταινία που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους, και η πρώτη της μετά την ταινία “Grace Quigley” εννέα χρόνια νωρίτερα, ήταν στο “Secrets of the Heart” (1994). Στα 87 της χρόνια, έπαιξε σε δευτερεύοντα ρόλο, δίπλα στην Annette Bening και τον Warren Beatty. Ήταν η μοναδική ταινία της καριέρας της Hepburn, εκτός από μια εμφάνιση στο “Stage Door Canteen”, στην οποία δεν έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Roger Ebert σημείωσε ότι ήταν η πρώτη φορά που φαινόταν αδύναμη, αλλά ότι το “υπέροχο πνεύμα” της ήταν ακόμα εκεί, και είπε ότι οι σκηνές της “έκλεψαν την παράσταση”. Ένας συγγραφέας των New York Times αποτύπωσε την τελευταία εμφάνιση της ηθοποιού στη μεγάλη οθόνη: “Αν κινούνταν πιο αργά από πριν, στη συμπεριφορά της ήταν αστεία και μοντέρνα όπως πάντα”. Η Hepburn έπαιξε τον τελευταίο της ρόλο στην τηλεταινία “The Power of Christmas” (1994), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Screen Actors Guild Award σε ηλικία 87 ετών.

Δημόσια εικόνα

Η Χέπμπορν ήταν γνωστή για την έντονη εσωστρέφειά της, δεν έδινε συνεντεύξεις ούτε μιλούσε στους θαυμαστές της για μεγάλο μέρος της καριέρας της. Η Χέπμπορν απομακρύνθηκε από τον τρόπο ζωής που ήταν γνωστός στους διάσημους, αδιαφορώντας για μια κοινωνική σκηνή που θεωρούσε βαρετή και επιφανειακή, φορώντας ακόμη και καθημερινά ρούχα δημοσίως, κάτι που πήγαινε έντονα κόντρα στη σύμβαση σε μια εποχή καθαρής λάμψης. Σπάνια εμφανιζόταν δημοσίως, αποφεύγοντας ακόμη και τα εστιατόρια, και μια φορά άρπαξε μια φωτογραφική μηχανή από το χέρι ενός φωτογράφου όταν αυτός τράβηξε φωτογραφίες χωρίς την άδειά της. Παρά τον ζήλο της για ιδιωτικότητα, απολάμβανε τη φήμη της και αργότερα εξομολογήθηκε ότι δεν θα ήθελε ο Τύπος να την αγνοήσει εντελώς. Η προστατευτική στάση απέναντι στην ιδιωτική της ζωή έλιωσε καθώς μεγάλωνε- ξεκινώντας με μια δίωρη συνέντευξη στο “The Dick Cavett Show” το 1973, έγινε πιο ανοιχτή στο κοινό.

Η αδυσώπητη ενέργεια και ο ενθουσιασμός της Hepburn για τη ζωή αναφέρονται συχνά στις βιογραφίες, ενώ η επίμονη ανεξαρτησία της έγινε το κλειδί για τη διασημότητά της. Αυτή η αυτοπεποίθησή της σήμαινε ότι μπορούσε να είναι ελεγκτική και δύσκολη- ο φίλος της Garson Kanin την παρομοίαζε με δασκάλα και ήταν διάσημη για την ευθύτητα και την ευθύτητα της. Η Katharine Houghton σχολίασε ότι η θεία της μπορούσε να είναι “τρελά υποκριτική και αυταρχική”. Η Χέπμπορν ομολόγησε ότι ήταν, ιδιαίτερα νωρίς στη ζωή της, ένα άτομο γεμάτο με τον εαυτό της. Έβλεπε τον εαυτό της να έχει μια ευτυχισμένη φύση, λέγοντας: “Απολαμβάνω τη ζωή και είμαι τόσο τυχερή, γιατί να μην είμαι ευτυχισμένη;”. A. Ο Scott Berg γνώριζε καλά την Hepburn στα τελευταία της χρόνια και είπε ότι αν και ήταν απαιτητική, διατηρούσε μια αίσθηση ταπεινότητας και ανθρωπιάς.

Η ηθοποιός ζούσε μια δραστήρια ζωή, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, κολυμπούσε και έπαιζε τένις κάθε πρωί. Στα ογδόντα της, εξακολουθούσε να παίζει τακτικά τένις, όπως φαίνεται στο ντοκιμαντέρ “All About Me” του 1993. Της άρεσε επίσης η ζωγραφική, η οποία έγινε πάθος της αργότερα στη ζωή της. Όταν ρωτήθηκε για την πολιτική, η Hepburn είπε σε έναν συνεντευκτή: “Πάντα λέω να είμαι στη θετική και φιλελεύθερη πλευρά. Μην είστε άτομο που λέει “όχι”. Η αντικομμουνιστική της στάση στο Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1940 την οδήγησε στην πολιτική δραστηριότητα, όταν εντάχθηκε στην Επιτροπή για την Πρώτη Τροποποίηση. Το όνομά της αναφέρθηκε σε ακροάσεις της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, αλλά η Hepburn αρνήθηκε ότι ήταν συμπαθής κομμουνίστρια. Αργότερα στη ζωή της, προώθησε ανοιχτά την αντισύλληψη και υποστήριξε το νόμιμο δικαίωμα των γυναικών να κάνουν εκτρώσεις. Περιέγραψε τον εαυτό της ως “αφοσιωμένη δημοκράτισσα”. Εφαρμόζει τη θεωρία του Άλμπερτ Σβάιτσερ “Σεβασμός στη ζωή”, αλλά δεν πιστεύει στη θρησκεία ή στη μετά θάνατον ζωή. Το 1991, η Hepburn δήλωσε σε έναν δημοσιογράφο: “Είμαι άθεη και αυτό είναι όλο. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να γνωρίζουμε, εκτός από το ότι πρέπει να είμαστε ευγενικοί μεταξύ μας και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για τους άλλους ανθρώπους”. Οι δημόσιες δηλώσεις των πεποιθήσεών της αυτών οδήγησαν την Αμερικανική Ένωση Ανθρωπιστών να της απονείμει το Βραβείο Ανθρωπιστικών Τεχνών το 1985.

Στην Hepburn άρεσε να κυκλοφορεί ξυπόλητη και για τον πρώτο της ρόλο στο θεατρικό έργο “Η γυναίκα στο φεγγάρι” επέμενε ότι ο χαρακτήρας της Πανδώρα δεν έπρεπε να φοράει παπούτσια. Εκτός οθόνης, φορούσε συνήθως παντελόνια και σανδάλια ακόμη και σε επίσημες περιστάσεις, όπως τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Με δικά της λόγια, “Αυτό που με έβγαλε από τις φούστες ήταν η κατάσταση με τις κάλτσες… Γι” αυτό φορούσα πάντα παντελόνια … για να μπορείς πάντα να περπατάς ξυπόλητος”.

Σχέσεις

Ο μοναδικός γάμος της Hepburn ήταν με τον Ludlow Ogden Smith, έναν επιχειρηματία από τη Φιλαδέλφεια, τον οποίο γνώρισε κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο Bryn Mawr. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1928, όταν εκείνη ήταν 21 ετών και εκείνος 29. Η Σμιθ άλλαξε το όνομά της σε Σ. Όγκντεν Λάντλοου μετά από αίτημα της Χέπμπορν, ώστε να μην την αποκαλούν “Κέιτ Σμιθ”, το οποίο θεωρούσε πολύ απλό. Ποτέ δεν δεσμεύτηκε πλήρως να παντρευτεί, αποφασίζοντας να δώσει προτεραιότητα στην καριέρα της. Η μετακόμιση στο Χόλιγουντ το 1932 εδραίωσε την αποξένωση του ζευγαριού. Η Hepburn κατέθεσε αίτηση διαζυγίου στο Γιουκατάν στις 30 Απριλίου 1934 και το διαζύγιο οριστικοποιήθηκε στις 8 Μαΐου. Η Χέπμπορν εξέφραζε συχνά την ευγνωμοσύνη της στον Σμιθ για την οικονομική και ηθική υποστήριξή του κατά τις πρώτες ημέρες της καριέρας της, ενώ στην αυτοβιογραφία της αποκάλεσε τον εαυτό της “τρομερό γουρούνι” που εκμεταλλεύτηκε την αγάπη του πρώην συζύγου της. Το ζευγάρι παρέμεινε φίλοι μέχρι το θάνατό του το 1979.

Αμέσως μετά τη μετακόμισή της στην Καλιφόρνια, η Χέπμπορν άρχισε μια σχέση με τον ατζέντη της, Λίλαντ Χέιγουορντ, αν και οι δυο τους ήταν παντρεμένοι. Ο Χέιγουορντ έκανε πρόταση γάμου στην ηθοποιό μετά το διαζύγιό τους, αλλά εκείνη αρνήθηκε, εξηγώντας αργότερα: “Μου άρεσε η ιδέα να είμαι ο εαυτός μου”. Το 1936, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία με την ταινία “Jane Eyre”, η Hepburn ξεκίνησε σχέση με τον μάνατζερ Howard Hughes. Τον είχε γνωρίσει ένα χρόνο νωρίτερα ο κοινός τους φίλος, ο Cary Grant. Ο Χιουζ επιθυμούσε να την παντρευτεί και τα ταμπλόιντ ανέφεραν τον επικείμενο γάμο τους, αλλά η Χέπμπορν παρέμεινε επικεντρωμένη στην αναζωογόνηση της αποτυχημένης μέχρι τότε καριέρας της. Χώρισαν το 1938, όταν η Χέπμπορν εγκατέλειψε το Χόλιγουντ αφού χαρακτηρίστηκε “δηλητήριο του box office”.

Η Hepburn επέμεινε στην απόφασή της να μην ξαναπαντρευτεί και έκανε συνειδητή επιλογή να μην κάνει παιδιά. Πίστευε ότι η μητρότητα απαιτεί δέσμευση πλήρους απασχόλησης και είπε ότι δεν ήταν μια δέσμευση που ήταν διατεθειμένη να κάνει. “Θα ήμουν μια απαίσια μητέρα”, είπε στον Berg, “επειδή είμαι βασικά ένας πολύ εγωιστής άνθρωπος”. Η Katharine αισθάνθηκε ότι είχε βιώσει εν μέρει τη μητρότητα μέσω των πολύ μικρότερων αδελφών της, γεγονός που κάλυπτε κάθε ανάγκη να αποκτήσει δικά της παιδιά. Από τη δεκαετία του 1930 κυκλοφορούσαν φήμες ότι η Χέπμπορν ήταν λεσβία ή αμφιφυλόφιλη, για τις οποίες συνήθιζε να αστειεύεται. Το 2007, ο William J. Mann έγραψε στη βιογραφία του για την ηθοποιό ότι πίστευε ότι αυτό συνέβαινε. Απαντώντας σε αυτές τις εικασίες για τη θεία της, η Katharine Houghton δήλωσε: “Δεν έχω ανακαλύψει ποτέ κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ήταν λεσβία”. Ωστόσο, σε ένα ντοκιμαντέρ του 2017, η αρθρογράφος Liz Smith, η οποία ήταν στενή φίλη,

Η πιο σημαντική σχέση της ζωής της Hepburn ήταν με τον Spencer Tracy, συμπρωταγωνιστή της σε εννέα ταινίες. Στην αυτοβιογραφία της έγραψε: “Ήταν ένα μοναδικό συναίσθημα που είχα για . Θα έκανα τα πάντα γι” αυτόν”. Η Lauren Bacall, μια άλλη στενή φίλη, έγραψε αργότερα για το πώς η Hepburn ήταν “τυφλά” ερωτευμένη με τον ηθοποιό. Η σχέση τους δημοσιεύτηκε αργότερα ως μία από τις πιο θρυλικές ερωτικές σχέσεις του Χόλιγουντ. Γνωριζόμενοι το 1941, όταν εκείνη ήταν 34 ετών και εκείνος 41, ο Tracy ήταν αρχικά καχύποπτος με την Hepburn, δεν εντυπωσιάστηκε από τα βρώμικα νύχια της και την υποπτεύθηκε ότι ήταν λεσβία, αλλά η Hepburn είπε ότι “ήξερε αμέσως ότι ο Tracy παρέμενε παντρεμένος καθ” όλη τη διάρκεια της σχέσης. Αν και ο ίδιος και η σύζυγός του Λουίζ ζούσαν χωριστά από τη δεκαετία του 1930, δεν υπήρξε ποτέ επίσημος χωρισμός και κανένα από τα δύο μέρη δεν ζήτησε διαζύγιο. Η Hepburn δεν παρενέβη και δεν πάλεψε ποτέ για το γάμο.

Με τον Τρέισι αποφασισμένο να κρύψει τη σχέση του με την Χέπμπορν από τη σύζυγό του, έπρεπε να παραμείνει ιδιωτικός. Φρόντιζαν να μην εμφανίζονται μαζί δημόσια και ζούσαν σε διαφορετικές κατοικίες. Ο Tracy ήταν αλκοολικός και συχνά καταθλιπτικός- η Hepburn τον περιέγραψε ως “βασανισμένο” και αφοσιώθηκε στο να κάνει τη ζωή του ευκολότερη. Αφηγήσεις ανθρώπων που τους είδαν μαζί περιγράφουν πώς άλλαξε όλη η συμπεριφορά της Hepburn όταν ήταν κοντά στον Tracy. Έκανε σαν τη μητέρα της και τον υπάκουε, και ο Τρέισι εξαρτήθηκε πολύ από αυτήν. Συνήθιζαν να περνούν πολύ χρόνο χώρια λόγω της δουλειάς τους, ειδικά τη δεκαετία του 1950, όταν η Hepburn βρισκόταν συχνά στο εξωτερικό για επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Η υγεία του Tracy επιδεινώθηκε τη δεκαετία του 1960 και η Hepburn έκανε ένα πενταετές διάλειμμα από την καριέρα της για να τον φροντίσει. Μετακόμισε στο σπίτι του Τρέισι για την περίοδο αυτή και ήταν στο πλευρό του όταν ο Τρέισι πέθανε στις 10 Ιουνίου 1967. Από σεβασμό προς την οικογένεια της Τρέισι, δεν παρέστη στην κηδεία. Μόνο μετά το θάνατο της Louise Tracy το 1983 η Hepburn άρχισε να μιλάει δημοσίως για τα συναισθήματά της για τη συχνή συμπρωταγωνίστριά της. Απαντώντας στην ερώτηση γιατί έμεινε με τον Tracy για τόσο καιρό, παρά τη φύση της σχέσης τους, είπε: “Ειλικρινά δεν ξέρω. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να τον αφήσω”. Ισχυρίστηκε ότι δεν ήξερε πώς αισθανόταν γι” αυτήν και ότι “μόλις πέρασαν είκοσι επτά χρόνια μαζί σε μια κατάσταση που ήταν για μένα απόλυτη ευτυχία”.

Τελευταία χρόνια και θάνατος

Η Χέπμπορν δήλωσε στα ογδόντα της: “Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Πρέπει να είναι υπέροχο, σαν ένας μακρύς ύπνος”. Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται λίγο μετά την τελευταία της εμφάνιση στην οθόνη και τον Μάρτιο του 1993 νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο λόγω εξάντλησης. Το χειμώνα του 1996 νοσηλεύτηκε με πνευμονία. Το 1997 έγινε πολύ αδύναμη, μιλούσε και έτρωγε ελάχιστα. Φίλοι και συγγενείς φοβήθηκαν ότι θα πέθαινε ως αποτέλεσμα. Έδειξε σημάδια άνοιας στα τελευταία χρόνια της ζωής της. Τον Μάιο του 2003, ένας επιθετικός όγκος κατέλαβε το λαιμό της Hepburn. Αποφασίστηκε να μην παρέμβει ιατρικά και πέθανε από καρδιακή ανακοπή στις 29 Ιουνίου 2003, ένα μήνα μετά τα 96α γενέθλιά της, στο σπίτι της οικογένειας Hepburn στο Fenwick του Κονέκτικατ. Ενταφιάστηκε στο Cedar Hill Cemetery στο Χάρτφορντ, επίσης στο Κονέκτικατ. Ο Hepburn ζήτησε να μην υπάρξει επιμνημόσυνη δέηση.

Ο θάνατος της Hepburn απασχόλησε πολύ το κοινό. Πολλά αφιερώματα έγιναν στην τηλεόραση και οι εφημερίδες και τα περιοδικά αφιέρωσαν τεύχη στην ηθοποιό. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους δήλωσε ότι η Χέπμπορν “θα μείνει στη μνήμη μας ως ένας από τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς του έθνους”. Προς τιμήν του εκτεταμένου θεατρικού της έργου, τα φώτα στο Μπρόντγουεϊ έσβησαν τη νύχτα της 1ης Ιουλίου 2003. Το 2004, σύμφωνα με την επιθυμία της Hepburn, τα υπάρχοντά της βγήκαν σε δημοπρασία από τον οίκο Sotheby”s στη Νέα Υόρκη. Η εκδήλωση συγκέντρωσε 5,8 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία η Hepburn άφησε στην οικογένειά της.

Σύμφωνα με αναφορές, η Hepburn δεν ήταν ενστικτώδης ηθοποιός. Της άρεσε να μελετάει προσεκτικά το κείμενο και τον χαρακτήρα, να βεβαιώνεται ότι τους γνώριζε πλήρως, και στη συνέχεια να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερες πρόβες και να γυρίζει πολλές λήψεις μιας σκηνής. Με γνήσιο πάθος για την υποκριτική, αφοσιωνόταν σθεναρά σε κάθε ρόλο, επέμενε να μαθαίνει όλες τις απαραίτητες δεξιότητες και να εκτελεί ακροβατικά. Ήταν γνωστό ότι μάθαινε όχι μόνο τις δικές της ατάκες, αλλά και εκείνες των συμπρωταγωνιστών της. Σχολιάζοντας τα κίνητρά της, ο Stanley Kramer είπε: “Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Μπορεί να δουλέψει μέχρι να πέσουν όλοι οι άλλοι”. Η Χέπμπορν συμμετείχε στην παραγωγή κάθε ταινίας της, κάνοντας προτάσεις για το σενάριο και δίνοντας τη γνώμη της για τα πάντα, από τα κοστούμια μέχρι το φωτισμό και την κάμερα.

Οι χαρακτήρες που υποδύθηκε η Χέπμπορν ήταν, με λίγες εξαιρέσεις, πλούσιοι και έξυπνοι και συχνά δυνατοί και ανεξάρτητοι. Αυτοί οι δύσκολοι χαρακτήρες είχαν την τάση να ταπεινώνονται με κάποιο τρόπο και να αποκαλύπτεται ότι είχαν μια κρυφή ευπάθεια. Ο Garson Kanin περιέγραψε αυτό που αποκάλεσε “τη φόρμουλα για επιτυχία σαν της Hepburn: να είσαι ένα αριστοκρατικό ή αλαζονικό κορίτσι … έφερε στη γη ένας λαϊκός ή ένας αδαής … ή μια κατακλυσμιαία κατάσταση. Φαίνεται να έχει λειτουργήσει ξανά και ξανά”. Εξαιτίας αυτού του επαναλαμβανόμενου τόξου χαρακτήρων, η Hepburn ενσάρκωνε τις “αντιφάσεις” της “φύσης και της θέσης της γυναίκας” και οι ισχυρές γυναίκες που υποδύεται τελικά “αποκαθίστανται σε μια ασφαλή θέση μέσα στο status quo”. Η κριτικός κινηματογράφου Molly Haskell σχολίασε τη σημασία αυτού του γεγονότος για την καριέρα της Hepburn: με μια εκφοβιστική παρουσία, ήταν απαραίτητο για τους χαρακτήρες της “να κάνουν κάποιου είδους αυτοκατανόηση, για να κερδίσουν την καλή πλευρά του κοινού”.

Η Χέπμπορν είναι μια από τις πιο διάσημες Αμερικανίδες ηθοποιούς, αλλά δέχτηκε επίσης κριτική για την έλλειψη ευελιξίας της. Η προσωπικότητά της στην οθόνη ταίριαζε με την πραγματική της προσωπικότητα, κάτι που παραδέχτηκε η Hepburn. Το 1991, είπε σε έναν δημοσιογράφο: “Νομίζω ότι είμαι πάντα η ίδια. Είχα μια πολύ συγκεκριμένη προσωπικότητα και μου άρεσε το υλικό που έδειχνε αυτή την προσωπικότητα”. Ο θεατρικός συγγραφέας και συγγραφέας David Macaray δήλωσε: “Φανταστείτε την Katharine Hepburn σε όλες τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε και αναρωτηθείτε αν δεν παίζει ουσιαστικά τον ίδιο ρόλο ξανά και ξανά … Εικόνα ή όχι, ας μην συγχέουμε μια πραγματικά συναρπαστική και μοναδική γυναίκα με μια ανώτερη ηθοποιό”. Μια άλλη κριτική που επαναλαμβανόταν συχνά ήταν ότι η συμπεριφορά της ήταν πολύ ψυχρή.

Η Hepburn θεωρείται σημαντική και επιδραστική πολιτιστική προσωπικότητα. Οι Ros Horton και Sally Simmons την συμπεριέλαβαν στο βιβλίο τους “Women Who Changed The World”, το οποίο τιμά 50 γυναίκες που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ιστορίας και του πολιτισμού του κόσμου. Αναφέρεται επίσης στη λίστα της Encyclopædia Britannica με τις “300 γυναίκες που άλλαξαν τον κόσμο”, στη λίστα του Ladies Home Journal με τις “100 σημαντικότερες γυναίκες του 20ού αιώνα”, στη λίστα του περιοδικού Variety με τις “100 εικόνες του αιώνα” και είναι η 84η στη λίστα του VH1 με τις “200 μεγαλύτερες εικόνες της ποπ κουλτούρας όλων των εποχών”. Το 1999, η Hepburn ψηφίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως η μεγαλύτερη γυναίκα σταρ του κλασικού κινηματογράφου όλων των εποχών.

Όσον αφορά την κινηματογραφική κληρονομιά της Χέπμπορν, ένας από τους βιογράφους της, ο Σέρινταν Μόρλεϊ, είπε ότι “έσπασε το καλούπι” για τις γυναίκες στο Χόλιγουντ, όπου έφερε μια νέα γενιά γυναικών με ισχυρή θέληση στην οθόνη. Ο ακαδημαϊκός του κινηματογράφου Andrew Britton έχει γράψει μια μονογραφία που μελετά την “καίρια παρουσία της Hepburn στο κλασικό Χόλιγουντ, μια συνεπή και δυνητικά ριζοσπαστική διαταραχή”, και επισημαίνει την “κεντρική” επιρροή της στην εισαγωγή φεμινιστικών θεμάτων στον κινηματογράφο.

Εκτός οθόνης, ο τρόπος ζωής της Χέπμπορν ήταν μπροστά από την εποχή του, συμβολίζοντας τη “σύγχρονη γυναίκα” και παίζοντας ρόλο στην αλλαγή της στάσης των δύο φύλων. Οι Horton και Simmons γράφουν: “Αυτοπεποίθηση, ευφυΐα, εξυπνάδα και τέσσερις φορές βραβευμένη με Όσκαρ, η Katharine Hepburn αψήφησε τις συμβάσεις σε όλη την επαγγελματική και προσωπική της ζωή… Η Hepburn παρείχε την εικόνα μιας δυναμικής γυναίκας που μπορούσαν να παρακολουθήσουν και να μάθουν από αυτήν”. Μετά το θάνατο της Χέπμπορν, η ιστορικός του κινηματογράφου Τζανίν Μπάσινγκερ δήλωσε: “Αυτό που μας έφερε ήταν ένα νέο είδος ηρωίδας – μοντέρνα και ανεξάρτητη. Ήταν όμορφη, αλλά δεν βασιζόταν σε αυτό”. Η Mary McNamara, δημοσιογράφος ψυχαγωγίας και κριτικός των Los Angeles Times έγραψε: “Περισσότερο από μια σταρ του κινηματογράφου, η Katharine Hepburn ήταν η προστάτιδα της ανεξάρτητης Αμερικανίδας γυναίκας. Ωστόσο, δεν ήταν καθολικά σεβαστή από τις φεμινίστριες, οι οποίες εξοργίστηκαν από τις δημόσιες δηλώσεις της ότι οι γυναίκες “δεν μπορούν να τα έχουν όλα”, δηλαδή οικογένεια και καριέρα.

Η κληρονομιά της Χέπμπορν επεκτείνεται και στη μόδα, όπου πρωτοστάτησε στη χρήση παντελονιών σε μια εποχή που αυτό ήταν μια ριζοσπαστική κίνηση για μια γυναίκα. Βοήθησε να γίνει το παντελόνι αποδεκτό από τις γυναίκες, με τους θαυμαστές της να αρχίζουν να μιμούνται τα ρούχα της. Το 1986, έλαβε βραβείο ζωής από το Συμβούλιο Σχεδιαστών Μόδας των Ηνωμένων Πολιτειών σε αναγνώριση της επιρροής της στη γυναικεία μόδα. Αρκετές από τις ταινίες της Χέπμπορν έχουν γίνει κλασικές στον αμερικανικό κινηματογράφο, ενώ τέσσερις από τις ταινίες της (“Η βασίλισσα της Αφρικής”, “Η ιστορία της Φιλαδέλφειας”, “Bringing Up Baby” και “Μάντεψε ποιος έρχεται για δείπνο”) περιλαμβάνονται στον κατάλογο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου με τις 100 καλύτερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών. Οι ταινίες “Adam”s Rib” και “Woman of the Year” συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο των καλύτερων αμερικανικών κωμωδιών. Η κοφτή, πατρικιά φωνή της θεωρείται μία από τις πιο αξιοσημείωτες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Μνημεία

Η Hepburn έχει τιμηθεί με διάφορα μνημεία. Η κοινότητα Turtle Bay στη Νέα Υόρκη, όπου διατηρούσε κατοικία για πάνω από 60 χρόνια, αφιέρωσε έναν κήπο στο όνομά της το 1997. Μετά το θάνατο της Hepburn το 2003, η διασταύρωση της East 49th Street και της 2nd Avenue μετονομάστηκε σε “Katharine Hepburn Place”. Τρία χρόνια αργότερα, το Bryn Mawr College, το alma mater της Hepburn, εγκαινίασε το Katharine Houghton Hepburn Center. Είναι αφιερωμένο τόσο στην ηθοποιό όσο και στη μητέρα της και ενθαρρύνει τις γυναίκες να ασχοληθούν με σημαντικά θέματα που αφορούν το φύλο τους. Το κέντρο απονέμει το ετήσιο μετάλλιο Katharine Hepburn, το οποίο “αναγνωρίζει τις γυναίκες των οποίων η ζωή, το έργο και η συνεισφορά ενσωματώνουν την ευφυΐα, την ορμή και την ανεξαρτησία της τέσσερις φορές βραβευμένης με Όσκαρ ηθοποιού” και οι αποδέκτες του οποίου “επιλέγονται με βάση τη δέσμευση και τη συνεισφορά τους στα μεγαλύτερα πάθη των γυναικών και της Hepburn – την εμπλοκή των πολιτών και τις τέχνες”. Το Κέντρο Πολιτιστικών Τεχνών Katharine Hepburn άνοιξε το 2009 στο Old Saybrook, όπου βρισκόταν το οικογενειακό παραθαλάσσιο σπίτι της Hepburn, το οποίο αγαπούσε και αργότερα είχε στην ιδιοκτησία της. Το κτίριο περιλαμβάνει έναν χώρο παραστάσεων και ένα μουσείο που επικεντρώνεται στην Katharine Hepburn.

Η βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών και η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης διαθέτουν συλλογές προσωπικών εγγράφων της Hepburn. Επιλογές από τη συλλογή της Νέας Υόρκης, η οποία τεκμηριώνει τη θεατρική καριέρα της Hepburn, παρουσιάστηκαν σε μια πεντάμηνη έκθεση, “Katharine Hepburn: In Her Own Files”, το 2009. Έχουν πραγματοποιηθεί και άλλες εκθέσεις για την προβολή της καριέρας της Hepburn. Η έκθεση “Μια ζωή: Kate, ένας εορτασμός για την εκατονταετηρίδα” πραγματοποιήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων στην Ουάσιγκτον από τον Νοέμβριο του 2007 έως τον Σεπτέμβριο του 2008. Το Πανεπιστήμιο του Κεντ εξέθεσε μια επιλογή από τα κοστούμια της για τον κινηματογράφο και το θέατρο από τον Οκτώβριο του 2010 έως τον Σεπτέμβριο του 2011 στην έκθεση “Katharine Hepburn: Dressed for Stage and Screen”. Η Hepburn τιμήθηκε επίσης με το δικό της γραμματόσημο στο πλαίσιο της σειράς γραμματοσήμων “Legends of Hollywood”. Το 2015, το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου διοργάνωσε μια δίμηνη αναδρομική έκθεση του έργου της Hepburn.

Χαρακτηρισμοί

Η Hepburn είναι το θέμα ενός μονόπρακτου, “Tea at Five”, γραμμένο από τον Matthew Lombardo. Στην πρώτη πράξη παρουσιάζεται η Hepburn το 1938, αφού χαρακτηρίστηκε “δηλητήριο του box office”, και στη δεύτερη πράξη το 1983, όπου αναστοχάζεται τη ζωή και την καριέρα της. Το έργο έκανε πρεμιέρα το 2002 στο Hartford Stage. Την Hepburn υποδύθηκαν στο “Tea at Five” οι Kate Mulgrew, Stephanie Zimbalist, Μια αναθεωρημένη εκδοχή του έργου, με την εξάλειψη της πρώτης πράξης και την επέκταση της δεύτερης, έκανε πρεμιέρα στις 28 Ιουνίου 2019 στο Huntington Theatre της Βοστώνης, με τη Faye Dunaway να υποδύεται την Hepburn. Η Feldshuh εμφανίστηκε επίσης ως Hepburn στο “The Amazing Howard Hughes”, μια τηλεταινία του 1977, ενώ η Mearle Ann Taylor την ενσάρκωσε αργότερα στο “The Scarlett O”Hara War” του 1980. Στη βιογραφική ταινία του Χάουαρντ Χιουζ “The Aviator” (2004), σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε, την Χέπμπορν υποδύθηκε η Κέιτ Μπλάνσετ, η οποία κέρδισε το Όσκαρ Α” Γυναικείου Ρόλου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μια ηθοποιός που υποδύεται μια ήδη βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό κέρδισε Όσκαρ.

Κατά τη διάρκεια της 66χρονης καριέρας της, η Hepburn εμφανίστηκε σε 44 ταινίες μεγάλου μήκους, 8 τηλεταινίες και 33 θεατρικά έργα. Η κινηματογραφική της καριέρα περιελάμβανε ποικιλία ειδών, όπως εκκεντρικές κωμωδίες, δράματα εποχής και διασκευές έργων σημαντικών αμερικανών θεατρικών συγγραφέων. Εμφανίστηκε στη σκηνή όλες τις δεκαετίες από το 1920 έως το 1980, ερμηνεύοντας έργα του Σαίξπηρ και του Σο, καθώς και ένα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ.

Η Χέπμπορν κέρδισε τέσσερα Όσκαρ, αριθμός ρεκόρ για μια καλλιτέχνιδα, και έλαβε συνολικά 12 υποψηφιότητες ως καλύτερη ηθοποιός – αριθμός που ξεπερνά μόνο η Μέριλ Στριπ . Η Hepburn κατέχει επίσης το ρεκόρ για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ της πρώτης και της τελευταίας υποψηφιότητάς της για Όσκαρ, με 48 χρόνια. Έχει λάβει δύο βραβεία BAFTA και πέντε υποψηφιότητες, ένα βραβείο Emmy και έξι υποψηφιότητες, οκτώ υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, δύο υποψηφιότητες για Tony και βραβεία από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, την Ένωση Κριτικών της Νέας Υόρκης, το People”s Choice και άλλα. Η Hepburn εισήχθη στο American Theatre Hall of Fame το 1979. Κέρδισε επίσης το βραβείο Lifetime Contribution Award του Screen Actors Guild το 1979 και έλαβε το βραβείο Kennedy Award, το οποίο αναγνωρίζει τα επιτεύγματα μιας ζωής στις τέχνες, το 1990.

Η Hepburn αναγνωρίστηκε από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών για τις ακόλουθες ερμηνείες:

Πηγές

  1. Katharine Hepburn
  2. Κάθριν Χέπμπορν
  3. «Folha de S.Paulo – Cinema: Katharine Hepburn, 96, morre nos EUA – 30/06/2003». www1.folha.uol.com.br. Consultado em 12 de maio de 2021
  4. Chandler 2011, p. 37.
  5. a b Britton 2003, p. 41.
  6. 1 2 3 4 Katharine Hepburn // Internet Broadway Database (англ.) — 2000.
  7. 1 2 3 4 Katharine Houghton Hepburn // Internet Broadway Database (англ.) — 2000.
  8. 1 2 Katharine Hepburn // filmportal.de — 2005.
  9. Katharine Hepburn – Filmography by Type (англ.). Internet Movie Database. Дата обращения: 26 ноября 2011. Архивировано 5 апреля 2016 года.
  10. Dickens (1990) pp. 225—245 gives a full listing of stage performances.
  11. ^ (EN) AFI”s 50 Greatest American Screen Legends, su afi.com, American Film Institute. URL consultato il 16 novembre 2014 (archiviato dall”url originale il 13 gennaio 2013).
  12. ^ (EN) Grace May Carter, There are actress – then there is Hepburn, in Katharine Hepburn, 2018, ISBN 978-1640192072.
  13. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: «Katharine Hepburn». Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  14. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  15. (Αγγλικά) SNAC. w60k26nf. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  16. Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.