Ιβόν ντε Κάρλο

Σύνοψη

Η Margaret Yvonne Middleton (1 Σεπτεμβρίου 1922 – 8 Ιανουαρίου 2007), γνωστή επαγγελματικά ως Yvonne De Carlo, ήταν καναδική-αμερικανίδα ηθοποιός, χορεύτρια και τραγουδίστρια. Έγινε σταρ του κινηματογράφου του Χόλιγουντ στις δεκαετίες του ”40 και του ”50, έκανε αρκετές ηχογραφήσεις και αργότερα έπαιξε στην τηλεόραση και στο θέατρο.

Γεννημένη στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας, η De Carlo γράφτηκε από τη μητέρα της σε μια τοπική σχολή χορού όταν ήταν τριών ετών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, μετακόμισε με τη μητέρα της στο Λος Άντζελες, όπου η De Carlo συμμετείχε σε διαγωνισμούς ομορφιάς και εργάστηκε ως χορεύτρια σε νυχτερινά κέντρα. Άρχισε να εργάζεται σε κινηματογραφικές ταινίες το 1941, σε θέματα μικρού μήκους. Τραγούδησε το “The Lamp of Memory” σε ένα τρίλεπτο μιούζικαλ των Soundies και το 1942 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Paramount Pictures, όπου της δόθηκαν άσημοι μικροσκοπικοί ρόλοι σε σημαντικές ταινίες. Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν για τον ανεξάρτητο παραγωγό E. B. Derr στην περιπέτεια του James Fenimore Cooper Deerslayer το 1943.

Έκανε την επανάστασή της στην ταινία Salome, Where She Danced (1945), μια ταινία της Universal Pictures σε παραγωγή του Walter Wanger, ο οποίος την περιέγραψε ως “το πιο όμορφο κορίτσι στον κόσμο”. Η δημοσιότητα και η επιτυχία της ταινίας τη μετέτρεψαν σε σταρ και υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Universal. Η Universal την έβαλε πρωταγωνίστρια στις πλούσιες Technicolor παραγωγές της, όπως Frontier Gal (1945), Song of Scheherazade (1947) και Slave Girl (1947). Οι εικονολήπτες την ψήφισαν “Βασίλισσα του Technicolor” για τρία συνεχόμενα χρόνια. Κουρασμένη από την τυποποίηση των εξωτικών γυναικών, έκανε τις πρώτες της σοβαρές δραματικές ερμηνείες σε δύο φιλμ νουάρ, το Brute Force (1947) και το Criss Cross (1949).

Η πρώτη Αμερικανίδα σταρ του κινηματογράφου που επισκέφθηκε το Ισραήλ, η Ντε Κάρλο έλαβε περαιτέρω αναγνώριση ως ηθοποιός για τις πρωταγωνιστικές της ερμηνείες στις βρετανικές κωμωδίες Hotel Sahara (1951), The Captain”s Paradise (1953) και Happy Ever After (1954). Η καριέρα της έφτασε στο απόγειό της όταν ο διακεκριμένος παραγωγός-σκηνοθέτης Cecil B. DeMille την επέλεξε για τον ρόλο της Μιδιανίτισσας συζύγου του Μωυσή, Sephora, τον σημαντικότερο κινηματογραφικό της ρόλο, στο βιβλικό του έπος The Ten Commandments (1956), για τον οποίο κέρδισε το βραβείο Laurel για την κορυφαία ερμηνεία της ως ηθοποιός β” γυναικείου ρόλου. Η επιτυχία της συνεχίστηκε με άλλους αξιόλογους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες Φλόγα των νησιών (1956), Θάνατος ενός αχρείου (1956), Η μπάντα των αγγέλων (1957) και Το σπαθί και ο σταυρός (1958), όπου υποδύθηκε τη Μαρία Μαγδαληνή.

Πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του CBS The Munsters (1964-1966), υποδυόμενη τη γοητευτική γυναίκα-βαμπίρ του Χέρμαν Μάνστερ, Λίλι, ρόλο που επανέλαβε στην ταινία μεγάλου μήκους Munster, Go Home! (1966) και στην τηλεοπτική ταινία The Munsters” Revenge (1981). Το 1971, υποδύθηκε την Carlotta Campion και παρουσίασε το δημοφιλές τραγούδι “I”m Still Here” στην παραγωγή του μιούζικαλ Follies του Stephen Sondheim στο Μπρόντγουεϊ. Το 1987 εκδόθηκε η αυτοβιογραφία της Yvonne, που έγινε best-seller. Επιζήσασα από εγκεφαλικό επεισόδιο, η De Carlo πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 2007. Της απονεμήθηκαν δύο αστέρια στο Walk of Fame του Χόλιγουντ για τη συμβολή της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Η De Carlo γεννήθηκε ως Margaret Yvonne Middleton την 1η Σεπτεμβρίου 1922 στο νοσοκομείο St. Paul”s στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά. Το παρατσούκλι της ήταν “Πέγκι”, επειδή πήρε το όνομά της από τη σταρ του βωβού κινηματογράφου Baby Peggy. γεννήθηκε στη Γαλλία από Σικελό πατέρα και Σκωτσέζα μητέρα. Η Μαρί, μια “ιδιόρρυθμη και επαναστατική” έφηβη, φιλοδοξούσε να γίνει χορεύτρια και δούλευε ως μαθητευόμενη μυλωνά μέχρι που γνώρισε τον πατέρα της Πέγκι, τον Γουίλιαμ Σέλτο Μίντλετον, με “διαπεραστικά μάτια ανοιχτό μπλε και πλούσια ίσια μαύρα μαλλιά”. Η Μαρί και ο Γουίλιαμ παντρεύτηκαν στην Αλμπέρτα, όπου έζησαν για μερικούς μήνες πριν επιστρέψουν στο Βανκούβερ. Μετακόμισαν στους γονείς της Μαρί, αλλά ο γάμος τους ήταν προβληματικός. Η Πέγκι είχε μόνο δύο αναμνήσεις από τον πατέρα της: να σκαρφαλώνει μέχρι το γόνατό του και να σέρνεται προς τα πόδια του. Ο Γουίλιαμ ενεπλάκη σε διάφορες απάτες και διέφυγε από τον Καναδά με μια σκούνα, υποσχόμενος να στείλει για τη γυναίκα και το παιδί του. Η Μαρί και η Πέγκι δεν άκουσαν ποτέ ξανά νέα του- οι φήμες έλεγαν ότι ξαναπαντρεύτηκε δύο φορές και έκανε κι άλλα παιδιά, ότι εργάστηκε ως ηθοποιός σε βωβές ταινίες ή ότι πέθανε πάνω σε πλοίο. Η Πέγκυ έγραψε αργότερα: “Η δική μου υπόθεση είναι ότι πέθανε πριν προλάβει να ανακαλύψει ότι η μικρή του Πέγκυ είχε γίνει ηθοποιός του Χόλιγουντ, αλλιώς νομίζω ότι θα είχε προσπαθήσει να επικοινωνήσει μαζί μου”.

Μετά την αναχώρηση του Γουίλιαμ, η Μαρί εγκατέλειψε το πατρικό της σπίτι και βρήκε δουλειά σε ένα κατάστημα. Η Marie και η Peggy έζησαν σε διάφορα διαμερίσματα στο Βανκούβερ, μεταξύ των οποίων και σε ένα που δεν είχε έπιπλα ή σόμπα, και επέστρεφαν περιοδικά στο σπίτι των De Carlo, “ένα τεράστιο λευκό σπίτι με σκελετό”, στην οδό Comox 1728 στη γειτονιά West End του Βανκούβερ. Οι γονείς της Marie, ο Michele “Papa” De Carlo ήταν θρησκευόμενοι, πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία και έκαναν λειτουργίες στο σαλόνι τους. Ο Michele, που καταγόταν από την πόλη της Μεσσήνης, είχε γνωρίσει τη Margaret στη Νίκαια της Γαλλίας. Παντρεύτηκαν το 1897, απέκτησαν τέσσερα παιδιά και εγκαταστάθηκαν στον Καναδά.

Η De Carlo φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Lord Roberts, που βρίσκεται ένα τετράγωνο μακριά από το σπίτι των παππούδων της.

Ο De Carlo ήθελε αρχικά να γίνει συγγραφέας. Ήταν επτά ετών όταν μια σχολική εργασία, ένα ποίημα που έγραψε με τίτλο “Ένα μικρό αγόρι”, συμμετείχε σε διαγωνισμό της εφημερίδας Vancouver Sun. Κέρδισε και έλαβε βραβείο 5 δολαρίων, το οποίο, σύμφωνα με την De Carlo, σήμαινε γι” αυτήν εκείνη τη στιγμή όσα και αν είχε κερδίσει το Νόμπελ Ειρήνης. Έγραφε επίσης μικρά θεατρικά έργα, τα οποία ανέβαζε συνήθως στο σπίτι των παππούδων της, και μάλιστα διασκεύασε το έργο του Καρόλου Ντίκενς “A Christmas Carol” για μια παράσταση στη γειτονιά.

Η Μαρί ήθελε η κόρη της να κάνει καριέρα στο χώρο του θεάματος και φρόντισε η Πέγκι να λάβει τα απαραίτητα μαθήματα τραγουδιού και χορού. Η Peggy εντάχθηκε στη χορωδία της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Αγίου Παύλου για να δυναμώσει τη φωνή της, και όταν ήταν δέκα ετών (ή τριών, σύμφωνα με μια συνέντευξη του 1982), η μητέρα της την έγραψε στη Σχολή Χορού June Roper στο Βανκούβερ. Τον Μάιο του 1939, ένα δημοσίευμα του Variety ανέφερε την Yvonne de Carlo ως μία από τις ερμηνεύτριες στα εγκαίνια της αίθουσας χορού Palomar του Hy Singer (επίσης γνωστή ως Palomar Supper Club) στο Βανκούβερ.

Αρχές στο Χόλιγουντ (1940-1942)

Η De Carlo και η μητέρα της έκαναν πολλά ταξίδια στο Λος Άντζελες. Το 1940 κέρδισε τη δεύτερη θέση στον διαγωνισμό ομορφιάς Miss Venice και κατέλαβε την πέμπτη θέση στον διαγωνισμό Miss California εκείνης της χρονιάς (και μπορεί να τη δει κανείς σε εκείνο το διαγωνισμό στο 0:36 της βρετανικής ταινίας Pathé “A Matter of Figures”). Στο διαγωνισμό Miss Venice, την πρόσεξε ένας ατζέντης που της είπε να περάσει από οντισιόν για μια θέση στη χορωδία του θεάτρου Earl Carroll στη Sunset Boulevard στο Χόλιγουντ.

Η Ντε Κάρλο και η μητέρα της έφτασαν στο Earl Carroll για την οντισιόν, αλλά αφού έμαθαν ότι ο Carroll θα έπρεπε να εξετάσει τα “ανώτερα προσόντα” της πριν την προσλάβει, η Ντε Κάρλο και η μητέρα της αναζήτησαν δουλειά σε ένα άλλο δημοφιλές νυχτερινό κέντρο του Χόλιγουντ, το Florentine Gardens. Γνώρισαν τον ιδιοκτήτη, Nils Granlund, και αυτός σύστησε την De Carlo στο κοινό πριν χορέψει κλακέτες στο “Tea for Two”. Ο Granlund ρώτησε τότε: “Λοιπόν, παιδιά … είναι μέσα ή έξω;”. Το κοινό απάντησε με “ένα θερμό χειροκρότημα, με σφυρίγματα και ζητωκραυγές” και η De Carlo πήρε τη δουλειά. Ξεκίνησε στο πίσω μέρος της χορωδίας, αλλά μετά από μήνες εξάσκησης και σκληρής δουλειάς, ο Granlund την παρουσίασε σε ένα “νούμερο King Kong”. Σε αυτό, χόρευε και πέταξε πολλά σιφόν πέπλα πριν την παρασύρει ένας γορίλας. Της δόθηκαν περισσότερα σόλο προγράμματα και εμφανίστηκε επίσης στο πρώτο της soundie.

Χόρευε στους Florentine Gardens μόλις λίγους μήνες, όταν συνελήφθη από τις μεταναστευτικές αρχές και απελάθηκε στον Καναδά στα τέλη του 1940. Τον Ιανουάριο του 1941, ο Granlund έστειλε ένα τηλεγράφημα στους αξιωματούχους της υπηρεσίας μετανάστευσης, με το οποίο δεσμεύτηκε ότι θα υποστήριζε την De Carlo στις ΗΠΑ και επιβεβαίωσε την προσφορά του για σταθερή εργασία, και τα δύο ήταν προϋποθέσεις για την επανείσοδο στη χώρα.

Τον Μάιο του 1941, εμφανίστηκε σε μια επιθεώρηση, Hollywood Revels, στο Orpheum Theatre. Ένας κριτικός από τους Los Angeles Times που έκανε κριτική είπε ότι “ο χορός της Yvonne de Carlo είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτος”. Έκανε επίσης το ντεμπούτο της στο ραδιόφωνο του δικτύου με τον Έντμουντ Λόου και τον Βίκτορ ΜακΛάγκλεν, οι οποίοι παρουσίαζαν αποσπάσματα από μια σειρά βασισμένη στις παραστάσεις τους στο Flagg-Quint.

Ο De Carlo ήθελε να παίξει. Με την παρότρυνση του φίλου της Artie Shaw, ο οποίος προσφέρθηκε να της πληρώσει τους μισθούς για ένα μήνα, εγκατέλειψε το Florentine Gardens και προσέλαβε έναν ατζέντη ταλέντων, τον Jack Pomeroy. Ο Pomeroy εξασφάλισε στην De Carlo έναν άσημο ρόλο ως καλλονή που έκανε μπάνιο σε μια ταινία Β της Columbia Pictures, Harvard, Here I Come (1941). Είχε μια ατάκα (“Nowadays a girl must show a front”) σε μια σκηνή με τον πρωταγωνιστή της ταινίας, τον πυγμάχο Maxie Rosenbloom. Ο μισθός της ήταν 25 δολάρια και η δουλειά της στην ταινία την έβαλε στο Screen Actors Guild. Όταν δεν βρέθηκαν άλλες δουλειές ηθοποιού στο δρόμο της, αποφάσισε να επιστρέψει στη χορωδία και πέρασε από οντισιόν για τον Ερλ Κάρολ, ο οποίος την προσέλαβε. Ενώ δούλευε για τον Κάρολ, κέρδισε έναν μονόλογο ρόλο στην ταινία This Gun for Hire (1942) στην Paramount. Ο Κάρολ το ανακάλυψε και την απέλυσε, καθώς δεν επέτρεπε στις χορεύτριές του να εργάζονται εκτός νυχτερινού κέντρου χωρίς την άδειά του. Ζήτησε από τον Granlund αν μπορούσε να την επαναπροσλάβει και αυτός το έκανε. Τον Δεκέμβριο του 1941, χόρευε στην επιθεώρηση Glamour Over Hollywood στο Gardens. Η είσοδος της Αμερικής στον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο είδε την De Carlo και άλλες χορεύτριες της Φλωρεντίας να απασχολούνται με τη διασκέδαση των στρατευμάτων σε παραστάσεις της USO. Ικανή ιππέας, εμφανίστηκε επίσης σε πολλά ροντέο της Δυτικής Ακτής.

Paramount Pictures (1942-1944)

Μετά από μια συνέντευξη στην Paramount, η De Carlo πήρε τον ρόλο μιας από τις υπηρέτριες της Dorothy Lamour στην ταινία Road to Morocco (1942). Έκανε δοκιμαστικό για το ρόλο της Ata στο The Moon and Sixpence, αλλά έχασε το ρόλο από την Elena Verdugo. Επέστρεψε στην Paramount για έναν μικρό ρόλο στην ταινία Lucky Jordan (1942) και βρήκε άλλον έναν μικρό ρόλο σε μια ταινία της Republic Pictures, Youth on Parade (1942), την οποία αργότερα αποκάλεσε “φοβερή … βόμβα”. Αφού ανάρρωσε από μια κρίση βρογχικής πνευμονίας, πήγε στην Paramount Pictures και υπέγραψε συμβόλαιο έξι μηνών, που πιθανόν να έφτανε μέχρι και επτά χρόνια, ξεκινώντας από 60 δολάρια την εβδομάδα.

Για την πρώτη της δουλειά ως παίκτρια της Paramount, η De Carlo δόθηκε δανεική στη Monogram Pictures για να υποδυθεί μια χορεύτρια των Florentine Gardens στην ταινία Rhythm Parade, με πρωταγωνιστές τους Nils Granlund (ο οποίος την είχε ζητήσει για το ρόλο) και Gale Storm. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ως κομπάρσος στην ταινία The Crystal Ball (1943) της Paramount, για την οποία έγραψε: “Μόνο ο αριστερός μου ώμος επέζησε μετά το μοντάζ”. Ζήτησε από τον σκηνοθέτη Σαμ Γουντ έναν ρόλο στην επόμενη ταινία του, For Whom the Bell Tolls (1943), και εκείνος της έδωσε έναν μικρό ρόλο στη σκηνή της καντίνας με τον Γκάρι Κούπερ.

Η Ντε Κάρλο εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Let”s Face It (1943), So Proudly We Hail! (1943) και Salute for Three (1943).Συνέχισε να ασχολείται με μικρούς ρόλους και να βοηθάει άλλους ηθοποιούς να κάνουν δοκιμαστικά γυρίσματα. “Ήμουν η βασίλισσα των δοκιμών στην Paramount”, είπε αργότερα. Ήταν όμως φιλόδοξη και ήθελε περισσότερα. “Δεν πρόκειται να είμαι απλώς ένα από τα κορίτσια”, είπε. Ο Cecil B. DeMille, ο διασημότερος σκηνοθέτης της Paramount, είδε την De Carlo στο So Proudly We Hail! και κανόνισε να κάνει δοκιμαστικό και συνέντευξη για έναν ρόλο στην ταινία του The Story of Dr. Wassell (1943) και στη συνέχεια την επέλεξε για έναν βασικό ρόλο. Τελικά επέλεξε την Carol Thurston για τον ρόλο της Tremartini και έβαλε την De Carlo σε έναν άσημο ρόλο ως ιθαγενής, αλλά της υποσχέθηκε έναν άλλο ρόλο σε μελλοντική ταινία.

Λίγο μετά την απώλεια του ρόλου του Tremartini, ο De Carlo δανείστηκε στη Republic Pictures για να υποδυθεί την ιθαγενή Αμερικανίδα πριγκίπισσα Wah-Tah στην ταινία Deerslayer. Ήταν ο πρώτος της ρόλος σε ταινία μεγάλου μήκους. Στην Paramount, έπαιξε μικρούς ρόλους χωρίς χρέωση στις ταινίες True to Life (1943) και Standing Room Only (1944), ενώ έκανε επίσης δοκιμαστικό για το ρόλο της Λόλα στο Double Indemnity (1944). Έπαιξε σε μια μικρού μήκους ταινία, Fun Time (1944) και πήγε στην MGM για να παίξει μια άσημη κυρία εν αναμονή στο Kismet (1944).

Οι New York Times αργότερα χαρακτήρισαν την De Carlo “κορίτσι της απειλής” για την Dorothy Lamour “όταν η Dotty ήθελε να ξεφύγει από το σάρονγκ”. Αυτό είχε την αφετηρία του όταν η De Carlo είχε οριστεί να αντικαταστήσει την Dorothy Lamour στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Rainbow Island (ωστόσο η Lamour άλλαξε γνώμη για να παίξει τον ρόλο. Στην τελική ταινία δόθηκε στην De Carlo ένας μικρός ρόλος.

Ο Ντε Κάρλο έπαιξε και άλλους ρόλους χωρίς τίτλο στις ταινίες Here Come the Waves (1944), Practically Yours (1944) και Bring on the Girls (1945). Στη συνέχεια η Paramount αποφάσισε να μην ανανεώσει το δικαίωμα προαίρεσης του συμβολαίου της, αλλά ανανέωσε το συμβόλαιο της Lamour.

Σαλώμη, όπου χόρευε (1944-1945)

Η Ντε Κάρλο δοκιμάστηκε από την Universal, η οποία αναζητούσε ένα εξωτικό γκλαμουράτο κορίτσι στο πρότυπο της Μαρία Μοντέζ και της Ακουανέτα. Το τεστ είδε ο Walter Wanger, ο οποίος γύριζε μια περιπετειώδη ταινία σε Technicolor, το Salome, Where She Danced (1945). Ο Γουάνγκερ ισχυρίστηκε αργότερα ότι ανακάλυψε την Ντε Κάρλο όταν κοίταξε υλικό για έναν άλλο ηθοποιό, στον οποίο έτυχε να εμφανιστεί και η Ντε Κάρλο (Milburn Stone).

Ο Wanger δοκίμασε την De Carlo αρκετές φορές και η Universal υπέγραψε μαζί της ένα μακροχρόνιο συμβόλαιο με 150 δολάρια την εβδομάδα. Τον Σεπτέμβριο του 1944, ανακοινώθηκε ότι η Ντε Κάρλο πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Σαλώμης έναντι 20.000 άλλων νεαρών γυναικών.

Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι 21 σπουδαστές βομβαρδιστών της Βασιλικής Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας, οι οποίοι την λάτρευαν ως pinup star, έκαναν καμπάνια για να της πάρουν το ρόλο. Η Ντε Κάρλο δήλωσε αργότερα ότι αυτό έγινε με δική της εντολή- έβγαλε αρκετές φωτογραφίες της με αποκαλυπτικό κοστούμι και έπεισε δύο παιδικούς φίλους από το Βανκούβερ, τον Ρέτζιναλντ Ριντ και τον Κένεθ Ρος ΜακΚένζι, που είχαν γίνει πιλότοι, να κανονίσουν οι φίλοι τους να πιέσουν για λογαριασμό της, γράφοντας στα απομνημονεύματά της ότι το όλο θέμα ήταν ιδέα του Γουάνγκερ.

Αν και δεν σημείωσε επιτυχία στην κριτική, η Σαλώμη ήταν η αγαπημένη του box office, και ο De Carlo που προωθήθηκε έντονα χαιρετίστηκε ως ένα ανερχόμενο αστέρι. Στην κριτική του για την ταινία, ο Bosley Crowther των New York Times έγραψε:

Η δεσποινίς Ντε Κάρλο έχει μια ευχάριστη φωνή μεσόφωνου τραγουδιού, όλη την “εμφάνιση” που θα μπορούσε να ζητήσει ένα κορίτσι και, επιπλέον, χορεύει με μια αισθησιακότητα που πρέπει να προκάλεσε στο γραφείο Hays κάποια αγωνία. Το σενάριο, ωστόσο, δεν της δίνει πολλές ευκαιρίες να αποδείξει το υποκριτικό της ταλέντο.

Universal-International (1946-1950)

Η Universal υπέγραψε μακροχρόνιο συμβόλαιο με τον de Carlo. Χρησιμοποιήθηκε από το στούντιο ως εφεδρική σταρ της Maria Montez, και στη δεύτερη ταινία της για το στούντιο ανέλαβε έναν ρόλο που απέρριψε η Montez: το γουέστερν Frontier Gal (1946) στο πλευρό του Rod Cameron. Το 1946, οι εκθέτες ψήφισαν την Ντε Κάρλο ως την ένατη πιο υποσχόμενη “σταρ του αύριο”. Όπως και η Σαλώμη, η ταινία γυρίστηκε σε Technicolor.

Ο De Carlo ακολούθησε το Frontier Gal με έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο Technicolor μιούζικαλ Song of Scheherazade (1947) του Walter Reisch, με συμπρωταγωνιστές τους Brian Donlevy και Jean-Pierre Aumont. Η Tilly Losch, Αυστριακή χορεύτρια και φίλη του Reisch, προπόνησε την De Carlo στα τρία χορευτικά σόλο της. Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία και απέφερε πάνω από 2 εκατομμύρια δολάρια.

Ο De Carlo ήθελε να παίζει σε διαφορετικούς τύπους ταινιών. Έκανε αίτηση για τον ρόλο μιας σερβιτόρας στην ταινία A Double Life (1947), αλλά έχασε από τη Shelley Winters. Αντ” αυτού, η Universal την έβαλε ξανά στο Technicolor για την ταινία Slave Girl (1947), που γυρίστηκε με τους παραγωγούς του Frontier Gal. Ήταν άλλη μια σταθερή εμπορική επιτυχία. Στην De Carlo δόθηκε ένας μικρός ρόλος στο Brute Force (1947), μια ταινία φυλακής με πρωταγωνιστή τον Burt Lancaster και παραγωγό τον Mark Hellinger. Ήταν η πρώτη ασπρόμαυρη ταινία της από τότε που έγινε σταρ και η πρώτη που απέσπασε καλές κριτικές.

Έπαιξε τη Λόλα Μοντέζ στο Black Bart (1948), ένα γουέστερν σε Technicolor με τον Νταν Ντουριέα για τον σκηνοθέτη Τζορτζ Σέρμαν. Οι Duryea και Sherman συνεργάστηκαν ξανά μαζί της στο River Lady (1948). Η De Carlo αποκάλεσε αυτές τις ταινίες “σωματικά κουραστικές αλλά όχι δημιουργικά εμπνευσμένες”. Οι New York Times τις συνόψισαν αργότερα ως “μια σειρά από ρουτινιάρικες περιπέτειες με κοστούμια ως μια σκληρή αλλά καλοκάγαθη γκόμενα από την άλλη πλευρά των γραμμών που μπαίνει στην κοινωνία και αναπόφευκτα επιστρέφει με έναν τύπο του δικού της διαμετρήματος”.

Αγάπησε τον Tony Martin στην ταινία Casbah (1948), ένα μουσικό ριμέικ του Algiers (1938) που γυρίστηκε για την εταιρεία παραγωγής του Martin, αλλά κυκλοφόρησε μέσω της Universal. Η Ντε Κάρλο ήταν απρόθυμη να συμμετάσχει σε αυτό, επειδή, αν και θα έπαιρνε την πρώτη θέση έναντι του Μάρτιν, δεν της έδιναν τον γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτός ο ρόλος πήγε στη Σουηδή πρωτοεμφανιζόμενη Märta Torén. Ωστόσο, ο επικεφαλής του στούντιο William Goetz επέμεινε να παίξει η De Carlo την Inez, τον ρόλο που έπαιζε η Sigrid Gurie στην εκδοχή του 1938. Τραγούδησε επίσης το τραγούδι της ταινίας For Every Man There”s a Woman, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Η ταινία απέτυχε στο box office, η πρώτη αποτυχία της Ντε Κάρλο από τότε που έγινε σταρ.

Στη συνέχεια, ο Ντε Κάρλο έλαβε μια πρόταση από τον Μαρκ Χέλινγκερ να γυρίσει μια άλλη ταινία με τον Μπερτ Λάνκαστερ: το φιλμ νουάρ Criss Cross (1949). Αυτή τη φορά η De Carlo είχε μεγαλύτερο ρόλο, ως μοιραία γυναίκα, η Anna. Ο Bosley Crowther σημείωσε ότι η De Carlo “δοκίμαζε κάτι διαφορετικό ως Anna. Η αλλαγή είναι ευπρόσδεκτη, αν και η ερμηνεία της δεσποινίδας Ντε Κάρλο είναι άνιση. Από αυτή την άποψη, συμβαδίζει με τα περισσότερα από όλα τα υπόλοιπα στο Criss Cross”. Η ταινία θεωρήθηκε κλασική και η Ντε Κάρλο θεώρησε τον ρόλο ως το αποκορύφωμα της μέχρι σήμερα καριέρας της. Ο Tony Curtis έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία, σε μια σκηνή που χορεύει με την De Carlo.

Η Ντε Κάρλο ήταν πρόθυμη να γυρίσει κι άλλες ταινίες αυτής της γραμμής, αλλά η Universal την επανέφερε σε γουέστερν σε Technicolor με την ταινία Calamity Jane and Sam Bass (1949), όπου έπαιζε την Calamity Jane, σε σκηνοθεσία Σέρμαν, δίπλα στον Χάουαρντ Νταφ.

Έπαιξε έναν ρόλο που προοριζόταν για την Deanna Durbin στην ταινία The Gal Who Took the West (1950), για τον σκηνοθέτη Fred de Cordova. Η ταινία της έδωσε την ευκαιρία να επιδείξει την φωνή της στο τραγούδι. Εκπαιδευμένη στην όπερα και πρώην παιδική χορωδός στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου στο Βανκούβερ, η De Carlo διέθετε μεγάλη φωνητική έκταση. Προοριζόταν να παίξει στη Βαγδάτη (1949), αλλά υπέστη αποβολή και ήταν άρρωστη, οπότε το στούντιο επέλεξε τη Maureen O”Hara.

Ο De Cordova σκηνοθέτησε την de Carlo στο Buccaneer”s Girl (1950), μια πειρατική ταινία που διαδραματίζεται στη Νέα Ορλεάνη του 1810, απέναντι από τον Philip Friend. Ο σκηνοθέτης αποκάλεσε αργότερα την De Carlo “μια κούκλα … υποτιμημένη ηθοποιός. Ήταν η πιο επαγγελματίας, δούλευε σκληρά, ήταν πολύ καλή στην τέχνη της, ενδεχομένως δεν ήταν πρώτης τάξεως σταρ, αλλά ήρθε στην ώρα της. Ήξερε τις ατάκες της, χόρευε και τραγουδούσε αρκετά καλά και ήθελε πολύ να γίνει μεγαλύτερη σταρ απ” ό,τι έγινε ποτέ”.

Περιόδευσε σε βάσεις του αμερικανικού στρατού τραγουδώντας, και στη συνέχεια έπαιξε στην ταινία The Desert Hawk (1950), μια “ανατολική” ταινία με τον Richard Greene. Έκανε ένα γουέστερν με τον Σέρμαν, το Tomahawk (1951), απέναντι από τον Βαν Χέφλιν, το οποίο ήταν δημοφιλές.

Η Ντε Κάρλο έκανε εκτεταμένες περιοδείες για την προώθηση των ταινιών της και διασκέδασε τα αμερικανικά στρατεύματα στην Ευρώπη. Άρχισε επίσης να τραγουδά στην τηλεόραση.

Της έγινε πρόταση από την Αγγλία να γυρίσει μια κωμωδία, το Hotel Sahara (1951) με τον Peter Ustinov. Ενώ βρισκόταν στην Αγγλία, ζήτησε από τη Universal να την αποδεσμεύσει από το συμβόλαιό της, αν και είχε ακόμα τρεις μήνες μπροστά της, και το στούντιο συμφώνησε.

Post-Universal (1951-1954)

Ενώ βρισκόταν στην Αγγλία, ο De Carlo ηχογράφησε δύο singles, το “Say Goodbye” και το “I Love a Man”. Τον Μάρτιο του 1951 υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τη Universal για να γυρίζει μία ταινία το χρόνο για τρία χρόνια.

Ο De Carlo πήγε στην Paramount για να γυρίσει ένα γουέστερν, Silver City (1951), για τον παραγωγό Nat Holt, με συμπρωταγωνιστή τον Edmond O”Brien έναντι αμοιβής 50.000 δολαρίων.

Το 1951, ο Ντε Κάρλο δέχτηκε μια πρόταση να ανοίξει την τριακοστή σεζόν του Hollywood Bowl τραγουδώντας τον ρόλο του πρίγκιπα Ορλόφσκι σε πέντε παραστάσεις της όπερας Die Fledermaus (Η νυχτερίδα), από τις 10 έως τις 14 Ιουλίου. Τις παραστάσεις διηύθυνε ο γνωστός κινηματογραφικός συνθέτης Franz Waxman. Στην αυτοβιογραφία της περιέγραψε τη συμμετοχή της στο Die Fledermaus ως “μια εμπειρία που ανταμείβει, το αισθητικό αποκορύφωμα της ζωής μου”.

Τον Αύγουστο του 1951, ο Ντε Κάρλο έγινε ο πρώτος Καναδός σταρ του κινηματογράφου που επισκέφθηκε το κράτος του Ισραήλ, δίνοντας συναυλίες στη Χάιφα, το Ραμάτ Γκαν, την Ιερουσαλήμ, το Τελ Αβίβ και τη Γιάφα, οι οποίες αξιοποιήθηκαν για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Συγκέντρωσε πλήθος θεατών και έτυχε “βασιλικής υποδοχής” από την ισραηλινή κυβέρνηση και το κοινό. Οι παραστάσεις της αποτελούνταν από τραγούδια και χορευτικά προγράμματα από τις ταινίες της. Επιπλέον, διαπίστωσε ότι οι ταινίες της ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς εκεί, λέγοντας: “Κάθε φορά που έπαιζα σε μια συναυλία, κάποιος φώναζε: “Τραγούδα κάτι από το Casbah””. Σχετικά με τη θερμή υποδοχή που έτυχε στο Ισραήλ, δήλωσε στη αρθρογράφο Louella Parsons:

Όλοι στο Ισραήλ ήταν τόσο υπέροχοι μαζί μου, και δεν θα ξεχάσω ποτέ την ομιλία που εκφώνησε ο δήμαρχος της Ιερουσαλήμ, ο ραβίνος S. Z. Shragar. Έπρεπε να μεταφραστεί γιατί μιλούσε στα εβραϊκά. Είναι ένας ορθόδοξος Εβραίος και ζει σύμφωνα με τη θρησκεία του. Με δέχτηκε στο γραφείο του και μου σέρβιρε τούρκικο καφέ, και μου είπε ότι ποτέ στο παρελθόν δεν είχε προσκληθεί γυναίκα να πιει καφέ στο γραφείο του. Με καλωσόρισε στο Ισραήλ με έναν ευγενικό, ευγενικό τρόπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Μου έδωσε αυτό που αποκαλούν ειδική ευλογία, όχι μόνο για μένα, αλλά και για όλους τους καλλιτέχνες που θα έρχονταν αργότερα.

Ο Ντε Κάρλο επέστρεψε νωρίς από το Τελ Αβίβ για να γυρίσει το The San Francisco Story (το δεύτερο επρόκειτο να είναι το The Scarlet Flame για τη μάχη της Βραζιλίας για την ανεξαρτησία, το οποίο δεν γυρίστηκε ποτέ.

Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση στο “Another Country” για το Lights Out (1952). Ο De Carlo ήθελε να γυρίσει μια ταινία για το Sydney Box με τίτλο Queen of Sheba με τον Peter Ustinov στο ρόλο του Σολομώντα, αλλά δεν γυρίστηκε ποτέ.

Επέστρεψε στη Universal για την πρώτη ταινία με το νέο της συμβόλαιο, το Scarlet Angel (1952) με τον Rock Hudson.

Στην Paramount έκανε άλλη μια ταινία για τον Nat Holt, Hurricane Smith (1952), και στη συνέχεια εμφανίστηκε στο “Madame 44” για το Ford Television Theatre (1952). Ανακοίνωσε τα σχέδιά της να ιδρύσει τη δική της εταιρεία παραγωγής με τον ατζέντη της, την Vancouver Productions. Ωστόσο, όπως έγραψε αργότερα η ίδια, “δεν προέκυψε απολύτως τίποτα”.

Ο De Carlo πήγε στην MGM για να γυρίσει την ταινία Sombrero (1953), η οποία γυρίστηκε κυρίως στο Μεξικό. Της άρεσε ο χαρακτήρας της επειδή ήταν “σχεδόν σαν μαντόνα.” Είναι ένας ρόλος που απαιτεί τη μεγαλύτερη ειλικρίνεια για τη σωστή ερμηνεία του. Πολλές ταινίες που έχω κάνει ίσως μου προσέφεραν τυπικούς ρόλους υπαίθρου ή γουέστερν, ρόλους ηρωίδας. Εφόσον μπορούσα να μεταφέρω ένα φανταχτερό είδος εντύπωσης ήταν εντάξει… Δεν αρνούμαι τη σημασία τέτοιων ρόλων για μένα. Είναι εξαιρετικά. Αλλά είναι λογικό ότι όσο προχωράει κανείς αναζητά λιγότερο επιφανειακές αποστολές.

Ο Ντε Κάρλο συναντήθηκε ξανά με τον Χάντσον για την ταινία Sea Devils (1953), μια ναπολεόντεια περιπέτεια που γυρίστηκε στη Βρετανία και τη Γαλλία και κυκλοφόρησε μέσω της RKO. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να αναβάλει μια ταινία που επρόκειτο να γυρίσει για τον Έντουαρντ Σμολ, το Savage Frontier. Της προσφέρθηκε ρόλος στην ταινία Innocents in Paris (1953), αλλά τελικά δεν εμφανίστηκε στην ταινία.

Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, γύρισε μια ταινία περιπέτειας στην έρημο, το Fort Algiers (1953), για την United Artists, με πρωταγωνιστή τον Carlos Thompson, τον οποίο είχε συστήσει ο de Carlo.

Έκανε την τρίτη της ταινία στη Βρετανία με το The Captain”s Paradise (1953), μια κωμωδία με τις δύο συζύγους ενός καπετάνιου πλοίου (τον οποίο υποδύεται ο Alec Guinness) που βρίσκονται σε διαφορετικά λιμάνια. Η Ντε Κάρλο έπαιξε τη Νίτα, την αισθησιακή σύζυγο που ζει στο Μαρόκο, ενώ η Σίλια Τζόνσον έπαιξε τη Μοντ, τη σεμνή σύζυγο που ζει στο Γιβραλτάρ. Ο κριτικός των New York Times Bosley Crowther επαίνεσε την ερμηνεία της γράφοντας: “Και η δεσποινίς De Carlo, ως σειρήνα, “η σύντροφος της τίγρης” στο Mr. G. , είναι θαυμάσια ειλικρινής και υποδηλώνει τη hausfrau σε κάθε κυρία”.

Ο Ντε Κάρλο γύρισε μια τέταρτη ταινία στην Αγγλία, το Happy Ever After (1954) με τον Ντέιβιντ Νίβεν, και στη συνέχεια επέστρεψε στις ΗΠΑ για να γυρίσει μια σύγχρονη κωμωδία στην τηλεόραση, το The Backbone of America (1953) με τον Γουέντελ Κόρεϊ. Το 1954, μετά την επιτυχία του The Captain”s Paradise, εξέφρασε την επιθυμία να κάνει περισσότερες κωμωδίες:

Είχα το μερίδιό μου σε σειρήνες και χαίρομαι που τις αποφεύγω, όποιο κι αν είναι το μέρος. Απλά για να φαίνεσαι όμορφη στην οθόνη ως ρομαντική πρωταγωνίστρια είναι ίσως εντάξει, αλλά – και τι έγινε; Θα προτιμούσα πολύ περισσότερο να κάνω κάτι σε ένα καλό γουέστερν με την προϋπόθεση ότι υπάρχει άφθονη δράση. Η δράση είναι αυτό που μου αρέσει.

Ο De Carlo επέστρεψε στη Universal για να γυρίσει ένα γουέστερν με τον McCrea, το Border River (1954), σε σκηνοθεσία Sherman. Πήγε στην Ιταλία για το The Contessa”s Secret (1954) και επέστρεψε στο Χόλιγουντ για την ανεξάρτητη παραγωγή Passion (1954). Έγραψε μια επεξεργασία 42 σελίδων για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας Operation Sram, η οποία δεν γυρίστηκε. Η Ντε Κάρλο γύρισε το γουέστερν Shotgun (1955) με τον Στέρλινγκ Χέιντεν για την Allied Artists. Έκανε το “Hot Cargo” για το Screen Director”s Playhouse (1956) με τον Rory Calhoun σε σκηνοθεσία Tay Garnett.

Η Ντε Κάρλο γύρισε την τρίτη της ταινία για τη Universal με το νέο της συμβόλαιο, την ταινία Raw Edge (1956). Η Republic την έβαλε στο ρόλο της Minna Wagner σε μια βιογραφική ταινία του Richard Wagner, Magic Fire (1956). Στην τηλεόραση έπαιξε στο “The Sainted General” για την Star Stage (1956). Η Republic την επανένωσε με τον Duff στη Φλόγα των νησιών (1956), που γυρίστηκε στις Μπαχάμες.

Οι Δέκα Εντολές και τελευταίοι αξιόλογοι κινηματογραφικοί ρόλοι (1954-1963)

Τον Σεπτέμβριο του 1954, ο παραγωγός και σκηνοθέτης Cecil B. DeMille της έδωσε τον ρόλο της Sephora, της συζύγου του Μωυσή (τον οποίο υποδύθηκε ο Charlton Heston), στο βιβλικό έπος του The Ten Commandments, μια παραγωγή της Paramount Pictures που έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 1956. Στην αυτοβιογραφία του, ο DeMille εξήγησε ότι αποφάσισε να επιλέξει την De Carlo ως σύζυγο του Μωυσή αφού ο διευθυντής του casting, Bert McKay, του επέστησε την προσοχή σε μια σκηνή που έπαιξε στο Sombrero. Παρόλο που η ταινία “ήταν μια ταινία που απείχε θεματικά πολύ από τις Δέκα Εντολές”, έγραψε ο Ντεμίλ, “ένιωσα σε αυτήν ένα βάθος, μια συναισθηματική δύναμη, μια γυναικεία δύναμη που χρειαζόταν ο ρόλος της Σεφόρα και που εκείνη του έδωσε”.

Προετοιμάστηκε εκτενώς για το ρόλο της, παρακολουθώντας μαθήματα υφαντικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες και μαθήματα βοσκής στην κοιλάδα του Σαν Φερνάντο. Μήνες πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, είχε δουλέψει πάνω στο ρόλο με έναν δραματικό προπονητή. Οι σκηνές της γυρίστηκαν στα ηχητικά στάδια της Paramount το 1955. Η ερμηνεία της απέσπασε επαίνους από τους κριτικούς. Ο Crowther, κριτικός των New York Times, εντυπωσιάστηκε: “Η Υβόν Ντε Κάρλο ως η Μιδιανίτισσα βοσκοπούλα με την οποία παντρεύεται ο Μωυσής είναι αξιοσημείωτα καλή σε έναν σοβαρό ρόλο”. Ο Hollywood Reporter έγραψε ότι “είναι πολύ καλή ως η απλή Σεφόρα” και η New York Daily News παρατήρησε ότι “υποδύεται τη σύζυγο του Μωυσή με πεποίθηση”. Η Ντε Κάρλο αναμενόταν να λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Β” Γυναικείου Ρόλου, αλλά προτίμησε να αναγραφεί ως πρωταγωνίστρια στο ψηφοδέλτιο και δεν προτάθηκε στην κατηγορία αυτή. Ωστόσο, κέρδισε το βραβείο Laurel για την ερμηνεία της στην ταινία ως κορυφαία ηθοποιός β” γυναικείου ρόλου.

Ερωτεύτηκε τον κασκαντέρ Μπομπ Μόργκαν όταν επισκέφθηκε τα γυρίσματα της ταινίας “Οι Δέκα Εντολές” στην Αίγυπτο το 1954. Παντρεύτηκαν το 1955 και ο πρώτος τους γιος, ο Μπρους, γεννήθηκε το 1956. Ο DeMille έγινε νονός του Bruce. Η δεύτερη εγκυμοσύνη της σήμαινε ότι έπρεπε να απορρίψει τον ρόλο της πειρατριούλας που της είχε δώσει ο Ντεμίλ στην επόμενη παραγωγή του, The Buccaneer (1958).

Ανακοινώθηκε ότι θα συνεργαζόταν με τον Βιτόριο Ντε Σίκα σε μια διασκευή της ταινίας The Baker”s Wife που θα γυριζόταν στα αγγλικά και στα ιταλικά, αλλά η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ. Ούτε ήταν δύο έργα που ο Ντε Κάρλο επρόκειτο να γυρίσει στην Ιταλία μετά το Raw Edge, το The Mistress of Lebanon Castle με τον Τρέβορ Χάουαρντ και το Honeymoon in Italy.

Αντιθέτως, ο De Carlo συμπρωταγωνίστησε με τον George Sanders και τη Zsa Zsa Gabor στην ταινία Death of a Scoundrel (1956). Οι New York Times επαίνεσαν την ερμηνεία της ως Bridget Kelly: “Η Υβόν Ντε Κάρλο κάνει μια σταθερή και επαγγελματική δουλειά ως η λατρευτή μικροκλέφτρα που ανεβαίνει στη δημοσιότητα μαζί του Στη μικρή οθόνη ήταν στο “Skits & Sketches” για το Shower of Stars (1957). Ήταν επίσης στο Schlitz Playhouse (1957)

Η De Carlo κυκλοφόρησε έναν δίσκο LP με standards με τίτλο Yvonne De Carlo Sings στην Masterseal Records, θυγατρική εταιρεία της Remington Records, το 1957. Σε ενορχήστρωση του μελλοντικού κινηματογραφικού συνθέτη John Williams με το ψευδώνυμο “John Towner”, το άλμπουμ περιέχει δέκα κομμάτια: “End of a Love Affair”, “In the Blue of Evening”, “I Got It Bad (and That Ain”t Good)”, “Am I Blue?”, “Little Girl Blue”, “Blue Moon”, “But Not for Me”, “My Blue Heaven”, “Mood Indigo”, “One for My Baby (and One More for the Road)”.

Ως αποτέλεσμα της μεγάλης επιτυχίας και των θετικών κριτικών της ταινίας “Οι Δέκα Εντολές”, προσφέρθηκαν στον Ντε Κάρλο πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε δύο ταινίες της Warner Bros. που θα γυρίζονταν ταυτόχρονα: The Helen Morgan Story και Band of Angels, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Robert Penn Warren. Η Ντε Κάρλο επέλεξε τη δεύτερη επειδή συμπρωταγωνιστής της θα ήταν ο Κλαρκ Γκέιμπλ, ένας από τους αγαπημένους της ηθοποιούς. Ο τίτλος αναφέρεται στο μικρό προσδόκιμο ζωής των μαύρων στρατιωτών που πολέμησαν με τα στρατεύματα της Ένωσης στον Εμφύλιο Πόλεμο, αλλά η ιστορία αφορά κυρίως την Αμάνθα “Μάντι” Σταρ, μια μικτής φυλής καλλονή του Νότου, η οποία πωλείται ως σκλάβα μετά το θάνατο του πατέρα της και ανακαλύπτει ότι η νεκρή μητέρα της ήταν μαύρη σκλάβα στη φυτεία του πατέρα της. Στη συνέχεια η Αμάνθα μεταφέρεται στη Νέα Ορλεάνη, όπου την αγοράζει ο ιδιοκτήτης της φυτείας Χάμις Μποντ (Γκέιμπλ), ο οποίος την ερωτεύεται. Η ταινία αποτέλεσε τόσο κριτική όσο και οικονομική απογοήτευση κατά την κυκλοφορία της.

Ο De Carlo έπαιξε στο “Verdict of Three” για το Playhouse 90 (1958). Έκανε μια ταινία της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων με τον Victor Mature, Timbuktu, σε σκηνοθεσία Jacques Tourneur (1958). Έκανε ανεπιτυχώς οντισιόν για το μιούζικαλ Destry Rides Again του Μπρόντγουεϊ χάνοντας από την Dolores Gray.

Τον Μάιο του 1958, η Ντε Κάρλο υπέγραψε συμβόλαιο για να υποδυθεί τη Μαρία Μαγδαληνή στο ιταλικό βιβλικό έπος The Sword and the Cross (με προσωρινό τίτλο The Great Sinner, που κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Mary Magdalene), με τον Χόρχε Μιστράλ στον ρόλο του ερωτικού της ενδιαφέροντος, του Ρωμαίου Γάιου Μάρκελλου, και τη Ροζάνα Ποντέστα στον ρόλο της αδελφής της Μάρθας. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Carlo Ludovico Bragaglia, θυμόταν αργότερα ότι “ο παραγωγός, Ottavio Poggi, είχε στείλει το προσωρινό σενάριο στην Αμερική, ώστε η Yvonne De Carlo να το διαβάσει και να αποφασίσει για τη συμμετοχή της στην ταινία. Εκείνη το διάβασε και ενθουσιάστηκε πολύ, συμφωνώντας να παίξει το ρόλο της Μαγδαληνής”. Η ταινία γυρίστηκε στα αγγλικά και αργότερα μεταγλωττισμένη στα ιταλικά.

Ο De Carlo δημιούργησε ένα σχήμα για νυχτερινά κέντρα και περιόδευσε με αυτό στη Νότια Αμερική. Έπαιξε ως guest star στις σειρές Bonanza (“A Rose for Lotta”, 1959), Adventures in Paradise (“Isle of Eden”, 1960), Death Valley Days (“The Lady Was an M.D.”, 1961), Follow the Sun (“The Longest Crap Game in History” και “Annie Beeler”s Place”, 1962) και Burke”s Law (“Who Killed Beau Sparrow?”, 1963). Έπαιξε επίσης το Destry Rides Again σε καλοκαιρινό θέατρο.

Ο σύζυγος της De Carlo είχε μείνει μόνιμα ανάπηρος ενώ εργαζόταν ως κασκαντέρ στην ταινία How the West Was Won (1963), χάνοντας τελικά το πόδι του. Ο Ντε Κάρλο πήρε οποιαδήποτε δουλειά, εμφανιζόμενος σε νυχτερινά κέντρα σε όλη τη χώρα, καθώς και σε μια θεατρική παράσταση σε απόθεμα, το Third Best Sport.

Για να την βοηθήσει, ο Τζον Γουέιν της πρόσφερε τον δευτερεύοντα ρόλο της Λουίζ Γουόρεν, της μαγείρισσας του πρωταγωνιστή στο McLintock! (1963), με τον Wayne και τη Maureen O”Hara. Έπαιξε δεύτερη θέση σε ένα γουέστερν Νόμος των Αδίκων (1964) και υποδύθηκε την Ισπανίδα χορεύτρια Ντολόρες στην κωμωδία του Μπομπ Χόουπ Μια παγκόσμια υπόθεση (1964).

Ο De Carlo έπαιξε στο “The Night the Monkey Died” για το The Greatest Show on Earth (1964). Ανέλαβε έναν ρόλο στο “Enter Laughing” στο Μπρόντγουεϊ για μια εβδομάδα και έπαιξε σε αυτό όταν η παραγωγή βγήκε σε περιοδεία.

The Munsters (1964-1966)

Το 1964, όταν υπέγραψε συμβόλαιο με τα στούντιο της Universal για να παίξει τον γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία “The Munsters” απέναντι από τον Fred Gwynne, ήταν χρεωμένη. Ήταν επίσης η επιλογή των παραγωγών για τον ρόλο της Lily Munster, όταν η Joan Marshall, η οποία υποδυόταν τον χαρακτήρα (που αρχικά ονομαζόταν “Phoebe”), αποσύρθηκε από την υποψηφιότητα για τον ρόλο. Όταν η Ντε Κάρλο ρωτήθηκε πώς μια λαμπερή ηθοποιός θα μπορούσε να πετύχει ως μακάβρια μητριάρχης ενός στοιχειωμένου σπιτιού, απάντησε απλά: “Ακολουθώ τις οδηγίες που έλαβα την πρώτη μέρα των γυρισμάτων: “Παίξ” την ακριβώς όπως τη Ντόνα Ριντ””. Τραγούδησε και έπαιξε άρπα σε τουλάχιστον ένα επεισόδιο (“Far Out Munsters”) της σειράς The Munsters.

Μετά την ακύρωση της σειράς, επανέλαβε το ρόλο της ως Lily Munster στην ταινία Munster, Go Home! (1966), εν μέρει με την ελπίδα να ανανεώσει το ενδιαφέρον για την κωμική σειρά. Παρά την προσπάθεια, το The Munsters ακυρώθηκε μετά από 70 επεισόδια. Για την κωμική σειρά και τους ηθοποιούς και το πλήρωμά της, είπε: “Η Μάνστερς ήταν η πρώτη φορά που έφυγε από τη ζωή: “Ήταν μια χαρούμενη σειρά με απήχηση στο κοινό τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικες. Ήταν μια χαρούμενη σειρά και στα παρασκήνια- όλοι μας απολαμβάνουμε να δουλεύουμε μαζί”. Χρόνια αργότερα, το 1987, είπε: “Η σειρά ήταν μια πολύ καλή σειρά για να μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα: “Νομίζω ότι η Yvonne De Carlo ήταν πιο διάσημη από τη Lily, αλλά κέρδισα το νεανικό κοινό μέσω του The Munsters. Και ήταν μια σταθερή δουλειά”.

Θεατρικό έργο και Follies (1967-1973)

Μετά το The Munsters, έπαιξε στο “The Moulin Ruse Affair” στο The Girl from U.N.C.L.E. (1967) και στο “The Raiders” στο Custer (1967) και σε επεισόδια της σειράς The Virginian.

Πρωταγωνίστησε στις ταινίες Hostile Guns (1967) και Arizona Bushwhackers (1968), ένα ζευγάρι γουέστερν χαμηλού προϋπολογισμού σε παραγωγή του A.C. Lyles που κυκλοφόρησε από την Paramount Pictures. Την ίδια περίοδο, είχε επίσης έναν δευτερεύοντα ρόλο στο θρίλερ The Power του 1968.

Μετά το 1967, ο Ντε Κάρλο άρχισε να δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο στα μιούζικαλ, συμμετέχοντας στις off-Broadway παραγωγές των Pal Joey και Catch Me If You Can. Στις αρχές του 1968 συμμετείχε μαζί με τον Donald O”Connor σε μια σειρά 15 εβδομάδων του Little Me που ανέβηκε μεταξύ Lake Tahoe και Las Vegas και έκανε μια πεντάμηνη περιοδεία στο Hello Dolly. Αργότερα περιόδευσε στο Cactus Flower.

Ο Ντε Κάρλο συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες όπως το The Delta Factor (1970) και είχε έναν αξιοσημείωτο ρόλο στην ταινία The Seven Minutes (1971) του Ρας Μάιερ. Οι Los Angeles Times έγραψαν για την τελευταία ταινία ότι ο De Carlo έπαιξε σε “μια απίθανη σεκάνς που έφερε εις πέρας με ζωντάνια η ακόμα λαμπερή σταρ”.

Ο καθοριστικός σκηνικός της ρόλος ήταν ο ρόλος της “Carlotta Campion” στην παραγωγή του Χάρολντ Πρινς στο μιούζικαλ Follies του Στίβεν Σόντχαϊμ το 1971-72. Υποδυόμενη μια ξεπεσμένη σταρ σε μια συνάντηση παλιών συναδέλφων της στο θέατρο, παρουσίασε το τραγούδι “I”m Still Here”. Η De Carlo είπε ότι της είπαν ότι ο ρόλος γράφτηκε ειδικά γι” αυτήν.

Τον Οκτώβριο του 1972, η De Carlo έφτασε στην Αυστραλία για να αντικαταστήσει την Cyd Charisse στην παραγωγή του Michael Edgley του No, No, Nanette. Η πρεμιέρα της ήταν στις 6 Νοεμβρίου 1972, στο Her Majesty”s Theatre της Μελβούρνης. Σίδνεϊ, και στη συνέχεια σε διάφορες πόλεις της Νέας Ζηλανδίας. Η παράσταση έκλεισε το φθινόπωρο του 1973 και η De Carlo επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στα τέλη του 1973 και στις αρχές του 1974, πρωταγωνίστησε σε μια παραγωγή του έργου Decline and Fall of the Entire World as Seen Through the Eyes of Cole Porter του Ben Bagley στο Σαν Ντιέγκο.

Τον Μάιο του 1975, πρωταγωνίστησε στην παράσταση Applause της San Bernardino Civic Light Opera στο California Theatre of the Performing Arts. Η εφημερίδα San Bernardino Sun χαρακτήρισε την ερμηνεία της ως “λαμπρή” και έγραψε: “ένα κατάμεστο θέατρο παρακολούθησε την Yvonne De Carlo να δίνει μια νέα διάσταση στη Margo Channing, έναν ρόλο που έπαιζε για πρώτη φορά, αλλά παρ” όλα αυτά, έναν ρόλο για τον οποίο ήταν πολύ κατάλληλη”.

Μεταγενέστερη καριέρα (1974-1995)

Ο De Carlo εμφανίστηκε στις ταινίες The Girl on the Late, Late Show (1974), The Mark of Zorro (1974), Arizona Slim (1974), The Intruder (1975), Blazing Stewardesses (1975), It Seemed Like a Good Idea at the Time (1975), Black Fire (1975) και La casa de las sombras (1976).

Συνέχισε να εμφανίζεται στη σκηνή, κυρίως στις ταινίες Dames at Sea, Barefoot in the Park και The Sound of Music.

Την είδαμε στις ταινίες Satan”s Cheerleaders (1977), Nocturna (1979), Guyana: (1979), Fuego negro (1979), The Silent Scream (1979) και The Man with Bogart”s Face (1980). Συμμετείχε ως καλεσμένη σε σειρές όπως το Fantasy Island.

Ο Ντε Κάρλο έπαιξε στις ταινίες The Munsters” Revenge (1981), Liar”s Moon (1982), Play Dead (1982), Vultures (1984), Flesh and Bullets (1985) και A Masterpiece of Murder (1986) (με τον Μπομπ Χόουπ). Συμμετείχε στην αναβίωση της σειράς The Munsters.

Στις μεταγενέστερες ταινίες της Ντε Κάρλο περιλαμβάνονται οι ταινίες American Gothic (1988), για την οποία κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού από το International Science Fiction and Fantasy Film Show (και Mirror Mirror (1990). Είχε έναν δευτερεύοντα ρόλο ως θεία Ρόζα του πρωταγωνιστή στην κωμωδία του Sylvester Stallone Oscar (1991). Η θεία Ρόζα είναι παρούσα όταν ο πατέρας του Όσκαρ, τον οποίο υποδύεται ο Κερκ Ντάγκλας, αποσπά “μια υπόσχεση στο νεκροκρέβατο” από τον γιο του. Για το ρόλο της, η De Carlo δήλωσε: “Ο δικός μου ρόλος είναι μικρός-αλλά αστείος”.

Εμφανίστηκε στις σειρές Murder, She Wrote (“Jessica Behind Bars”, 1985), The Naked Truth (1992), Seasons of the Heart (1993) και “Death of Some Salesmen” στο Tales from the Crypt (1993). Είχε έναν μικρό ρόλο cameo στην ταινία Here Come the Munsters, ένα τηλεοπτικό ριμέικ της ταινίας The Munsters το 1995. Η De Carlo, μαζί με τους Al Lewis, Pat Priest και Butch Patrick, δεν χρειάστηκε να φορέσουν κοστούμια “επειδή τα Munsters έχουν πολλές ζωές”.

Η τελευταία της ερμηνεία ήταν ως Norma, “μια εκκεντρική Norma Desmond που μοιάζει στη Norma Desmond”, στην τηλεοπτική ταινία του 1995 The Barefoot Executive, ένα remake του Disney Channel της ομώνυμης ταινίας του 1971. Η Νόρμα, πρώην αντικαταστάτρια κινηματογραφικών ηθοποιών, “πιθηκίζει” τον πρωταγωνιστή, έναν χιμπατζή ονόματι Άρτσι, ο οποίος είναι σε θέση να προβλέπει τηλεοπτικές σειρές με υψηλή τηλεθέαση. “Έχει αυτά τα εξωφρενικά κοστούμια -έξι από αυτά- και είναι μόνο ένας μικρός ρόλος”, δήλωσε η Ντε Κάρλο στους Los Angeles Times. “Αλλά μου αρέσει να κάνω μικρά πράγματα τώρα”.

Το 2007, ο γιος της Bruce αποκάλυψε ότι, πριν από το θάνατό της, έπαιξε δευτερεύοντες ρόλους σε δύο ανεξάρτητες ταινίες που δεν έχουν ακόμη κυκλοφορήσει.

Το 1950, ο De Carlo αγόρασε ένα σπίτι με έντεκα δωμάτια σε ένα ράντσο πέντε και μισό στρέμματα “λοφώδους δασικής έκτασης” στην οδό Coldwater Canyon Drive στο Studio City του Λος Άντζελες, πάνω από το Beverly Hills. Η Ντε Κάρλο το περιέγραψε ως το “σπίτι των ονείρων της” και προσέλαβε έναν αρχιτέκτονα για να τη βοηθήσει να σχεδιάσει “μια τραπεζαρία αγγλικού στιλ, με επένδυση και βιτρό παράθυρα”. Έχτισε επίσης στάβλους για τα άλογά της Πούλησε το ακίνητο το 1975. Το 1981 μετακόμισε σε ένα ράντσο στην κοιλάδα Santa Ynez, κοντά στο Solvang της Καλιφόρνια.

Σχέσεις

Στην αυτοβιογραφία της, η De Carlo θεωρεί τον σκηνοθέτη Billy Wilder “τον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου”. Γνωρίστηκαν το 1943, όταν είχε συμβόλαιο με την Paramount Pictures. Αν και τον περιέγραψε ως το φυσικό “αντίθετο του άντρα των ονείρων μου για όλη μου τη ζωή”, τον ερωτεύτηκε και θαύμασε την “ατελείωτη γοητεία και το πνεύμα του”. Ήταν σε διάσταση με τη σύζυγό του και ζούσε σε νοικιασμένο σπίτι όσο ήταν μαζί. Η βραχύβια σχέση τους έληξε όταν την εγκατέλειψε για την ηθοποιό Ντόρις Ντάουλινγκ.

Το 1945, μετά την κυκλοφορία της δεύτερης ταινίας της, Frontier Gal, η Ντε Κάρλο επέστρεψε στο Βανκούβερ και παρευρέθηκε σε μια γιορτή που έγινε προς τιμήν της στον πρώην χώρο εργασίας της, το νυχτερινό κέντρο Palomar, όπου την σύστησαν στον δισεκατομμυριούχο Χάουαρντ Χιουζ. Αργότερα ανακάλυψε ότι είχε πετάξει απευθείας από το Λος Άντζελες επειδή ήθελε να τη συναντήσει εκτός Χόλιγουντ. Ο Hughes της είπε ότι είχε δει το Salome, Where She Danced περισσότερες από πέντε φορές και είχε ενθουσιαστεί από την ομορφιά της. Η Ντε Κάρλο αρχικά “αισθάνθηκε απλώς κάπως λυπημένη” για τον “ισχνό, υποσιτισμένο και αξιοσημείωτα θλιμμένο” Χιουζ. Την επόμενη μέρα βγήκαν ραντεβού και άρχισαν μια ρομαντική σχέση. Η Χιουζ προτίμησε να κρατήσει το ειδύλλιό τους ιδιωτικό και δεν το ανέφερε ποτέ στον Τύπο. Ο Ντε Κάρλο ήθελε να τον παντρευτεί, αλλά δεν ήταν σοβαρός για τη σχέση τους. Ο Ντε Κάρλο έγραψε αργότερα: “Ο Χάουαρντ Χιουζ ήταν ένας από τους σημαντικότερους έρωτες της ζωής μου”.

Μετά τον χωρισμό της με τον Hughes, η De Carlo έβγαινε με τον Robert Stack και τον Burt Lancaster, τον συμπρωταγωνιστή της στο Criss Cross. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Brute Force, η De Carlo ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της, τον επίσης συμβασιούχο της Universal Howard Duff. Παρά το γεγονός ότι “δεν είχαν σχεδόν τίποτα κοινό”, ο Duff ενδιαφέρθηκε να παντρευτεί την De Carlo και το στούντιο ενέκρινε τη σχέση τους. Τον Απρίλιο του 1947, η Ντε Κάρλο ανακοίνωσε τον αρραβώνα της με τον Νταφ, αλλά τελικά χώρισαν λόγω του αλκοολισμού του.

Ο De Carlo γνώρισε τον πρίγκιπα Abdul Reza Pahlavi του Ιράν όταν επισκέφθηκε το Beverly Hills το 1947. Μια εβδομάδα αργότερα, ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη και πέρασαν λίγο χρόνο μαζί. Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας της Casbah, η De Carlo ξεκίνησε το πρώτο της ταξίδι στην Ευρώπη, συναντώντας ξανά τον πρίγκιπα Αμπντούλ στο Παρίσι. Έκαναν διακοπές στην Ελβετία και την Ιταλία και, αρκετούς μήνες αργότερα, η Ντε Κάρλο επισκέφθηκε επίσης το βασιλικό παλάτι στην Τεχεράνη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η Ντε Κάρλο άρχισε μια σχέση με τον Τζοκ Μαχόνεϊ, έναν κασκαντέρ που δούλευε στην ταινία της The Gal Who Took the West. Ενώ ήταν αρραβωνιασμένη με τον Mahoney, η De Carlo έμεινε έγκυος και ανακάλυψε επίσης ότι είχε μια μεγάλη κύστη στις ωοθήκες. Ο όγκος αφαιρέθηκε χειρουργικά και, ως αποτέλεσμα, έχασε το μωρό. Η σχέση της με τον Μαχόνεϊ έληξε όταν η Ντε Κάρλο ανακάλυψε ότι έβγαινε με άλλη γυναίκα, την ηθοποιό Μάργκαρετ Φιλντ.

Στη δεκαετία του 1950, ένας από τους αρραβωνιαστικούς της ήταν ο Άγγλος φωτογράφος Cornel Lucas. Στις αρχές του 1954, ενημέρωσε τον αρθρογράφο Erskine Johnson για τον αρραβώνα της με τον Σκωτσέζο ηθοποιό Robert Urquhart, συμπρωταγωνιστή της στην ταινία Happy Ever After. Είπε: “Μόλις άρχισα να κατασταλάζω και να αισθάνομαι ότι είμαι έτοιμη για γάμο. Πριν, ένιωθα ότι δεν ήμουν έτοιμη”.

Την άνοιξη του 1954, είπε σε έναν δημοσιογράφο:

Νομίζω ότι είναι υπέροχο να εργάζεσαι. Αφιερώνω περισσότερο χρόνο από ποτέ στη μελέτη. Μου αρέσει πραγματικά να εμβαθύνω στους χαρακτήρες και τις ιστορίες, προκειμένου να αξιοποιήσω στο έπακρο κάθε ρόλο που παίζω. Υπό αυτές τις συνθήκες φαίνεται καλύτερο να παραμείνω μακριά από κάθε σοβαρό ρομαντικό δεσμό. Θα πρέπει να γνωρίσω ένα εξαιρετικό και κατανοητό άτομο, πράγματι, πριν σκεφτώ το γάμο. Δεν έχω γνωρίσει ένα τέτοιο άτομο ακόμη.

Γάμος

Ο De Carlo γνώρισε τον κασκαντέρ Robert Drew “Bob” Morgan στα γυρίσματα της ταινίας Shotgun το 1955, αλλά εκείνος ήταν παντρεμένος και είχε ένα παιδί, την κόρη Bari Lee, και ο De Carlo “δεν είχε καμία πρόθεση να προκαλέσει τη διάλυση αυτού του γάμου”. Ωστόσο, συναντήθηκαν ξανά, μετά το θάνατο της συζύγου του Μόργκαν, στα γυρίσματα της ταινίας The Ten Commandments στην Αίγυπτο, όπου “φάνηκε να έλκονται αμέσως ο ένας από τον άλλον”. Παντρεύτηκαν στις 21 Νοεμβρίου 1955 στην επισκοπική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο Ρίνο της Νεβάδα. Η Ντε Κάρλο μεγάλωσε την Μπάρι σαν δική της και απέκτησε δύο γιους με τον Μόργκαν: τον Μπρους Ρος, του οποίου νονός ήταν ο Σέσιλ Μ. Ντεμίλ, και τον Μάικλ.

Ο Μπομπ Μόργκαν τραυματίστηκε σοβαρά και παραλίγο να πεθάνει κατά την εκτέλεση ενός ακροβατικού στην ταινία How the West Was Won (1962). Προς το τέλος της ταινίας, υπάρχει μια ανταλλαγή πυροβολισμών σε ένα κινούμενο τρένο μεταξύ του σερίφη και μιας συμμορίας ληστών τρένων. Υποδυόμενος τον ηθοποιό που υποδυόταν τον σερίφη, ο Μόργκαν κλήθηκε να κρατηθεί από ένα κούτσουρο και να ταλαντευτεί ανάμεσα σε δύο βαγόνια, το ένα από τα οποία μετέφερε αρκετούς τόνους ξυλείας. Οι αλυσίδες που κρατούσαν τους κορμούς μαζί έσπασαν και ο Μόργκαν καταπλακώθηκε από τους κορμούς που έπεφταν. Τραυματίστηκε τόσο σοβαρά που του πήρε πέντε χρόνια για να αναρρώσει σε σημείο που να μπορεί να κινείται μόνος του και να περπατά χωρίς βοήθεια. Επειδή το συμβόλαιό του με την MGM δεν ανέλαβε καμία ευθύνη για το ατύχημα, ο De Carlo και ο Morgan κατέθεσαν αγωγή ύψους 1,4 εκατομμυρίων δολαρίων εναντίον του στούντιο, υποστηρίζοντας ότι ο σύζυγός της ήταν μόνιμα ανάπηρος.

Μετά το ατύχημα, η De Carlo εργάστηκε σκληρά για να συντηρήσει την οικογένειά της και συχνά έλειπε από το σπίτι, περιοδεύοντας με θεατρικές παραστάσεις ή παίζοντας σε νυχτερινά κέντρα. Οι συνεχείς διαφωνίες του Μόργκαν επιβάρυναν το γάμο τους και η Ντε Κάρλο σκέφτηκε ακόμη και να πάρει διαζύγιο από το σύζυγό της το 1968. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα της μετά από μια περιοδεία στη Νέα Ζηλανδία για το No, No, Nanette, κατέθεσε αίτηση διαζυγίου με το αιτιολογικό των αγεφύρωτων διαφορών. Πήραν διαζύγιο τον Ιούλιο του 1973.

Πολιτικές απόψεις

Ο Ντε Κάρλο, πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν ενεργός Ρεπουμπλικανός που έκανε προεκλογική εκστρατεία για τον Ρίτσαρντ Νίξον και τον Τζέραλντ Φορντ. Στην αυτοβιογραφία της, αφηγείται την εποχή που “της άρεσε να δίνει συνεντεύξεις και της άρεσε να είναι ειλικρινής, ή “καλή αντιγραφή”, συζητώντας ανοιχτά για τα ένστικτα επιβίωσής μου και παραδεχόμενη την πολιτική μου προς τα δεξιά της δεξιάς”.

Συντηρητική, δήλωσε το 1976 σε τηλεοπτική συνέντευξη στο CBC: “Είμαι υπέρ των ανδρών και νομίζω ότι πρέπει να μένουν εκεί πάνω και να είναι τα αφεντικά, και να έχουν τις γυναίκες να τους εξυπηρετούν χειροπόδαρα και να τους βάζουν τις παντόφλες και να τους δίνουν την πίπα και να τους σερβίρουν γεύματα επτά πιάτων- αρκεί να ανοίγουν την πόρτα, να υποστηρίζουν τη γυναίκα και να κάνουν το καθήκον τους στην κρεβατοκάμαρα, κ.λπ.”.

Θρησκεία

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες του De Carlo από τη μητέρα του προέρχονταν από διαφορετικά θρησκευτικά υπόβαθρα: Εκείνος ήταν καθολικός και εκείνη πρεσβυτεριανή. Την ανέθρεψαν ως Αγγλικανή- ήταν μέλος και χορωδός της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Αγίου Παύλου στο Βανκούβερ.

Στην αυτοβιογραφία της, η De Carlo έγραψε για την πίστη της στον Θεό: “Ο Θεός έχει σώσει εμένα και τους δικούς μου από μερικές πολύ δύσκολες καταστάσεις. Για μένα, η θρησκεία είναι λίγο σαν να είσαι Ρεπουμπλικανός ή Δημοκρατικός. Δεν είναι το κόμμα που μετράει, αλλά ο άνθρωπος. Ως εκ τούτου, δεν με ενδιαφέρει σε ποιον οίκο λατρείας θα μπω, είτε είναι καθολικός, είτε πρεσβυτεριανός, είτε βαπτιστής. Επέλεξα τον Θεό εδώ και πολύ καιρό και θα παραμείνω μαζί Του, γιατί δεν νομίζω ότι η θητεία Του θα λήξει ποτέ”.

Υγεία και θάνατος

Ο Ντε Κάρλο υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο το 1998. Αργότερα έγινε κάτοικος του Motion Picture & Television Country House and Hospital, στο Woodland Hills, όπου πέρασε τα τελευταία της χρόνια. Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 8 Ιανουαρίου 2007 και αποτεφρώθηκε.

Ντουέτα

Νεκρολογίες:

Πηγές

  1. Yvonne De Carlo
  2. Ιβόν ντε Κάρλο
  3. ^ “”Most Beautiful Girl” Discovered”. Spokane Daily Chronicle. September 18, 1944. Archived from the original on June 6, 2020. Retrieved April 9, 2014.
  4. ^ Cohen, Harold V. (May 7, 1945). “”Salome, Where She Danced” Comes to Harris”. Pittsburgh Post-Gazette. Archived from the original on June 6, 2020. Retrieved April 9, 2014.
  5. ^ a b “Yvonne De Carlo Chosen for Role Over ”20,000 Beautiful Girls””. Montreal Gazette. July 25, 1945. Archived from the original on March 18, 2021. Retrieved March 25, 2014.
  6. Nils Thor Granlund: The Swedish Showman Who Invented American Entertainment; Hoefling, Larry J.; Inlandia Press, OK, 2008, page 259.
  7. De Carlo, Yvonne; Warren, Doug. Yvonne: An Autobiography (неопр.). — USA: St Martins Press  (англ.) (рус., 1987. — ISBN 0312002173. Page 12
  8. Nils Thor Granlund: The Swedish Showman Who Invented American Entertainment; Hoefling, Larry J.; Inlandia Press, OK, 2008, page 262.
  9. Yvonne: An Autobiography; De Carlo, Yvonne & Warren, Doug; St. Martins Press;1987; Page 60.
  10. De Carlo, Yvonne; Warren, Doug. Yvonne: An Autobiography (неопр.). — USA: St Martins Press  (англ.) (рус., 1987. — ISBN 0312002173.
  11. ^ a b c Le Garzantine – Cinema, Garzanti, 2000, pp. 279–280
Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.